PASSION CH.2
posted on 05 Jul 2008 21:56 by ficblog in long-fic
รอยยิ้มบาง ๆ ผุดขึ้นบนใบหน้ายามะพี เมื่อร่างบางยังเอาแต่เปิดนู่นเปิดนี่ดูตามใจราวกับเด็กซุกซน ขัดกับใบหน้าเรียบเฉยที่เจ้าตัวชอบทำ ไม่ฟังเอาเลยว่าโอนเนอร์จะดุอย่างไร และจะไปทำอะไรต่อมิอะไรที่เอมิจัดเอาไว้ดีแล้วยุ่งเหยิงหรือไม่ สุดท้ายแล้ว เอมิก็ทำตามคำสั่งจุน คือรีบยัดนัดลูกค้าใส่มือคาเมะ และเชิญเสียงหวานให้คาเมะรีบไปพ้น ๆ หน้าสักที
หากสมาชิกต้องการโฮสต์ประจำ ก็ต้องจองคิวกันนานถ้าคนที่เล็งไว้ป๊อบเป็นพิเศษ และเป็นหน้าที่ของพวกเขา ต้องรู้จักลูกค้าคนนั้นให้ดีพอ
แต่จะมีใคร ที่ช่างเลือกเหลือเกิน ถ้าไม่ถูกใจ ก็ไม่รับซะอย่างนั้น และสารพัดจะให้จุนหาข้ออ้างให้
แล้วนั่น..... ท่าจะเอาอีกแล้ว
คาเมะมองรูปแขกคนล่าสุด แล้วกลับวางลง หยิบอันที่อยู่ข้างกันขึ้นมาดูอย่างสนใจ มองอยู่ครู่หนึ่ง ก็บอกเสียงใส
"จุน........คนนี้ให้ผมนะ.......ขอ"
จุนที่กำลังสั่งงานเอมิถึงกับทำปากกาตก ไม่ต่างจากเขาที่นิ่งไปอย่างตกตะลึง
"แกพูดจริงพูดเล่นฮึ"
จุนออกปากถาม ยกยิ้มขบขัน ก็นั่นน่ะ ผู้ชายชัด ๆ !
วันก่อนยังปฏิเสธอยู่เลย วันนี้ลมอะไรพัดให้เปลี่ยนใจ?
ร่างตรงหน้าเขายักไหล่ หยิบรูปใบนั้นติดมือไปเป็นการยืนยัน เหมือนเลือดในกายจะฉีดพล่านอย่างร้อนรน เขารีบสาวเท้าตามคาเมะไป ไม่วายได้ยินเสียงล้งเล้งของจุนว่าให้รับงานก่อน แต่นั่นไม่อาจรั้งความสงสัย เขาอยากรู้ และกระวนกระวาย ต้องถามคาเมะเดี๋ยวนี้....ว่าทำไม!
ตรงระเบียงแคบ ๆ ที่ยื่นออกไป ลมพัดตีหน้าจนผมกระจาย เขาเดินเข้าไปหาร่างนั้น
ทันทีที่ไหล่กระทบกัน คนที่เคยบอกว่าเกลียดการแตะเนื้อต้องตัวผู้ชายก็เพียงปรายตามองเขาก่อนทอดมองขอบฟ้าเช่นเดิม
"ทำไมล่ะคาเมะ"
"อะไร"
ยามะพีผ่อนลมหายใจ
"คุณจะรับแขกผู้ชายหรือ"
"อืม ลองดู"
"แล้วผมล่ะ" เขาถาม "คุณเอาผมไปไว้ที่ไหน......"
"ปกตินายอยู่ที่ไหนล่ะ" เสียงนั้นเรียบเฉย ไม่ยินดียินร้าย ยามะพีขบฟันแน่น
ลืมไปหมดแล้วใช่ไหม..........เรื่องของเรา ลืมหมดแล้วใช่ไหม
เขารั้งคาเมะให้หันมา ช่องว่างลดน้อยลงจนแทบแนบสนิท คาเมะเป็นผู้ชายที่ตัวเล็กกว่าเขามาก ให้เขาทำอะไรตรงนี้ก็ใช่ว่าคาเมะจะสามารถขัดขืน ทว่าเป็นนัยน์ตาคู่นั้น.....นัยน์ตาที่มองมาอย่างเย็นชาราวจะเตือนถึงสัญญาที่เขาเคยให้ไว้ ทำให้เขาต้องลดแขนลงอย่างห้ามใจ
"คาเมะ อย่าทำอย่างนี้.....คุณก็รู้ว่า..."
เขาจำต้องละคำสุดท้ายไว้และเบือนหน้าไปทางอื่น คาเมะไม่ชอบให้ใครทำตัวเป็นเจ้าเข้าเจ้าของ............
แต่เขาจะทนได้อีกนานเท่าไหร่กัน
"รู้ว่านายคิดยังไงน่ะหรือ"
คำพูดนั้นเสียดแทงเข้าไปในอก แล้วความอ่อนหวานก็กลับแทรกซึม เขาถูกดึงเข้าหาตัว ริมฝีปากรูปบางทาบทับมอบจุมพิตแนบสนิท เจ้าตัวหลับตานิ่งราวอยู่ในภวังค์ แววตาของคนถูกขโมยจูบเบิกกว้างขึ้น ก่อนอ่อนแสงลง ครั้นทาบมือลงที่แก้มนวล เขาก็ขมวดคิ้ว สัมผัสหลังมือที่หน้าผากอย่างอ่อนโยน ไออุ่นผิดปกติแผ่ออกมาบอกชัด
"คุณไม่สบายอีกแล้ว?" ยามะพีกระซิบถาม แต่อีกคนกลับไม่มีทีท่าว่าได้ยิน
"อืม......" ร่างบางครางเบา ๆ "ไม่เหมือนกัน"
คนฟังขมวดคิ้ว
เสียงครางจนเหมือนรำพึงกับตัวเองนั้นยังคงพูดต่อไป หลังจากได้ทำการ ‘ทดสอบ’
"หมอนั่นมีกลิ่นสบู่อ่อน ๆ.......รสหวานฝาด......ไร้เดียงสา.....น่ากิน...."
ยามะพีตัวชาวูบ
"ใคร!?"
ความชาปลาบเล่นงานที่กลางอกถึงปลายนิ้วเมื่อรู้ว่าเป็นแค่ตัวเปรียบเทียบ
แต่ดวงตาของคาเมะยังจับจ้องไปไกลแสนไกล ราวกับกำลังมองหาคนที่พูดถึง
"ผมถามว่าใคร" ยามะพีถามซ้ำอย่างสะกัดกลั้นอารมณ์.....เจ็บที่ใจ..... และโกรธ ทั้งที่ไม่มีสิทธิ์โกรธ
"รู้สึกว่าจะชื่อ....อาคานิชิ จิน"
เสียงใส ๆ ตอบ คาเมะไม่ทันสังเกตด้วยซ้ำว่ายามะพีทำสีหน้าเช่นไร ที่ตอบไปใช่เพราะถูกคุกคาม แต่เพราะคาเมะกำลังอารมณ์ดีเป็นพิเศษ ใบหน้าสวยจึงแย้มรอยยิ้ม
"หมอนั่นน่ารักสุด ๆ อยากให้นายได้เจอจังยามะ"
เขากลืนน้ำลายเหนียว ๆ ลงคอ ก่อนมองเข้าไปในดวงตาของคาเมะอย่างค้นหาความหมาย
อย่างน้อย.....คาเมะคงไม่ได้คิดอะไรกับคน ๆ นั้นมากไปกว่าถูกใจของเล่นชิ้นหนึ่ง.......ใช่ไหม?
ยามะพีสูดหายใจลึก ถามเสียงเรียบ
"คุณไปเจอเขาที่ไหน....."
คาเมะหันมาอีกครั้ง
"ตอนไปกินข้าวเช้า....."
นัยน์ตาเป็นประกายขึ้นมาราวกับขบขันในเหตุการณ์ที่นึกถึง ยามะพีได้แต่เก็บงำความสงสัยไว้ ทางนั้นยังหัวเราะเบา ๆ ขณะแกะมือเขา แล้วผลักตัวออก
"รสชาติใช้ได้"
ร่างเปรียวเดินผ่านหน้าเขาไปตามทางทอดยาว
ลมเย็นพัดมาอีกวูบหนึ่ง...
จิตใจร้อนรุ่มด้วยความริษยา
ไอ้หมอนั่นมันเป็นใคร ทำให้คาเมะสนใจได้ง่าย ๆ ทั้งที่เขาพยายามแทบตาย......
...........................................................................................................
.................................................................................................
..................................................................................
หนึ่งสัปดาห์เต็มแล้ว กับคนที่ยี่สิบเอ็ดพอดี เข้ามาถามหาเหตุผลที่เขาเลิกกับอายาเสะ เป็นความซวยของเขาเองที่คนส่วนใหญ่เข้าใจว่าเขาเป็นฝ่ายนอกใจ ด้วยเหตุที่วันรุ่งขึ้น อายาเสะมาโรงเรียนด้วยดวงตาแดงก่ำเต็มทน และมีคนเล่าให้เขาฟังด้วยความหวังดี ว่าอย่ามีใครพูดชื่อเขาต่อหน้าหล่อนเชียว อายาเสะจะร้องไห้
เขาถอนใจ
ทำยังไง เขาก็ลบภาพที่เห็นวันนั้นออกจากใจไม่ได้ ได้แต่คิดวกไปวนมา กว่าจะมาถึงตอนนี้อายาเสะกับหมอนั่นไปถึงขั้นไหนต่อไหน
จินกัดปากทันทีที่สมองตีความว่าอย่างนั้น.....แต่จะให้เขาคิดยังไง ที่ความไว้ใจของเขา ความซื่อสัตย์ของเขา........ถูกมองเป็นของไร้ค่า...! ถ้ามีใครพยายามเซ้าซี้หรือโยนความผิดให้เขาอีกสักครั้ง เขาอาจทนไม่ไหวและชกมันปากแตกเลยก็ได้
ร่างสูงนั่งจมจ่อมกับความคิด ก่อนหลุดจากภวังค์เมื่อใครคนหนึ่งส่งเสียงเรียกเขาโหวกเหวกมาแต่ไกล แขนข้างนั้นถือถังขยะเปียกน้ำไว้ ส่วนอีกข้างลากใครเข้ามาด้วย หน้าตาเด็กหนุ่มคนที่สองบ่งว่าอยากกลับบ้านเต็มทน และไม่เต็มใจถูกลากมาสักนิด
"จิน!! จิน จิน จิน!!"
"อะไร"
เขาถามเบื่อ ๆ แต่ยูอิจิยังหน้าระรื่น กุลีกุจอลากเก้าอี้เข้ามาใกล้ กดไหล่ยูยะให้นั่งลง ส่วนตัวเองฉีกยิ้มแป้น
"แกจำที่ที่ฉันเคยเล่าให้ฟังได้ไหม ยูยะมันไปมาแล้ว!"
การกระชากเข้าเรื่องแบบไม่มีเกริ่นนำทำเอาคนฟังนั่งอึ้ง
แต่ยูยะกลับหน้าแดง ปฏิเสธลั่น
"บ้าเรอะ!! ไม่ได้ทำอะไรอย่างพวกนายคิดสักหน่อย!!"
ยูอิจิตบบ่ายูยะดังป้าบ ร่างเล็กถึงกับสะเทือน
"โธ่ ไม่ต้องเขินหรอกน่า ฉันนะชวนมันไปหลายครั้งไม่ยอมไป มันว่าไม่มีอะไรน่าดึงดูดใจ ...ทั้ง ๆ ที่อกเป็นอก....สะโพกเป็นสะ..."
"มีอะไรแบบนั้นซะที่ไหน!"
ยูยะร้องแหวเมื่อทนทุเรศลูกตาในท่าประกอบของยูอิจิไม่ได้ ยูอิจิชะงักไป
"ทำไมจะไม่มี"
"ฉันไปโฮสต์คลับต่างหาก ไม่ใช่ร้านประหลาดแถวนั้น!"
"อะโธ่ แล้วไม่บอกก่อน" ยูอิจิบ่นเซ็ง ๆ ยูยะหน้ามุ่ย ส่วนจินหัวเราะชอบใจ
"ฟังเสียที่ไหน! ก็บอกแล้วว่าเดี๋ยวก่อน ๆ น่ะ"
ยูยะได้ทีไล่ก็ตอกใส่ ก่อนสะบัดหน้าไปทางอื่น แต่ยูอิจิก็เปลี่ยนท่าทีอย่างรวดเร็ว ถูมือให้พออุ่น ๆ
"โฮสต์ก็โฮสต์วะ เจอพวกหน้าหวาน เอวเล็ก ๆ อะไรแบบนี้มั่งมั้ยล่ะ พอแทนกันได้.....แหม"
"คนที่คุยกับฉันก็โอเคนะ เอวงี้เล็กนิดเดียวเลย สนใจมั้ยล่ะ"
เหมือนออกแนวประชดเสียมากกว่า แต่ยูอิจิทำเป็นไม่เห็น ถามต่อ
"ใครล่ะ ใคร ชื่ออะไร น่ารักมั้ย?"
"เออ...เอาจริงน่ะ.....เขาชื่อ..อะไรนะ...คาเมนาชิ คา...คาซึยะ"
สิ้นคำ โต๊ะก็ถูกถีบโครม ยูยะสะดุ้งเฮือก ร่างสูงลุกพรวด คว้ากระเป๋าตัวเองไม่พูดไม่จา ท่าทีที่เปลี่ยนไปทำให้เพื่อนทั้งสองคนงงหนัก
"แกเป็นอะไรวะ" ยูอิจิถามงง ๆ
"อย่าไปที่นั่นอีก..."
จินบอกด้วยท่าทางหงุดหงิด
"ทำไม.....มีอะไร" ยูยะขมวดคิ้วมุ่น “นายเป็นอะไรน่ะจิน”
"อย่ายุ่งกับคนแบบนั้นก็แล้วกัน! มันน่ะ....." ชายหนุ่มกัดฟันกรอด ทั้งที่ไม่รู้ว่าใช่คนเดียวกันหรือไม่ สุดท้ายแล้วเขาจึงไม่ได้พูดอะไร ยูยะขมวดคิ้วถาม
"จินรู้จักคาเมะจังด้วย?"
"ไม่รู้จัก!!"
จินตอบเสียงห้วน ก่อนก้าวฉับ ๆ จากไป ยูอิจิเกาหัวแกรก ๆ ตัดสินใจว่าอย่ายุ่งกับมันดีกว่าเลยไม่เรียกไว้
ยูยะก็ได้แต่งง ทำไมวันนี้จินโมโหไม่มีเหตุผลเลย
................................................................................
.......................................................................................
"กลับมาแล้วครับ"
เขาก้มลงถอดรองเท้าเก็บเข้าที่ก่อนเดินเข้าไปในครัว ยิ่งใกล้เข้า เสียงหั่นอะไรสักอย่างเป็นจังหวะกับเสียงเดือดพลั่กของหม้อต้มซุปก็ชวนให้ยิ้ม
ตั้งใจแกล้งให้แม่ตกใจ จินไม่ทันสังเกตเลย.........ว่าร่างนั้นเล็ก แต่สูงกว่าเคย
จวบจนเหลือเพียงก้าวเดียว ร่างที่ก้มหน้าก้มตาก็หมุนตัวหันมา ดวงหน้านั้นแสดงความแปลกใจเพียงนิดก่อนจะยิ้มเย็น คนที่ตั้งใจจะแกล้งจึง...ช็อกเสียเอง
"...ก..แก!"
ยังไม่ทันเปล่งเสียงออกมาเป็นคำ แม่เขาก็เดินเข้ามาจากอีกทาง
นางอาคานิชิยิ้มใจดีทักทายลูกชายตน
"กลับมาแล้วเหรอลูก"
ตะกร้าผักที่ล้างแล้วยกมาวางให้คาเมะจัดการต่อ
ร่างบางยิ้มน้อย ๆ ในขณะที่จินงงเป็นที่สุด
"แม่ครับ ทำไม........?!"
จินถาม งุนงง จนคนบางคนต้องกลั้นยิ้ม
"ก็คาซึยะเขาแวะมาหาลูกน่ะสิ แต่ลูกยังไม่มา เลยเข้ามาช่วยเฉยเลย ทีแรกก็บอกว่าไม่ต้อง แต่คล่องจริง ๆ เลยจับไว้เป็นลูกมือซะ"
"ไม่หรอกครับ..... คุณป้าต่างหากที่คอยบอก ว่าให้ผมทำอะไรบ้าง"
คาเมะลูบหัวเขิน ๆ กริยาน่าเอ็นดูจนจินกัดฟันกรอด..........
แล้วหมือนเลือดลมจะเดินขึ้นหน้าทุกที เจ้านี่มาทำอะไรที่นี่อีก!
"มาบ่อย ๆ สิ จะสอนให้ ท่าทางชอบ ปกติทำกับข้าวทานเองหรือเปล่า?" นางอาคานิชิชวนอย่างอ่อนโยน
"แม่ครับ!!"
จินท้วง เขาไม่รู้จะอธิบายกับแม่ยังไงดีว่าแม้แต่ก้าวเดียวก็ไม่อยากให้มันเข้ามาในบ้าน แต่แม่เขาดูจะไม่สนใจเสียเลย
"ก็ทำเองบ้าง แต่ฝีมือไม่เอาอ่าวซะเลย ยังไงก็ฝากตัวล่วงหน้าอีกทีนะครับ"
คาเมะบอกเสียงนุ่ม จินแทบเต้นที่แม่ตนเริ่มเห็นดีเห็นงามกับคนที่เขาเกลียดขี้หน้า
เขาไม่น่าลืมว่ามันทำอาชีพอะไร!
"มานี่..."
จนอดรนทนไม่ไหวจินก็ลากคาเมะถูลู่ถูกังออกจากห้องครัวไป
ก่อนนั้น คาเมะตีสีหน้าเหรอหราหันไปบอกแม่ของจินราวจะยั่วใครบางคน
"เดี๋ยวมานะครับคุณป้า"
จินตวัดสายตามองคาเมะอย่างโกรธจัด
แต่ร่างบางกลับทำไม่รู้ไม่ชี้ จนมาถึงที่ลับตา จินก็เหวี่ยงร่างบาง ๆ ไปที่โซฟาเต็มแรง
"นายต้องการอะไรกันแน่หา!!!"
"เจ็บ" คาเมะร้อง ช้อนสายตามองจินราวกับตัดพ้อ จินได้แต่แยกเขี้ยว
"มาทางไหนก็กลับไปทางนั้นเลย แล้วไม่ต้องมาเหยียบที่นี่อีก!"
"เจ็บจริง ๆ นะ" คาเมะบอกซ้ำ ชูแขนให้ดู มือส่วนที่ถูกบีบแล้วลากมีรอยช้ำขึ้นมาเป็นปื้น
"มารยานายใช้กับฉันไม่ได้ผลหรอก รีบกลับไปเลยถ้าไม่อยากเจ็บตัวกว่านี้ล่ะก็!"
"ไม่กลับ" คาเมะทำท่าเซ็ง ๆ เมื่อจินรู้ทัน "รับปากแม่นายไว้ว่าจะทานข้าวเย็นด้วยกัน"
"ฟังไม่รู้เรื่องหรือไง!"
จินแทบจะกระโจนเข้าบีบคอคาเมะอยู่แล้ว เว้นเสียแต่ว่าจะมีเสียงแว่วมาเรียกหาคาเมะ
คาเมะบิดรอยยิ้มและอาศัยโอกาสนี้ เดินออกไป
“บ้าเอ๊ย!”
จินหงุดหงิดเสียยิ่งกว่าหงุดหงิด แม้แต่เรโอะยังไม่กล้าเข้ามาทักเลย หลบหายเข้าไปหาแม่ในครัวนู่น ทั้งที่ปกติเคยเข้าไปเสียที่ไหน ไม่รู้ติดใจอะไร ถึงไม่ยอมออกมาสักที
แล้วเสียงหัวเราะเป็นธรรมชาติที่ลอยมาให้ได้ยินนั่นก็เป็นคำตอบ จะมีใครรู้เหมือนที่เขารู้ไหม ว่าไอ้รอยยิ้มสุภาพแฝงความขี้เล่นนั่นมันรอยยิ้มซาตานชัด ๆ !
แม้เวลากินข้าว จินก็ยังเงียบ ๆ ไม่พูดจากับใคร จนน้องชายและผู้เป็นแม่ประหลาดใจ เพียงแต่ปรายตาขวับ ไม่ไว้ใจ ไปทางคาเมะเป็นระยะ จนอีกสองคนที่เหลือสงสัย โกรธกันหรือ? แต่แล้วก็ผิดคาด ปกติจินกินข้าวสักสองชามได้....วันนี้กลับรวบช้อนทั้งที่กินไปไม่เท่าไหร่ ทำท่าเหมือนหมดความอดทน แล้วก็ลุกขึ้น คว้ามือคาเมะ ลากลิ่ว ๆ ขึ้นห้องไปอย่างรวดเร็วจนเรโอะต้องหันมามองแม่ตนตาปริบ ๆ
"เอ่อ แม่......แน่ใจนะว่านั่นแค่เพื่อนอะ"
นางอาคานิชิเพียงแต่อมยิ้ม
"ถ้าพี่เขาหาใครช่วยให้ทำใจได้เร็ว ๆ ก็ดีไม่ใช่เหรอ"
.....ทั้งคู่เข้าใจผิดไปแล้ว
..............................
....................................................
"ฉันกับนายต้องคุยกัน"
เสียงห้วน ๆ กล่าวขึ้นหลังจากปิดประตูลงสนิท คนที่ก้าวตามมาปัดผมยุ่ง ๆ ให้เข้าที่ก่อนหันมองจินที่กำลังไม่สบอารมณ์แล้วยักไหล่ เดินมาที่เตียง นั่งลง ไขว่ห้าง รอให้อีกฝ่ายพูดธุระ
"ว่ามาสิ"
"ต้องการอะไรจากฉัน บอกมาซิ"
จินยืนกอดอกพิงประตู หน้าเครียด สายตาที่ใช้จับจ้องส่อแววชิงชัง
คาเมะหลุดหัวเราะ
"บอกแล้วให้ได้หรือ?"
".............ต้องการเท่าไหร่?"
จินพยายามพูดอย่างใจเย็น ทว่า...ร่างบางหัวเราะลั่น
"ฉันไม่อยากได้"
เด็กหนุ่มกัดริมฝีปาก
"ฉันรู้ว่ามานายเป็นโฮสต์"
"อ้อ"
"ฉันเลยอยากรู้สาเหตุที่นายทำตัวเป็นสตอล์กเกอร์ฉันแบบนี้ ทำอย่างนี้ทำไม? ฉันเคยทำอะไรให้นาย? หรือว่า...อยากได้ตัวฉันหรือไง......??!"
คนฟังนิ่งไป
"ทำไมนายคิดอย่างนั้น"
"เดาน่ะสิ ฉันจะไปรู้ได้ไงว่าทำไมนายทำตัวน่าสมเพชแบบนี้!!" จินยิ้มเยาะ
เขาหวังจะยั่วโมโหคาเมะได้ แต่คาเมะกลับนั่งเฉย และจริง ๆ แล้วคาเมะก็ไม่ได้รู้สึกอะไรเลย
....น่าสนุกที่ได้แกล้งอีกฝ่ายให้มีอารมณ์ขึ้น ๆ ลง ๆ และเขาก็รู้ว่าอีกไม่นาน จินนั่นล่ะที่จะเดือดขึ้นมาเอง
"เอาเป็นว่าจะช่วยทวนความจำให้ ว่าฉันไม่เคยบอกสักคำว่าชอบนาย" เขาบอกเรื่อย ๆ
"ถ้างั้นเข้ามาวุ่นวายกับฉันทำไม!"
จินเริ่มขึ้นเสียง
คาเมะยิ้ม ไม่พูดอะไร แล้วความอดทนของจินก็ขาดผึง
"นายมันบ้า........แล้วทำไมต้องเป็นฉัน หรือนายตามระรานทุกคนที่นายเห็น หา!"
"เพราะฉันเลือกนาย....."
จินขยับตัว กระชากคอเสื้อคาเมะ แต่คาเมะตวัดสายตาคมกริบ คว้าข้อมือ บิด ดันกายให้พลิก กดจินคว่ำลงกับเตียงและใช้เข่าทับไว้ เตือนเสียงแผ่ว
"อย่าทำให้หน้าฉันมีแผล......ไม่งั้นนายจะเดือดร้อน" คาเมะมองคนที่ดิ้นอยู่ด้านล่างแล้วก็ยิ้ม "ฉันไม่ใช่คนที่นายจะใช้กำลังด้วยง่าย ๆ หรอกนะ"
"ถอยไป!"
"ไม่เอาน่า..."
คาเมะบอกยิ้ม ๆ จินได้แต่กัดฟันเมื่อแขนถูกไพล่ไว้ด้านหลัง ร่างสูงพยายามขยับตัวอย่างดื้อรั้น เห็นดังนั้นคาเมะก็เปลี่ยนท่ามานั่งคร่อมช่วงเอวไว้ น้ำหนักที่ทับลงมากขึ้นทำให้เขาออกแรงไม่ได้ จินสบถในใจ เมื่อครู่นี้เขาย่ามใจ ถึงได้เพลี่ยงพล้ำ......!!
"นายรู้ว่าฉันเป็นโฮสต์จากยูยะใช่มั้ย? ฉันจำได้นะ ยูยะเดินมากับนายด้วย เช้าวันนั้นน่ะ"
จินไม่ตอบอะไรเพียงตวัดสายตาใส่ร่างที่อยู่ด้านบน
"ฉันนัดกับยูยะนอกรอบด้วย.......เขาบอกนายเรื่องนี้ด้วยรึเปล่า?"
น้ำเสียงลงท้ายฟังมีเลศนัยและไว้ใจไม่ได้เสียเลย
ไม่ต้องเสียเวลาคิด จินก็ตวาดทันที
"นายจะทำอะไรยูยะไม่ได้นะ!"
"ฉันไม่ใช่คนชอบรังแกเด็ก แต่คราวนี้ไม่แน่ใจ....... ก็นายดื้อกับฉันเหลือเกิน" คนพูดยิ้ม ลูบคางจินเล่น จะสะบัดหน้าหนีก็ไม่ถนัด อารมณ์จึงยิ่งพุ่งปรี๊ด
"นายขู่ฉัน?!"
แล้วเสียงของคนอารมณ์เสียก็เงียบหายไป มือนุ่มสองข้างบังคับประคองใบหน้าเขาไว้
ก้มลงทาบริมฝีปาก แตะลิ้นเย้าหยอกอย่างขี้เล่น แค่ครู่ แต่หัวใจก็เต้นเป็นจังหวะแปลก ๆ จนต้องสาปแช่งคนทำ
"...หวาน............."
เสียงนุ่ม ๆ กระซิบซ่านอยู่ข้างหู คาเมะยังอ้อยอิ่งอยู่แถวลำคอจิน เรียวนิ้วแตะลากไปตามแอ่งชีพจรแผ่วเบา
จินไม่ได้รู้ตัวเลยว่าตนเป็นอิสระแล้ว จนเมื่อจมูกเชิดรั้นเลียดตามต้นคอ และน้ำเสียงนั้นกลับมาเรียบเย็นอีกครั้ง
"มีบางอย่างที่นายควรรู้ไว้......ลงว่าถูกใจอะไรแล้ว ฉันไม่เคยปล่อยไปง่าย ๆ"
เด็กหนุ่มสะดุ้งแล้วผลักคาเมะออก บรรยากาศผิดแผกที่เมื่อครู่ยังลอยอวลอยู่หายวับ ร่างบางลุกขึ้น ยิ้ม แล้วจากไปเสียเฉย ๆ ทิ้งให้เจ้าของห้องหัวเสียกับตัวเอง
ประตูปิดลง จินลุกพรวด มองตาม กำหมัดแน่น สาวเท้าเข้าห้องน้ำ สาดน้ำใส่หน้าให้ใจเย็นลง ครั้นเดินออกมา เสียงร่ำลาจากแม่เขาด้วยความเสียดายก็ลอยมาให้ได้ยินเบา ๆ
....................................................
.................................................................
tbc.
XD
ยามะหลงคาเมะโงหัวไม่ขึ้นกันเลยทีเดียว เหอๆๆๆ
ไม่รู้ว่าคาเมะรุกยั่วเก่งหรือใจแอบหลงคาเมะกันแน่ เคลิ้มบ่อยจริงเชียว !
#1 By 赤月 on 2008-11-22 12:15