||| F I C T I O N |||

จินแทบเดินเป็นเสือติดจั่นอยู่หน้าห้อง  นานทีจึงหยุดหน้าประตูสักครั้ง มองผ่านกระจกใสแคบ ๆ เข้าไปด้านในให้เห็นร่างที่นอนนิ่งสนิทอยู่บนเตียง คาเมะหลับตาพริ้ม ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอ แขนข้างซ้ายยังมีสายน้ำเกลืออยู่  ต่ำกว่าข้อแขนลงมาเป็นผ้าพันแผลที่พันเสียจนแทบไม่เห็นผิวเนื้อ จินก้มมองเสื้อตัวเองที่เปื้อนเป็นดวง แต่เพราะเป็นเสื้อสีเข้ม จึงไม่น่าเกลียดนัก ทว่าภาพที่เห็นยังจำติดตา ต่อให้ใจไม้ไส้ระกำขนาดไหน ก็ต้องนึกห่วงบ้างเป็นอย่างน้อย  แขนข้างขวานั่นยังถูกผ้าถูกไว้กับเตียงเสียด้วยซ้ำ ก็เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย เดี๋ยวอาละวาดเดี๋ยวสงบ กว่าจะอยู่นิ่งรับเลือดเป็นถุง ๆ ได้  ต้องฉีดยาระงับประสาทเข้าไป ถึงได้ซึม แล้วหลับผล็อยอย่างตอนนี้

ชั่งใจเป็นครั้งสุดท้าย ......ถ้ายาเกิดหมดฤทธิ์ หมอนั่นตื่นมาเชือดคอตัวเอง ทีนี้จะทำยังไง

เอาวะ ค่ารักษายังวางเครดิตพ่อไปแล้ว รับไข้เขามา ก็เฝ้าให้เสียเลยจะเป็นไร
ถ้าเขาไปตอนนี้  คาเมะก็ถูกทิ้งอย่างสมบูรณ์แบบ  เพราะไอ้ความตกใจ  เลยหอบหิ้วกระเตงขึ้นแท็กซี่มา  แล้วมาแต่ตัวจริง ๆ  จินเลยไม่แน่ใจว่าต้องติดต่อแจ้งข่าวนี้กับใครหรือไม่........อย่างเช่นใครสักคนที่สำคัญกับคาเมะมาก ๆ.....

มีหรือเปล่านะ?

จินสลัดความคิดนั้นทิ้งไป เมื่อปลายสายรับโทรศัพท์เขา

"แม่หรือครับ"   จะบอกว่าอะไรดี?  "คือว่า...คาเมะ...ไม่ค่อยสบาย........."

"ผมพามาโรงพยาบาล....ตอนนี้หลับอยู่ คงต้องนอนค้างที่นี่ก่อนสักคืน"  จินเดินกลับมาหน้าห้อง ผลักประตูเข้าไป  "เห็นว่า สักวันสองวันก็น่าจะหายแล้ว"

เขาระวังฝีเท้าไม่ให้ดังเกินไป แม้เสียงที่คุยก็เบาลง ทั้งที่รู้ว่าเพราะฤทธิ์ยา คาเมะยังไม่ตื่นตอนนี้แน่

"หมอบอกว่ากินยานอนหลับเกินขนาด........เปล่าครับแม่ ไม่ได้ฆ่าตัวตาย"  จินหัวเราะเบา ๆ  แต่เสียงหัวเราะนั้นก็จางไป เมื่อเห็นแขนเรียวยาวที่มีแต่บาดแผล แววตาอ่อนแสงลง  "รู้สึกว่าจะแพ้ยาน่ะครับ......เลยเบลอ ๆ ผิดปกติ"

'เป็นผลข้างเคียงเพราะใช้ยาติดต่อกันมานาน  ถ้าฟื้นแล้วอาจจะมวนท้อง หรือมีอาการอื่น ๆ ร่วมด้วย......ยังไงก็ให้พักผ่อนมาก ๆ แล้วต้องมีคนดูแลตลอดนะครับ' เสียงของหมอยังก้องในหูเขาชัดเจน

"ครับแม่......บายครับ"

สิ้นคำ  เขาก็วางโทรศัพท์ไว้บนโต๊ะตัวเล็กข้างหัวเตียง ม่านมู่ลี่ตรงหน้าต่างรูดเก็บเอาไว้ แสงสลัวจึงสาดทาบไปยังร่างเล็กที่ดูจ้อยร่อยเหลือเกินเมื่ออยู่ในชุดหลวม ๆ ของโรงพยาบาล  ขนตาเรียงตัวสวยทาบไปบนผิวแก้ม  จินไล่สายตามองใบหน้านั้น แล้วไล่ลงมาตามลำแขน ข้อมือเล็กเสียจนไม่น่าเชื่อว่าจะเป็นมือเดียวกับกำปั้นหนัก ๆ ที่ชกเขาเมื่อคราวก่อน  ร่างกายแม้จะมีกล้ามเนื้อ ก็ยังผอม ๆ บาง ๆ หากเทียบกับผู้ชายทั่วไปในรุ่นเดียวกัน

ทำไมถึงแรงเยอะนัก? ไม่อย่างนั้น คงไม่ต้องเจ็บตัวขนาดนี้

เขายังจำแผลสดพวกนั้นได้ กดลาก และลึกจนน่าใจหาย หากตอนนั้นเขาไม่ได้ถือวิสาสะเข้าไปในห้อง  ป่านนี้ไม่แย่เอาแล้วหรือ
ตื่นมาจะร้องโอดโอยบ้างหรือเปล่า  คงทำอะไรต่อมิอะไรลำบากไปสักพัก..........หรือจะทำฟอร์มเหมือนเคย  ตีหน้าตายบอกเขาว่าไม่เห็นเจ็บสักนิด
เขาคงจะเชื่อหรอก....

เขาห่มผ้าให้คาเมะจนถึงอก  หอบผ้าห่มอีกผืนกับหมอนอีกใบ มาเอนตัวลงบนโซฟา.....


.............................................................................................................
.................................................................................


ดวงหน้าชื้นเหงื่อลืมตาขึ้นกลางห้องที่เงียบสนิท  คาเมะหันไปมองท้องฟ้าสีเทาอย่างเหม่อลอย ดวงตามองผ่านก้อนกลม ๆ ที่ขดอยู่บนโซฟาไปอย่างไม่สนใจ น้ำเกลือขวดใหม่แขวนอยู่เหนือเตียง คาเมะดึงเข็มที่แขนออกอย่างเบามือ ค่อยก้าวลงจากเตียง...... และเดินหายไป

เสียงปิดประตูกลางดึกทำให้จินสะดุ้งตื่น  เขางัวเงีย ยกหัวขึ้นจากหมอน  แต่กลับไม่เห็นใครเดินเข้ามา ครั้นหันไปบนเตียงที่มีคาเมะนอนอยู่  ก็ต้องเบิกตากว้างเมื่อมีแค่ผ้าห่มกองอยู่บนพื้น และบนเตียงไม่มีใครเลยสักคน เขาลุกพรวด ตาสว่างทันที บนผ้าปูมีรอยเลือดดวงใหญ่  และในห้องก็ไร้วี่แววของคาเมะ  จินวิ่งออกไปด้านนอก มองซ้ายขวา กลับไม่เจอคาเมะแม้แต่เงา เขาสาวเท้าเร็ว ๆ ไปตามทางเดิน จนหยุดที่เคาน์เตอร์พยาบาล เสียงหอบเรียกให้พวกเธอหันมามอง    

"คุณเห็นคาเมะบ้างมั้ย"  นางพยาบาลไม่ทันพูดอะไร  จินก็ถามอย่างร้อนใจ  "ห้อง 607 หัวมุมตรงนั้น เขาเดินออกมาบ้างรึเปล่าครับ"

หญิงสาวขมวดคิ้ว หันไปมองหน้ากัน   "ไม่มีใครเลยค่ะ เขาไม่อยู่ที่ห้องหรือคะ? ดูให้แน่ใจหรือยัง อย่างในห้องน้ำ...หรือที่ระเบียง"

จินอึ้งไปเพราะไม่ทันคิดถึง เขาผงกหัวขอบคุณแล้วรีบวิ่งกลับไป ก่อนเปิดประตูผลัวะเข้าไปในห้องน้ำ  
จินถอนหายใจโล่งอก

ร่างบาง ๆ นั่งพิงผนัง หลับไม่รู้เรื่องอยู่ในนั้น แล้วเสียงนางพยาบาลที่รีบตามมาก็ถามขึ้น  "เจอรึเปล่าคะ?"

"...ครับ"

เขาหันไปยิ้ม  ก่อนจะถอนใจอีกรอบเมื่อพยาบาลเดินออกไป  ตอนได้ยินคำว่าระเบียง ใจหายไปถึงไหนต่อไหน  เพราะเขาไม่ทันหันไปมองหน้าต่างว่ายังปิดสนิทดีอยู่หรือไม่  เลยนึกกลัวว่าร่างที่ไม่ค่อยปกติดีนี่จะเปิดหน้าต่างแล้วกระโดดลงไปตอนเขาหลับ.........ให้ตาย ปล่อยให้คลาดสายตาไม่ได้เลยหรือไงนะ

เขาก้มลงช้อนร่างเบาขึ้นจากพื้น  ปลายนิ้วแตะผนังกระเบื้อง  คงเย็นดีกระมังถึงได้หนีมานอนที่นี่  คาเมะไม่ยอมลืมตา งอแงราวกับไม่อยากตื่น ทว่าปัดป้องได้สองสามทีก็หลับนิ่งตามเดิม  จินกระชับคาเมะให้ชิดกาย  เมื่อรู้สึกถึงแรงกอด คาเมะก็ยิ่งผินหน้าซุกเข้าหา ลมหายใจเป่าแผ่วที่ซอกคอ  จินสบถพึม แทบจะต้องหลับตาเรียกความอดทน ครั้นเขาวางคาเมะลงบนเตียงที่เย็นชืด แขนสองข้างก็ยังโอบรอบคอไว้ คล้ายไม่อยากให้จากไป เกลือกหน้าลงกับเสื้ออุ่น ๆ  ร้องหงุงหงิง

"หนาว.....ไม่เอา..."
 
เขาพยายามแกะมือคาเมะออกแล้วห่มผ้าให้  พอได้ผ้าห่ม คาเมะก็ผละจากเขา หันไปกอดผ้าแทนจนเขานึกเสียดาย
จินมองแล้วเผลอยิ้ม

ผู้ชายที่มีนัยน์ตาคมกริบคนนั้น เทียบไม่ได้เลยกับคนที่ไม่รู้สึกตัวแล้วเผลอทำกริยาราวกับเด็กขี้อ้อนคนนี้
............นายเป็นคนแบบไหนกันแน่?

เขาเดินกลับไปหาหมอนตัวเอง ตั้งท่าจะเอนตัวลง ก็ได้ยินเสียงพึมพำให้ต้องหันหน้าขวับ

"ร้อน.......อือ ร้อน"

จะเอายังไง เดี๋ยวร้อน เดี๋ยวหนาว  
มองนาฬิกาข้อมือที่ใกล้เช้าเข้าไปทุกที  ก่อนเดินไปปรับแอร์ จนอากาศได้ที่ คาเมะจึงหลับสนิท ไม่โยเย

คราวนี้คงได้นอนยาวเสียที....



หากแค่ชั่วโมงต่อมา เสียงกุกกักก็ปลุกให้เขาตื่นอีกแล้ว จินหยีตามอง พระอาทิตย์ขึ้นมาเกือบครึ่งดวง บรรยากาศตอนเช้าดีเสมอจนน่าออกไปสูดอากาศนอกระเบียงบ้าง แต่เขาแทบไม่ได้หันคอไปด้วยซ้ำ เพราะคนไข้จอมซนทำท่าจะปีนลงจากเตียงอีกแล้ว

"ไปไหน?"

จินร้องถาม  คาเมะหันมามอง จินถึงเพิ่งนึกได้...........หรือว่าหมอนี่จะหายแล้ว?

"จะไปห้องน้ำ"

"อ้อ"  เขาพยักหน้ารับรู้  เมื่อเห็นสีหน้าแววตาคาเมะก็ยังดูเบลอ ๆ จนเขานึกสงสัยว่าอีกฝ่ายจำอะไรได้บ้างหรือไม่  "ให้...ช่วยพาไปมั้ย"

"ไม่เป็นไร"

ร่างบางบอก แล้วก้าวฉับ ๆ ตรงไป..........ท่าทางการเดินก็ดูมั่นคงดี ไม่เป็นไรแล้วจริง ๆ มั้ง?   
แต่ประตูปิดไปไม่กี่อึดใจ เสียงโครมครามดังสนั่นก็ทำให้เขาทะลึ่งพรวดอีกครั้ง รีบวิ่งไปหา แล้วสิ่งที่เห็นทำเอาขำพรืดอย่างห้ามไม่อยู่

ร่างเปลือยนอนกลิ้งอยู่บนพื้นเปียกกำลังยันตัวขึ้นนั่ง ฝักบัวที่เปิดทิ้งไว้ยังพร่างพรมลงบนเนื้อนวลนั้นเรื่อย ๆ  ดังเปาะแปะ เขาจินตนาการออกว่าเจ้าตัวคงเซล้มและขยุ้มเอาผ้าม่านไว้หวังเป็นหลัก แต่คงไม่สำเร็จ เพราะมือข้างซ้ายยังกำม่านที่เพิ่งลากจนห่วงหลุดจากราวไว้แน่น แล้วก็ยังขมวดคิ้วนิ่วหน้าเหมือนเด็กไม่ได้ดังใจ สูดปากมองแขนตัวเองที่ผ้าพันแผลเริ่มหลุด แล้วมองเขาราวจะขอร้องให้ช่วยหน่อย

จินถอนใจปนขบขัน เข้าไปเอาม่านใสออกจากมือแล้วพยุงร่างบางขึ้น แต่ทันทีที่สองมือสอดเข้าใต้แขนแล้วสัมผัสเนื้อนุ่มหยุ่นได้เต็มไม้เต็มมือ  เขาก็สะดุ้งเหมือนจับของร้อน แต่ของร้อนนี้จับแล้วปล่อยไม่ได้  หากปล่อยลงร่างนี่คงร่วง แต่หากพยุงขึ้น อะไร ๆ ที่ควรสงวนไว้ก็จะ....

ค้างอยู่แบบครึ่ง ๆ กลาง ๆ จนคาเมะจะยันตัวขึ้นเอง แต่จินกลับไม่ยอม  ใบหน้าน่ารักนั้นจึงเงยมอง

“อาบน้ำให้หน่อยสิ”   คาเมะเป็นคนตัดสินใจให้ จินชะงัก เมื่อกลายเป็นว่าเขาหงายหลังลงเสียเอง แล้วร่างขาวนวลนี่ก็ก่ายขึ้นมาบนตัวเขา

“นะ เหนียวตัวจะแย่”

จะขยันยั่วไปถึงไหน!
เห็นดวงตาเนือย ๆ เขาก็รู้หรอกว่าไม่มีเจตนา แต่แหม...ขนาดป่วยก็ยังทำอะไรไม่นึกถึงจิตใจเขาเลย!

จินสุดจะทน แต่ก็คุกเข่าลง คว้าสบู่ที่ตกอยู่ใกล้ ๆ มาถูให้เป็นฟอง แล้วไล้ไปตามตัวลวก ๆ จะได้เสร็จไว ๆ  คาเมะยู่หน้า หันมาประท้วง  

“ขัดดี ๆ หน่อยสิ ไม่ได้อาบตั้งแต่เมื่อวาน ไม่เหม็นเหรอ”

ว่าแล้วก็ยื่นหน้าเข้ามาใกล้เหมือนจะให้ดม แต่จินผลักตัวออกไปทันก่อน มองแผ่นหลังของเรือนร่างที่ยืดขึ้นเต็มตัวเพราะเกาะแขนซ้ายไว้ที่ผนังแล้วต้องหลับตาลงเพื่อเรียกสมาธิ คราวนี้เขาขัด ขัด และขัด  แล้วเจ้าตัวก็พอใจมาก ฮัมเพลงอารมณ์ดี  ในขณะที่จินเริ่มเหงื่อตก

คนนะเว้ย ไม่ใช่พระอิฐพระปูน
นู่นก็นุ่ม นี่ก็เนียนมือ  อยากจะหายตัวได้เสียให้รู้แล้วรู้รอด  

ชายหนุ่มละส่วนสะโพกส่วนต้นขาไปอย่างจงใจ ร่างบางขมวดคิ้ว ลากมือคนถูที่มีสบู่ให้กลับมาขัดตรงนั้น เหงื่อเม็ดสุดท้ายตกลงพื้น และจินก็ทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว


เขาโยนสบู่ลงพื้น  บอกสั้น ๆ   "อาบเอง!"

คาเมะหันมา ทำตาแป๋ว  พอเห็นจินเปิดประตูผางเดินออกไป เสียงแหว ๆ ก็ร้อง

"ใจร้าย!"

"อาบไม่ได้ก็ไม่ต้องอาบ!"

จินตะโกนกลับ  เขาขมวดคิ้วมุ่นเมื่อเห็นนาฬิกาชี้เลขเจ็ด ท้องเริ่มร้องหิวเพราะยังไม่มีอะไรตกถึงตั้งแต่เมื่อวาน
ท่าจะอาบน้ำอีกนาน  ทิ้งไว้ในห้องสักพักคงไม่เป็นไร  คงจมน้ำตายไม่ได้หรอกน่ะ!






เขากลับเข้ามาอีกครั้ง  ในห้องน้ำไม่มีคนอยู่  แต่ไม่มีเรื่องอะไรให้ตกใจ  เพราะคาเมะสวมชุดใหม่เรียบร้อย นั่งทำตาปริบอยู่บนเตียงหน้าอาหารเช้าของตัวเอง เข็มน้ำเกลือก็ใส่เหมือนเดิมเรียบร้อยแล้ว   แผลก็พันใหม่แล้ว คาเมะชะเง้อคอมองเขาอย่างสนใจ

"อยากกินนั่นน่ะ"  คาเมะชี้มายังจิน  "อะไรเหรอ"

"น้ำเต้าหู้"   พอจินตอบ คาเมะก็ทำหน้าแหยะ "ไม่เอาอะ"

"เมื่อกี้ มีพยาบาลมาวัดความดันให้"  คนไข้รายงานเสียงแจ้ว   "เขาบอกว่าปกติดี"

"ปกติก็กลับบ้านได้แล้วสิ...."   เขาหยอก แต่คาเมะกลับเงียบไป มองเขาราวกับไม่แน่ใจ   "กลับบ้านเหรอ?"

"ทำไมล่ะ หรือไม่อยากกลับ"

อีกฝ่ายไม่ตอบอะไร  ก้มหน้าเขี่ยข้าวในจานเงียบ ๆ   
จินมอง..........แล้วรู้สึกว่าอะไรบางอย่างที่แปลกไป

"ว่าแต่นายชื่ออะไรน่ะ"

จินอ้าปากค้าง
นั่งคุยตั้งนาน แต่จำเขาไม่ได้เนี่ยนะ?!

จินยังไม่ทันตอบ  คาเมะก็เหมือนลืมว่าพูดอะไรไป  แล้วจะลงจากเตียงอีกแล้ว  

"จะไปอาบน้ำ"  

"เพิ่งอาบไม่ใช่เรอะ กินข้าวไป!"  

คาเมะหน้ามุ่ย เมื่อถูกห้ามไม่ให้อาบน้ำ ยังดื้อแพ่งเหมือนเด็กที่ไม่ยอมกิน  ผลักโต๊ะตรงหน้าออก บ่นพึม

"ฉันไม่ชอบที่นี่เลย"   คาเมะถอนหายใจ   "เบื่อ ต้องมาทุกอาทิตย์ ถ้าไม่มาก็จะโดนดุ แล้วจุนก็จะโกรธด้วย"   

จินมองเรื่อย ๆ  ในใจนึกสงสัย  คาเมะคงยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำไมตัวเองถึงอยู่ที่โรงพยาบาล.....หรือที่ผ่านมา คาเมะต้องมาโรงพยาบาลเป็นประจำ? ถ้าอย่างนั้น มาเพราะอะไร?  แล้วจุนคือใคร?

เมื่อจินไม่ได้ขัด คาเมะก็พูดต่อ   "ใช่.....จุนโกรธ  โกรธตั้งแต่ตอนนั้น....จุนถึงเกลียดฉัน.....เขาเกลียดฉัน"  

แล้วอยู่ ๆ มือที่สั่นน้อย ๆ ก็กำแน่น  คาเมะมองพื้น แต่ดวงตาแข็งขึ้นราวกับมีอะไรสะกิดใจให้นึกถึงสิ่งที่เจ็บปวด  จินต้องรีบบอก  "เขาไม่ได้เกลียดนายหรอก"

"เขาไม่มองหน้าฉันเลย"  คาเมะร้องเสียงหลง  ดวงหน้านั้นเหมือนจะร้องไห้  "เขาไล่ฉันไป บอกว่าอย่ามาให้เห็นหน้าอีก เขาเกลียดฉันกันหมด ไม่มีใครอยากให้ฉันมีชีวิตสักคน ฉันไม่น่าเกิดมาเลย!"

จินอึ้งไป  เขานั่งลงบนเตียง ข้างกายบางนั่น คลายมือที่กำแน่นไว้ออก แล้วสวมกอดร่างเล็กผอมไว้

"เขาไม่ได้เกลียดนายหรอก เชื่อฉันสิ"   

คาเมะอ้าปากเหมือนจะเถียงอีก แต่จินกดหัวลงกับไหล่  และเสียงนุ่มนั้น ก็ทำให้คาเมะเงียบลง  

"ฉันกอดนายอย่างนี้ รู้สึกไม่ดีรึเปล่า?"

คาเมะนิ่งคิด ก่อนส่ายหน้ากับไหล่ที่วางคางไว้  

"ฉันไม่รู้ว่านายเจออะไรมา  แต่ในโลกนี้ต้องมีคนที่รักนายอยู่แน่ ๆ"  

จินลูบผมนุ่มนั้นเบา ๆ อย่างเพลินมือ  คาเมะพิงตัวกับจิน  ไม่มีปฏิกิริยาใด
เพียงสองมือโอบกระชับรอบแผ่นหลังร่างสูงแล้วหลับตาลง


....................................................................................................................................
............................................................................................................................