PASSION CH.1
posted on 05 Jul 2008 21:53 by ficblog in long-ficช่วงตัวอวบอัดยวนตาเรียกให้เขาลากสายตาไปตามเรือนร่างเจ้าหล่อนชั่วแวบหนึ่ง......
เขาวางมือลงบนหน้าผาก ไกล่เส้นผมที่ปรกหน้าขึ้นทัดหู หล่อนนอนหลับสนิท ไม่รับรู้สัมผัสเขาสักนิด
เป็นเจตนาเขา ที่ลวงหล่อนจนอยู่หมัด เขาผู้ใช้รูปลักษณ์ตนหากินกับกามารมณ์ของมนุษย์มาเกือบครึ่งชีวิต คุ้นเคยดีกับกลวิธีนี้ หากหมายตาใครแล้ว ร้อยทั้งร้อยต้องกลับมาหาเขาอีกด้วยความคลั่งไคล้ใจพะวง......กว่าจะรู้ตัว หล่อนก็ขาดเขาไม่ได้เสียแล้ว
ชายหนุ่มผุยควันบุหรี่เบา ๆ เบือนหน้ามองทิวทัศน์นอกบานกระจกใสอย่างปราศจากจุดหมาย นอกจากดวงจันทร์สีจางแล้ว ไม่มีดาวแขวนอยู่สักดวงเดียว
คาเมะลุกขึ้น สวมเสื้อผ้า พลันเสียงหวานก็ครางเบา ๆ .....หล่อนลืมตางัวเงีย..งอแงไม่ให้เขาไป..เขาจึงก้มลงกระซิบถ้อยคำรื่นหูบางอย่าง หญิงสาวคว้ามือเขาไปแนบแก้ม อมยิ้มน้อย ๆ ก่อนเข้าสู่นิทราสนิทอีกครั้งอย่างมีความสุข
เขาบี้บุหรี่ลงกับจานทราย ค่อย ๆ ดึงมือตนออก แล้วจากไปโดยเงียบงัน
เสียงกังวานเหมือนระฆังเตือนว่าถึงชั้นบนสุด ลิฟต์เปิดออก ร่างบางก้าวออกมา รูปกายสมบูรณ์แบบ ช่วงขาเพรียวยาวกับไหล่กว้างสะโพกแคบได้สัดส่วน เพียงเจ้าตัวปรายตา เลือดร้อนในกายจะพลันเย็นเฉียบเพราะความเย็นชา หรือจะอ่อนระทวยเป็นขี้ผึ้งเหลวด้วยรอยยิ้มออดอ้อนอ่อนหวานก็เช่นกัน
จุนวางหนังสือพิมพ์ฉบับเช้าพับลงกับโต๊ะทำงานขณะคาเมะนั่งลงอีกฝั่ง
"เรียกหาผม?"
เสียงใสเอ่ยถาม ดวงหน้าอ่อนเยาว์ราวกับเพิ่งย่างวัยรุ่น ทั้งที่อายุอานามปีนี้ยี่สิบเอ็ดพอดี โอนเนอร์เหลือบมองนาฬิกาข้อมือ เวลาสามนาฬิกาตรงและฟ้าด้านนอกยังมืดสนิท เขาขมวดคิ้ว
"คุณไอโกะซื้อตัวแกถึงเช้าไม่ใช่หรือไงวะ"
"เลยเที่ยงคืนถือว่าเช้าแล้ว ผมแถมให้เธอตั้งสามชั่วโมง"
คาเมะแย้ง
"ตกลงว่ามีอะไร .....หิว จะไปหาข้าวกิน"
"จะเอาอะไรก็สั่งพ่อครัวสิ"
"อยากกินข้างทาง" คาเมะปฏิเสธเรียบ ๆ
"กลัวจะลืมชีวิตเดิม ๆ หรือไง" จุนแซว แต่เป็นมุขที่ไม่ขำเอาเสียเลย คาเมะตวัดสายตาขึ้นก่อนถามย้ำ
"ตกลงเรียกผมทำไม"
จุนหยิบแฟ้มทางขวามือโยนให้คาเมะ เขาเปิดดูผ่านตา ก่อนจะปิดฉับ ส่งคืน
"ผมไม่รับแขกผู้ชาย"
"หวงจริง แกจะเก็บไว้ให้ใครฮึ" โอนเนอร์ถามอย่างหมั่นไส้นิด ๆ
"หาคนอื่นให้เขาสิ"
จุนปรายตามองรายชื่อกับตัวเลขกว่าเจ็ดหลักบนโต๊ะ เขาหายใจยาว
"ก็แกเล่นตัวจัด พวกนั้นเลยคิดว่าแกโก่งค่าตัว สู้กันยิบตาเชียว"
เขาไม่ได้โด่งดังอะไรเลย เพียงแต่ลูกค้าเงินหนักพวกนี้ จัดอยู่ในพวกอยากได้อะไรแล้วต้องได้เท่านั้น เมื่อเงินคือพระเจ้าและบันดาลได้ทุกสิ่ง วิธีที่ง่ายสุดคือทุ่มราคา เอาเงินฟาดหัวหวังให้เขาตาลุกวาว
เขายืนขึ้น
"ผมยังไม่ร้อนเงิน"
ร่างบางให้คำตอบ ก่อนผละไป
คาเมะเดินออกมาจากตึกสูงใหญ่ ลัดเลาะไปตามทางถนนที่โล่งสนิท จนถึงอพาร์ทเม้นท์กลางเก่ากลางใหม่ ไขกุญแจเข้าไปในห้อง ครั้นกดสวิตซ์ไฟ ห้องทั้งห้องก็สว่างจ้า
ห้องสี่เหลี่ยมโล่งมีเฟอร์นิเจอร์ไม่กี่ชิ้น คาเมะไม่ค่อยใส่ใจกับรายละเอียดของห้องเท่าไหร่ ส่วนใหญ่เขาแทบไม่ได้ค้างที่นี่ ห้องนี้จึงไม่มีกลิ่นอะไรเลยนอกจากกลิ่นผนังอับ ๆ เพราะปิดทิ้งมาหลายคืน
เขาเอนตัวลง ไม่ใคร่สนใจกับอาการครั่นเนื้อครั่นตัวนัก เขาหลับยาวถึงเช้า อาบน้ำแล้วออกจากห้องอีกครั้ง
ใกล้แปดโมงแล้ว เด็กนักเรียนหลายคนเพิ่งจะไปโรงเรียน คาเมะโงนเงนเล็กน้อย เขาอดนอนมาหลายวัน และเมื่อคืนยังเดินตากน้ำค้างอีก............บางทีเขาน่าจะนอนพักนาน ๆ
ร่างบางหยุดชะงัก
เสียงหัวเราะสดใสของเด็กมัธยมปลายที่สวนกันไปกลุ่มหนึ่งตรึงขาสองข้างให้หยุดกับที่ เสียงหัวเราะนั้นมาจากเจ้าของนัยน์ตาสีน้ำตาลแก่ที่กำลังยิ้มกว้างกับกลุ่มเพื่อน การก้าวเดินเอ้อระเหยไม่ทุกข์ไม่ร้อน คาเมะจับสายตาไปยังร่างสูงนิ่งงัน
คล้ายแววตาจะเปลี่ยนไปวูบหนึ่ง คาเมะเดินตามไป กระทั่งถึงรั้วโรงเรียนเอกชนใกล้ ๆ ผู้ชายคนนั้นไม่ได้เดินตามเพื่อนเข้าไปด้วย แต่ยืนอยู่หน้าประตูโรงเรียนคล้ายรอใครสักคน แดดเช้าวันนี้แรงกว่าปกติ บางอย่างดึงให้เขาตรงเข้าไป ทั้งที่ไม่รู้ว่าจะเข้าไปทำไม คาเมะกะพริบตามึน ๆ แล้วอยู่ ๆ โลกทั้งใบก็โคลงเคลง อาการคลื่นไส้ตีขึ้นมาจากท้องน้อย.....แล้วเหมือนจะวูบ...
ร่างนั้นหันมามองเขาพร้อมกับจังหวะที่เขาล้มพับร่วงลงไปกอง!
คาเมะตื่นขึ้นมา กลิ่นลื่นจมูกของลมเย็นทำให้หัวโล่งอย่างประหลาด เหนือเตียงมียาแก้ปวดสองเม็ดกับน้ำหนึ่งแก้ววางอยู่ เขามองไปรอบ ๆ อยู่ในห้องพยาบาลสินะ......
ใต้ผ้าห่มผืนหนานี้เขาไม่ได้ใส่เสื้อ เสื้อของเขาตากอยู่ตรงหน้าต่าง แล้วเสียงบิดผ้ากับหยดน้ำร่วงกราวกระทบอ่างโลหะก็เรียกเขาให้หันมอง
"ตกลงคาบนี้แกจะโดดใช่มั้ย?"
"เออ เสื้อฉันเป็นอย่างนี้แล้วแกลองแหกตาดูสิ"
เสียงสบถอย่างหัวเสีย คาเมะยิ้มขบขันกับตัวเอง ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเพราะใคร แต่น้ำเสียงทุ้มกังวานที่ตอบใครสักคน.....ชวนให้เขาอารมณ์ดีเหลือเกิน
เขาทานยา เอนตัวลงนอนแล้วหลับไปอีกครั้ง พอลืมตาขึ้นอีกทีร่างนั่นก็นอนอ่านการ์ตูนอยู่เตียงข้าง ๆ เสียงสวบสาบจากผ้าห่มบอกให้ผู้อายุน้อยกว่ารู้ตัว อีกฝ่ายปรายตาแล้วกล่าวแฝงอารมณ์กรุ่น
"นายเป็นลม แต่ก่อนหน้านั้น นายดันอ้วกใส่เสื้อฉัน.....รู้ตัวมั้ยเนี่ย?"
"ขอโทษนะ"
"เสื้อนายก็เลอะเหมือนกัน ฉันซักให้ ตากอยู่ทางโน้น ใกล้แห้งแล้ว" เด็กหนุ่มกล่าวต่ออย่างเสียไม่ได้
"นายชื่ออะไร"
จินเบือนหน้ามองคาเมะ ยังไม่ตอบอะไร
"ฉันคาเมนาชิ คาซึยะ เรียกคาเมะก็ได้............นายล่ะ?"
ร่างเปรียวแนะนำตัวก่อนพลางปัดเท้าลงจากเตียง เรียวขาแขว่งไปมาเบา ๆ ยกยิ้มบาง
"อาคานิชิ จิน" จินเงียบไปชั่วครู่ก่อนถามต่อด้วยน้ำเสียงปกติ "เรียนที่ไหนล่ะ ไม่เคยเห็นหน้า"
"ฉันทำงานแล้ว" คาเมะตอบ นัยน์ตายังจับจินแน่นิ่ง
"เหรอ คุณหน้าอ่อนจัง"
ร่างสูงกล่าวอย่างไม่ใคร่จะสนใจนัก เสียงริงโทนแผดต่ำดังมาจากกระเป๋ากางเกง จินจึงปรายตาดูชื่อผู้ต่อสายแวบหนึ่ง รีบรับ กรอกเสียงนุ่มนวลลงไป
"อายาเสะ......ฉันอยู่ห้องพยาบาลน่ะ จะมาหามั้ย...... โอเค....จะรอนะ"
สำเนียงนุ่มหวานผิดบุคลิกผู้พูดทำให้เดาความสัมพันธ์ของคู่สายได้ไม่ยากนัก คาเมะถามขึ้นทันทีที่จินวางโทรศัพท์
"แฟนเหรอ?"
"ครับ" จินตอบแกน ๆ เลิกคิ้วข้างหนึ่ง เขาไม่ชอบให้คนแปลกหน้าละลาบละล้วงเรื่องส่วนตัวเท่าไหร่
"เคยนอนกับแฟนหรือยัง"
คนฟังอึ้งไป เขาหันมองคนถามคล้ายไม่แน่ใจก่อนจะหัวเราะเหอะ ๆ ทำเป็นไม่ได้ยิน
"เคยหรือยัง"
คาเมะเซ้าซี้หน้าตาเฉยเหมือนต้องการคำตอบ จินได้แต่ทำหน้าปั้นยาก เขาปิดหนังสือฉับ กล่าวตอบด้วยน้ำเสียงดุดัน
"จะมากไปแล้วนะคุณ...!"
เขาลุกขึ้นคว้าเสื้อตัวเองแล้วออกจากห้องไปโดยไม่สนใจคนป่วยอีก คาเมะได้ยินเสียงแว่ว ๆ ว่าจินโทรศัพท์บอกใครสักคนว่าให้ไปเจอกันที่บ้านเย็นนี้
คาเมะยิ้ม คิดอะไรบางอย่าง.......ลุกขึ้นเปลี่ยนเสื้อแล้วเดินออกไป
...............................................
..............................................................
บ้านสีขาวขนาดเล็กในรั้วปูนตั้งอยู่ตรงหน้า คาเมะทาบนิ้วลงบนออดหน้าประตู
ชั่วครู่ หญิงวัยกลางคนใบหน้าละม้ายคล้ายคลึงเด็กหนุ่มที่เขาหมายตาก็มาเปิดประตูให้ คาเมะยิ้มหวาน
"สวัสดีครับ จินอยู่มั้ยครับ"
"อ๋อ เพื่อนที่นัดกันไว้ใช่มั้ย รออยู่ข้างบนน่ะ เข้ามาก่อนสิจ๊ะ"
ดวงหน้าที่ยังมีเค้าความงามยิ้มบางด้วยท่าทางใจดีให้คาเมะ ร่างบางถอดรองเท้าแล้วเดินตามไป นางอาคานิชิเปรยเบา ๆ
"นัดมาติวหนังสือสินะ ดีจัง ชื่ออะไรเนี่ยเรา แม่ไม่เคยเห็นเลย"
"คาเมนาชิ คาซึยะ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ" คาเมะยิ้มให้
"ยินดีที่ได้รู้จักจ้ะ จินคงอยู่ข้างบนน่ะ ไม่ต้องเกรงใจนะ"
เธอกล่าวอย่างยิ้มแย้ม คาเมะยิ้มรับแล้วเดินขึ้นบันไดไม่มีท่าทีผิดปกติ มีห้องแยกออกไปสามห้อง ห้องหนึ่งอยู่สุดทาง ห้องหนึ่งเขียนว่าเรโอะ อีกห้องหนึ่งเขียนว่าจิน คาเมะเปิดประตูเข้าไปห้องสุดท้าย ร่างสูงคุ้นตานั่งอยู่กลางห้องนั้น
"ถึงเร็วจัง....."
เสียงที่คาเมะจำได้แล้วพูดขึ้น เขาอมยิ้มเมื่อจินเงยหน้าขึ้นแล้วมีสีหน้างุนงง ก่อนใบหน้าจะขมวดคิ้วมุ่น
".....นี่....นายตามฉันมาเหรอ!"
"อืม" คาเมะตอบเฉย
"อยากให้แจ้งตำรวจใช่มั้ย??...." จินลุกพรวดอย่างไม่ไว้ใจ
"ฉันทำอะไรผิด ถึงเป็นเรื่องใหญ่ขนาดนั้น?"
"ก็นายทำตัวประหลาด ๆ ....บุกรุกกันชัด ๆ?!" จินตวัดเสียงห้วน คาเมะนัยน์ตาอ่อนแสงลง
"ทำไมต้องไล่" คาเมะถามเสียงเรียบแต่อะไรบางอย่างทำให้ท่าทีแข็งกระด้างของจินอ่อนลง
"เห็นฉันเป็นตัวอันตรายขนาดนั้นเลยหรือ ฉันยังไม่ได้ทำอะไรให้นายสักนิด"
จินเท้าเอว เบือนหน้าไปทางอื่น ถอนใจยาว สงบสติอารมณ์
"นายต้องการอะไร"
"ขออยู่ด้วยสักชั่วโมงสิ"
จินมองอย่างเหลือเชื่อ หมอนี่มันอะไรของมัน ไม่เข้าใจเลย
"ไม่ได้ เดี๋ยวแฟนฉันจะมาที่นี่......"
"จิน..." คาเมะเรียกชื่อด้วยเสียงนุ่มหู แววตาเว้าวอนนิด ๆ พาให้จินถอนใจอีกรอบ เขาพยายามอธิบาย
"เอาล่ะ คุณครับ.......อย่าทำแบบนี้ ผมไม่ชอบ..."
"ไม่ได้ก็ไม่เป็นไร ฉันขอสักห้านาทีก็ได้"
พลันแววตาที่ช้อนมองคู่นั้นก็กลับคมกริบ คาเมะยิ้มหวาน.....ตรงเข้าโอบคอล้อมร่างสูงไว้
"เฮ่ย...!!"
แขนสองข้างที่จะผลักออกถูกยื้อ คาเมะบีบคางจินแล้วช่วงชิงจูบเอาอย่างร้อนรุ่ม คนถูกรุกแทบสำลัก มืออันมากประสบการณ์ไล้ลงต่ำ หลังจากฝังรอยจูบ เคลียเคล้าไม่เลิกจนริมฝีปากแดงช้ำ คาเมะเบียดสะโพกกับหน้าท้อง แทรกขาข้างหนึ่งเข้ากดส่วนอ่อนไหว จินสะดุดลมหายใจ ชั่วสัมผัส อารมณ์อย่างหนึ่งพลุ่งพล่านขึ้น ราวกับถูกจุด
ลงว่าเป็นคาเมะ.............ไม่ว่าใครก็เอาตัวเองไม่อยู่
แล้วจินก็รู้แน่ชัด ว่าอีกฝ่ายต้องการอะไร
".....บ้าไปแล้ว....ห.ยุด..ก่อน...!"
ร่างบางไม่ฟัง ดันร่างจินลงให้กึ่งนั่งพิงขอบเตียงแล้วคร่อมทับตัก ดวงตาฉ่ำเยิ้มจ้องมองจินไม่ละสายตา
เด็กหนุ่มหน้าแดงซ่าน เมื่อมือคาเมะเริ่มยุ่มย่ามอยู่ตรงจุดสำคัญ
ไม่ได้ ต้องห้าม......อย่าให้เลยเถิด!
เขาจับมือคาเมะที่พยายามล่วงล้ำ แต่คาเมะตรึงข้อมือเขาไว้กับเตียง นาบริมฝีปากลงฝังรอยจูบบนต้นคอ แล้วสติสุดท้ายที่เหลืออยู่ก็กระเจิดกระเจิงเมื่อคาเมะดึงขอบกางเกงลง แล้วเรียวนิ้วช่ำชองนั้นก็กระทำตามใจตน
เสียงก่นด่าต่อต้านกลับกลายเป็นหอบคราง ร่างกายตอบสนองต่อคนแปลกหน้าดีจนน่าตกใจ
คาเมะยิ้มพอใจ ช้อนสายตามอง...................... ร่างบางถอยออกมา แล้วก้มหน้าลง
ทั้งที่รู้ตัวแต่เกินจะห้ามสติตน .....จินก็ตกอยู่ในการควบคุมของริมฝีปากสีสวยเสียแล้ว
เรือนผมนิ่มอยู่ในมือ จินขยุ้มไว้แน่น............ทั้งที่ละอาย แต่เลือดในกายกลับฉีดพล่าน
ทุกอย่างใกล้เข้าและหนักหน่วงขึ้น เมื่อคลื่นอารมณ์ถาโถม เด็กหนุ่มก็ได้แต่นั่งหอบ สิ่งที่ตนปลดปล่อยอยู่บนมุมปากของร่างบาง และจินก็ไม่รู้จะทำหน้าอย่างไรดี
"ป....ไปให้พ้น" จินออกปากไล่ เสียงยังแหบเครือ
ดวงหน้าเรียวยาวที่เงยขึ้นสบตาเขานิ่งไป ก่อนมุมปากบางจะปั้นรอยยิ้มใสซื่อแบบที่จินเกลียดนักหนา ใบหน้าเขาร้อนผ่าว และอยากจะบีบคอร่างตรงหน้าให้ตายซะเดี๋ยวนั้น!
"จะเอาอะไรอีก...ให้ตาย นายต้องการอะไรกันแน่วะ!"
จินกำมือแน่นกดเสียงทั้งโกรธและอาย แต่เสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นติดกันสามครั้งทำให้ได้เพียงส่งสายตาไม่เป็นมิตรให้ เขารีบลุกขึ้นแต่งตัวให้เรียบร้อยแล้วเดินไปเปิดประตู ในขณะที่คาเมะมองตามอย่างขบขัน .......ใช้นิ้วปาดสิ่งที่หลงเหลือกลืนจนหมดสิ้น
ร่างอรชรของหญิงสาวคนหนึ่งยืนอยู่หน้าประตู ในมือถือถาดน้ำหวาน อายาเสะชะงักที่มีคนอื่นในห้องนอกจากแฟนหนุ่ม เธอไม่ทันสังเกตสีหน้าไม่ค่อยดีของจินเลยสักนิด.........และอายาเสะคงไม่มีวันรู้ ว่าก่อนหน้าเพียงชั่วนาที เกิดอะไรขึ้นในห้องนี้!
"อ้าว.........อายะไม่รู้เลยเตรียมขนมมาสองชุดเอง เดี๋ยวอายะลงไปเอาเพิ่มให้นะ"
อายาเสะกล่าวแล้วหมุนตัวจะกลับลงไปจริง ๆ แต่จินกลับคว้าแขนเธอไว้ก่อน
"ไม่ต้อง............!"
จินว่าแล้วอึกอักไป เธอขมวดคิ้วกับคำพูดห้วน ๆ นั้น แล้วหันมาทางคาเมะงง ๆ
....มีเรื่องอะไรกันหรือเปล่า?
"คือว่าผมต้องกลับพอดี.......มีธุระ"
คาเมะเป็นฝ่ายออกตัวเสียเอง เขายิ้มบาง ๆ
จินเหลือบมองแวบหนึ่ง มือยังเย็นเฉียบ กลัวว่าคาเมะจะพูดอะไรออกไป...แล้วอายาเสะจะรู้...
ให้ตาย......หมอนี่โรคจิตชัด ๆ !
คาเมะลุกขึ้นยืน เดินมาจับไหล่ บีบเบา ๆ แทนคำลา แต่สายตาที่ส่งให้เขา มันวิบวับเป็นประกาย
"แล้วเจอกันใหม่นะจิน"
ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นและกล่าวทิ้งท้ายอย่างยั่วโมโหคนฟัง คาเมะยิ้มให้อายาเสะแล้วเดินผ่านทั้งคู่ไป
หญิงสาวยิ้มตอบตามมารยาทจวบจนเสียงลงบันไดเงียบหายไป จึงหันมาถาม
"เพื่อนจินหรือคะ"
"ไม่ใช่......" จินตวัดสายตาขวับ
อายาเสะกลืนน้ำลาย วันนี้จินอารมณ์ไม่คงที่....ดูแปลก ๆ ไป......เธอก้มหน้าลง เธอทำอะไรผิดหรือเปล่านะ
"ขอโทษค่ะถ้าจินไม่พอใจ"
จินนิ่งไปนิด.......เขาถอนหายใจ จูงมืออายาเสะให้มานั่งลงข้าง ๆ กัน เธอมองตาแป๋ว เขายิ้มให้คนรักตน นี่ล่ะสาวเรียบร้อยน่ารักแบบที่เขาชอบ เขาอาจจะโมโห......ทั้งหมอนั่น และตัวเอง แต่เขาจะฟาดหัวฟาดหางกับอายาเสะแบบนี้มันไม่ถูก
........ลืมมัน....ลืมหมอนั่นซะ ยังไงคงไม่เจออีกแล้ว ถ้าเจอก็หลบไปไกล ๆ เท่านั้นเอง
"ไม่ต้องขอโทษ เธอไม่ได้ทำอะไรผิด...........ฉันแค่หงุดหงิดเรื่องงี่เง่า"
จินลูบเรือนผมนุ่มเบา ๆ อายาเสะยิ้มหวาน แต่แล้วกลับเบิกดวงตาขึ้นเมื่อเห็นของที่ตกอยู่บนพื้น
"คนนั้นเค้าลืมของไว้นี่คะ"
ร่างสูงหันไปมองไลท์เตอร์สีเทาอันหนึ่ง เขามองอย่างไม่ชอบใจนัก
"ช่างสิ.......ไม่เห็นจะเป็นไร"
"โถ่ จินน่ะ............ของ ๆ คนอื่นนะ"
อายาเสะขมวดคิ้วตักเตือน จินกระอักกระอ่วนพิลึก เขาไม่อยากจะเผชิญหน้ากับคาเมะตอนนี้เลย ภาพเมื่อครู่ยังติดอยู่ในหัว และมันก็ชัดเจนแบบสด ๆ ร้อน ๆ ด้วย!
อายาเสะเห็นอาการลังเลของจินก็ได้แต่ถอนใจ
"งั้นอายะเอาไปคืนเค้าเอง จินรอเดี๋ยวนะ เค้าคงยังไปไม่ไกลหรอก"
หญิงสาวคว้าไลท์เตอร์วิ่งออกไปอย่างกระตือรือร้น
จินมองตาม แล้วชะงัก.......
อายาเสะรู้ได้ยังไงว่าไลท์เตอร์อันนั้นเป็นของหมอนั่น
..............................................
............................................................
ร่างแบบบางของสาวน้อยผลุบหายเข้าไปในซอยเล็ก ๆ ข้างกำแพงลับตาคนตามแรงดึงของเขา เสียงอุทานกลับกลายเป็นกำปั้นนุ่มทุบช่วงอกของอีกฝ่ายเบา ๆ อย่างต่อว่าที่ทำให้เธอตกใจ คาเมะหัวเราะน้อย ๆ คร่อมแขนสองข้างขังอายาเสะไว้พลางก้มลงเลียดจมูกหยอกล้อที่แก้มใส เสียงแผ่วเบาบ่งความน้อยใจ
".....ไม่แวะมาหาบ้างเลย ผมคิดถึงนะ"
"อย่าค่ะ เดี๋ยวมีคนเห็น"
อายาเสะดันอกคาเมะไว้ มุดหน้าหนีอย่างขวยเขิน
"คุณมาบ้านจินได้ยังไงคะ คาเมะ" เธอถามเสียงเครือ
"ไม่มาแล้วจะเจอคุณหรือ คุณน่ะใจร้าย ลืมผมแล้วใช่มั้ย"
คาเมะกล่าวพลางส่งสายตาตัดพ้อ อายาเสะใจอ่อนยวบ ทั้งที่เตือนตัวเองแล้วว่าไม่ให้หลงเสน่ห์ชายคนนี้ คำพูดเขาอาจจะลวง คาเมะอาจทำเช่นนี้กับผู้หญิงอีกกี่คนก็ได้ เธอพยายามแล้ว แต่มันยากเหลือเกิน ดูแววตาเขาสิ เขามองเธอด้วยความห่วงหา หากไม่ใช่ความจริง เขาจะทำได้แนบเนียนขนาดนี้เลยหรือ
แต่ช่างเถอะ ให้เรื่องจริงหรือโกหกเพื่อเอาใจเธอก็ยินดี เพียงชั่วครั้งชั่วคราวให้เธอได้อยู่ในอ้อมกอดอบอุ่นของเขา เธอก็พอใจ....
อายาเสะร้องห้ามเมื่อร่างที่ตระกองเธอไว้ขยับเข้าหาเธออีก
"พอก่อนค่ะคาเมะ.......เดี๋ยวจินจะสงสัย ฉันเอานี่มาคืนคุณ"
หญิงสาวยื่นไลท์เตอร์ให้ คาเมะรับมา ยกมุมปากเมื่อแลเห็นจินที่เดินตามคนรักตนออกมา
"....จำได้ด้วยว่าของผม" คาเมะบอกกระซิบ "จูบผมหน่อยสิ.....อายะจัง"
"แต่ว่า...."
"ผมคิดถึงกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของคุณแทบคลั่ง......หรือเป็นผมคนเดียวที่คิดถึงคุณ"
"ไม่ใช่นะคะ"
เธอรีบปฏิเสธ พวงแก้มแดงระเรื่อก่อนอายาเสะจะเขย่งตัวจูบคาเมะเร็ว ๆ แล้วผละออก
คาเมะยิ้มสมใจ......
เขาคว้าเอวคอดเข้ามากอด ประคองดวงหน้าขึ้นบดริมฝีปากกลับอย่างร้อนแรง แต่นัยน์ตาจับจ้องไปยังชายหนุ่มซึ่งยืนตะลึงอยู่ตรงนั้น
อายาเสะไม่ขัดขืนสักนิดซ้ำยังสมยอมเต็มใจ จินได้แต่ยืนนิ่งเหมือนถูกของหนักฟาดจนตัวชา .......คาเมะหยุดหายใจสะบัดหน้าขึ้น ดวงตาหรี่ปรือปรายมองเขาจนร้อนไปทั้งตัว ความรู้สึกที่ถูกแฟนสาวหักหลัง......มันเจ็บ...ช็อก...จนพูดไม่ออก.......
ไม่แม้แต่จะโวยวาย ตลกชะมัด คาเมะหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ
"ผมจะรอวันที่คุณสยบแทบเท้าผม"
อายาเสะคิดว่าคาเมะบอกกับเธอจึงได้แต่เขินอาย คาเมะผละจากสาวน้อยก่อนเดินลับหายไปในซอยเล็ก ๆ นั่น ร่างบางหันมามองเขาอีกครั้งราวจะท้าทาย แสงอาทิตย์สุดท้ายสะท้อนดวงตาให้เป็นเงาสีเงินวาบขึ้นมาเหมือนปิศาจแล้ววูบหายไปราวกับเป็นความมืดเสียเอง.................
TBC.
คาเมะจังไวไฟ กร๊ากกกกก ทำไมไปแกล้งจินแรงอย่างน้านนนนนน คาเมะจังแก่กว่าจินใช่ไหมคะ...
ที่ห้องพยาบาลอยู่ๆก็ถามอย่างนั้น โฮกกก ถามอะไรจี้จุดฉึกๆ
#1 By 赤月 on 2008-11-22 11:57