||| F I C T I O N |||

แสงอาทิตย์สาดเจ้าเหนือหัว บอกเวลาเที่ยงวัน ชั้นสูงสุดของอาคารสูงตระหง่านกรุกระจก หลังกระจกกรองแสง
ผ่านหน้าต่างชั้นสองที่รัดม่านไว้สองข้าง ตรงโซฟาตัวยาวนุ่ม  จะเห็นร่างแบบบาง กอดหมอนซุกหน้า นอนเหยียดขาสบายใจเฉิบ


และหลังจากทึ้งหัวตัวเองเป็นรอบสุดท้าย จุนก็กวาดแฟ้มทั้งหมดลงจากโต๊ะ ก้าวพรวด ๆ ผ่านสภาพห้องอันยุ่งเหยิง แล้วถีบร่างนั้นหล่นโครม
ผู้ชายมาดมากอย่างคาเมะ ลงไปนอนวัดพื้นครั้งแรกก็คราวนี้


"ฉันเรียกแกมาช่วยงาน ไม่ใช่ให้มานอนเยาะเย้ย ลุกขึ้นมา!"   


คนถูกปลุกกลางคันตกใจเล็กน้อย..........กริยาที่ว่าคือ  ปรือตาขึ้น เหมือนจะกว้างกว่าปกติสักหน่อย  
หันมองโอนเนอร์อย่างงุนงง พอเห็นว่าเป็นใครก็ถอนหายใจหน่าย  คว้าหมอน ตบสองที แล้วปีนกลับไปนอนที่เดิมเฉย


"ถ้าเอมิไม่ลาพักร้อนฉันก็ไม่กวนแกหรอกน่ะ!"  


จุนบอกอย่างหงุดหงิด  นอกจากเอมิที่ทำงานกันมานานแล้ว คนที่รู้ใจพอจะเรียกใช้สอยได้รองลงมาเห็นจะไม่มีใครเกินคาเมะ
เสียแต่มันขี้เซาเหลือเกิน  ถ้าเป็นเต่า  คงเป็นเต่าที่กางเล็บเกาะโซฟาแน่นหนึบ  แงะออกไม่ได้  จนน่าทุบกระดองทิ้ง
สุดท้ายแล้ว  ร่างบางก็พลิกหงาย  ส่งสายตารำคาญ  ยันตัวลุกขึ้น  หัวฟูยุ่งไม่เป็นทรง  


"ใช้งานยังกับทาส  เงินเดือนประจำก็ไม่ขึ้นให้  ถ้าไม่ประหยัดกินประหยัดใช้ ผมไม่อดตายไปแล้วเหรอ"


บ่นเสียงยานคาง จุนเบิ๊ดกะโหลกไปหนึ่งที  พูดมาได้ อดตาย  ให้แม่ยกทั้งหลายได้ยิน ดีไม่ดีจะประเคนที่อยู่ที่กิน แถมโปรโมชั่นเลี้ยงดูตลอดชีวิตให้เป็นแถบแถว
คาเมะปัดมือทิ้ง ส่งสายตาขุ่น ๆ  ลูกตายังแดง  ท่าจะเมาค้าง  คุณซายากะที่มันดูแลเมื่อคืน คอแข็งยังกับอะไร  
แล้วนี่คงยอมให้มอมโดยดี  เมาแล้วก็ทำตาเยิ้มตาหวานใส่จนใครรักใครหลง  แต่พอเป็นเขาบ้างล่ะ  ค้อนขวับ ๆ   


คาเมะลุกขึ้น แขนยังกอดหมอน สมบัติของรักของหวง เวลามันง่วง ใครอย่าได้แย่งเชียว มันจะงับคอเอา
เหมือนรู้ว่าเขานินทา  เลยปรายตาขวับให้อีกหนึ่งฉึก  ว่าแล้วก็ทิ้งตัวนั่งลง หยิบบุหรี่ (ของเขา) จุดสูบไล่ขี้ตา  ดูรายชื่อลูกค้าที่ยาวเป็นพรืด....ถึงตอนนี้ จุนมองอย่างตั้งใจ


บางคนเป็นลูกค้าที่คาเมะคุ้นเคยดี...................แต่หมอนี่เหมือนใครเสียที่ไหน  
พออยากได้ขึ้นมา ก็ทำตัวร้อนแรงยังกับไฟ   พอเบื่อแล้ว ก็ทำตัวจืดชืดเสียจนลูกค้าขอเปลี่ยนโฮสต์เอง


จะเตะมันอยู่หลายครั้ง เพราะเสียชื่อมาถึงเขา มันก็แก้ตัวหน้าซื่อทุกที ....เขาไม่ชอบผมเองนี่ ผมผิดอะไรล่ะ?
 

ก็อีอย่างนี้  ถึงไม่ติดอันดับกับเขาสักที........ทีแรกค่อนขอดในใจว่าทำตัวพิลึก
ไป ๆ มา ๆ ถึงรู้..............มันไม่ได้อยากได้เงิน  แต่สนองตัณหาตัวเอง!


บทว่าอยากได้แม่ ก็อ้อนซะเขาอุ้มชู เอ็นดู ซื้อโน่นซื้อนี่ให้  บทอยากได้น้องสาว ก็เปลี่ยนคาแร็กเตอร์กลายเป็นพี่ชายแสนดี พาเที่ยวพาเล่น   บทว่าอยากได้เมีย.............ก็............


"เลือกดี ๆ  หวังว่าฝีมือยังไม่ตก"


เขาสัพยอก  หมอนี่มันตาคม  แค่เห็นรูปก็รู้ คนนี้ควรจะเอาใจยังไง รับมือแบบไหนถึงจะดี  ถูกใจใครเลยตอแหลเข้าหาเขาได้หมด  เสียแต่มันไม่ค่อยถูกใจ.................จะมีก็นาน ๆ ที   หรืออาจไม่มีเลยก็ได้   เวลามันมีเด็กใหม่  มันจะเห่ออยู่สักพัก  ..........พักเดียวเท่านั้น  แล้วก็บอก  


‘เบื่อ....’


จุนไม่แน่ใจว่ายามะพี  จัดอยู่ในรายการ เบื่อ  ของคาเมะด้วยหรือเปล่า  แต่ทำงานที่เดียวกัน จะหลบหลีกกันไปได้ยังไงพ้น  ทั้งที่ยามะพีเคยเป็นความหวังของจุน.................หวังว่าคาเมะจะหยุด... เบื่อ...เสียที  แต่แล้วก็ไม่รอด
เขาก็ไม่รู้หรอก ว่าคบกันไปถึงไหนแล้ว..........แต่คาเมะไม่เคยสนใจผู้ชาย  เพราะงั้น......


สำหรับคาเมะ  ยามะพี..คงพิเศษหน่อย
.....แต่ยังไม่ผ่าน


"คุณอากาเนะ ชอบผู้ชายหน้าสวย......  ให้ฮิโรกิไปแล้วกัน"  


เวลาจัดคิว มันชอบพึมพำกับตัวเอง    


"หมอนี่ขรึม ๆ  แต่พึ่งพาได้.............น่าจะเหมาะ"


บางทีก็ขมวดคิ้ว


"เธอไม่ชอบแนวนี้หรอก..."   มันคาดชื่อโฮสต์ที่เขาจองมาทิ้งไป  "เอาคนนี้ดีกว่า เธอชอบกว่า ชัวร์"


"เฮ้ยๆ  ไหงงั้นวะ เขาเลือกมาก็จัดให้เขาสิ"   จุนเคยเถียง  คาเมะจะเงยหน้าขึ้น  บอกเรียบ ๆ  "ไม่เชื่อก็คอยดู"


แล้วก็จริงอย่างว่าทุกที  พอลูกค้าคนที่ว่าเจอตัวจริงของโฮสต์คนแรก กลับไม่ค่อยชอบใจ  แล้วก็ไปอี๋อ๋อกับคนที่คาเมะเลือกให้แทน  เถียงมาก ๆ เข้า  เขาก็เมื่อยปาก  เวลาขี้เกียจก็ยกให้มันทำไปเสียเลย  


"ผมรับแขกมาเยอะกว่าจุน"  บางทีเจ้านี่มันก็โอ่   "จุนเคยแต่สั่ง ลองมาเป็นโฮสต์ซะบ้าง  สนามจริงมันกว่ากันเยอะ"


เออ  อยู่ดีไม่ว่าดี  จะถอดเขาออกจากตำแหน่ง


"เสร็จแล้ว"   


เสียงเนือย ๆ ของมันปลุกเขาออกจากภวังค์  จุนก้มลงมอง ฝีมือการจัดคิวของมันยังดีเหมือนเดิม อย่างที่เขาต้องการเป๊ะ  
แต่....


"แล้วนี่อะไร.."   


เขามองรายชื่อจองตัวตั้งใหญ่ ที่โดนเนรเทศไปเกือบตะเข็บชายแดน อีกนิดเดียวก็ลงถังขยะแล้ว
......พอเข้าไปดู ระบุชื่อคาเมนาชิ คาซึยะ ทั้งสิ้น


"ช่วงนี้ขี้เกียจทำงาน มีอะไรไหม"   มันบอกหน้าตาย  แล้วยังผุยควันใส่น้อย ๆ   


ปึด....
จุนได้ยินเสียงอะไรบางอย่างในหัวตัวเอง


ครั้นแล้ว การจราจลย่อย ๆ ก็เกิดที่ห้องโอนเนอร์  โฮสต์คลับแห่งหนึ่งในเมืองโตเกียว



...............................................................................................



เสียงเฮยังดังลั่น แต่ร่างชุ่มเหงื่อก็แกมเดินแกมวิ่ง ปลีกตัวแยกออกมาพักใต้ร่มไม้ใหญ่ ยืดกล้ามเนื้ออยู่นอกสนามครู่หนึ่ง   แดดแรง ๆ ตอนเที่ยง  อยู่กลางแจ้งนาน ๆ ก็ปวดตา  จินเปิดขวดน้ำ เทใส่มือลูบหน้าให้สดชื่น แล้วยกดื่มเอาหลายอึก  ยกแขนเช็ดปาก  มองยูอิจิที่นอนกลิ้งบนพื้นหญ้านุ่ม นอนอ่านการ์ตูน หน้าปกเป็นสาวน่ารักอวบอัดแบบอย่างเซอร์วิซคนอ่านเงียบ ๆ  


ส่วนอีกคนนึงที่นั่งอยู่ใกล้ ๆ กันก็ท่าจะยุ่ง ๆ อยู่  แต่เหมือนจะจ้องโทรศัพท์อย่างเอาเป็นเอาตาย  
คิ้วสองข้างขมวดนิด ๆ ปากเม้มหน่อย ๆ เหมือนรอลุ้นอะไรสักอย่าง  พาให้จินสงสัยขึ้นมา  หรือว่า...จะเป็น?


จินขมวดคิ้วตาม  รีบดื่มน้ำอีกอึก  อาจจะไม่ใช่ก็ได้  เขาขี้ระแวงเกินไป  ยูยะบอกว่าไม่มีอะไรก็ไม่มีอะไรสิ
แต่ก็อดคิดไม่ได้อีกแล้ว   คงไม่ได้รอเมล์จากหมอนั่นอยู่หรอกใช่ไหม?


ก็แรก ๆ  ยูยะทำไม่รู้ไม่ชี้ดีหรอก  หลัง ๆ ชักจะยังไง  ชนิดพอได้ยินเขาเปรย ๆ คาเมะขึ้นมา  เจ้าตัวก็ชอบยิ้มแห้ง ๆ  แล้วเปลี่ยนเรื่องทันควัน
พิรุธไหมล่ะ?.........


แค่ลองนึกภาพยูยะถูกรังแก นอนร้องไห้อยู่ใต้ร่างของผู้ชายที่แข็งแรงกว่า ชั้นเชิงเหนือกว่า และใบหน้าเย็นชานั่นฉายความพอใจที่สุดท้ายแล้ว เหยื่อตัวจ้อยก็ตกหลุมพราง  จินอดรนทนไม่ได้ เขาต้องทำอะไรสักอย่างไม่ใช่หรือ?


ก่อนภาพในจินตนาการจะเลยเถิดไปมากกว่านี้  ยูยะก็อมยิ้มแก้มตุ่ย.......แล้วรีบพับโทรศัพท์ลง
แต่ไม่เร็วไปกว่าจินที่ก้มลงมอง  ถึงไม่เห็นว่าคุยอะไรกัน  จินก็ยังเห็นชื่อ.....บางคน  แว้บ ๆ


"ยูยะ"    เด็กหนุ่มเรียก เสียงชักจะไม่ชอบใจนัก   "ทั้งที่ฉันเคยเตือนแล้วแท้ ๆ ว่าอย่ายุ่งกับมัน"


ยูยะเงยหน้าขึ้นมอง  ทำหน้างง ๆ   เคยได้ยินมาว่า ออกกำลังกายทำให้คนอารมณ์ดี  จินเพิ่งวิ่งมาหยก ๆ ทำไมดูพื้นเสียพิลึก?


"ใคร?"


"วะ ฉันจะหมายถึงใครซะอีก ตะกี้นายคุยกับใครก็คนนั้นแหละ"   


ทีนี้ยูยะอ้าปากค้างไปเลย
นั่นแน่ะ!  ฟันธงชัด หมอนั่นชัวร์!


"จินอ้ะ"   


เด็กหนุ่มหน้ามุ่ยสนิท จ้องตาจินเขม็ง แต่จินไม่ยอมลงให้ กอดอกจ้องหน้ากลับ ยูยะเลยวางโทรศัพท์ปึง


"ฉันไปเข้าห้องน้ำนะ"


เออ ให้มันได้อย่างนี้
จินมองตามอย่างไม่ใส่ใจนัก แต่ครั้นหันมาเห็นโทรศัพท์ที่ยูยะลืมทิ้งไว้ ก็หยิบขึ้นมา เปิด แล้วกดดูนั่นนี่ ตาโตกับข้อความที่เห็น อุทานลั่นจนยูอิจิเงยหน้าขึ้นมอง


"อะไร?"


"เจ้าสองคนนั้นมันสนิทกันขนาดนี้เลย?!"


"ยังไง?"


"ก็ดู มีนัดกินข้าว นัดไปนู่นมานี่ มากไปแล้วนะ"   


ว่าแล้วก็ยังกดไม่เลิก  ยูอิจิเกาคางยิก ๆ  มันทำหน้าเหมือนโดนแฟนนอกใจยังไงยังงั้น
.....เอ๊ะ แต่ไม่  ตอนเลิกกับแฟน มันแค่ทำหน้าเซ็ง ๆ  ไม่ได้เป็นแบบ......แบบนี้เรียกว่าอะไรนะ.... .


"หึงเหรอ"


จินสะดุ้งโหยง


"ฉันไม่ได้หึง!"


ยูอิจิหัวเราะหึหึ


"แกนี่จุ้นจริง ถ้าคราวก่อนฉันบอกให้แกเลิกคบอายะจังเพราะฉันไม่ชอบ แกจะเลิกมั้ย"


"มันไม่เหมือนกัน"   จินตอบทันควัน   ".....หมอนั่นอันตราย"   


อันตราย?  ดูจะเป็นข้ออ้างเดียวที่เอามาห้ามยูยะอยู่นั่น  แล้วมันก็ไม่ขยายความต่อ ยูอิจิขี้เกียจถามเสียด้วย


"อาหารอร่อยรึเปล่าต้องตามใจคนกิน ไม่ใช่คนเคยกินไปห้ามคนอื่นว่าอย่ากินเพราะมันไม่อร่อย.....ของที่นายว่าไม่ ดี อาจจะถูกปากคนอื่นก็ได้"  ยูอิจิบอกเรื่อย ๆ พลิกหน้าการ์ตูน ปรายตามองแวบหนึ่ง  ยิ้มพราย  "ว่าแต่แกเถอะ ไม่ถูกปากจริง หรือแค่ทำเป็นไม่ถูกปาก?"


"....ไอ้ห่า!"   


ยูอิจิร้องจ๊าก กลิ้งตัวหลบทันควันเพราะทางนั้นดันเงื้อเท้าขึ้นจริง ๆ     "ล้อแค่นี้ทำไมต้องโกรธวะ!"   ยูอิจิประท้วงลั่น หยุดกลิ้ง บนหัวมีเศษใบไม้ติดเต็ม


จินชะงักเท้า เผลอหยุดคิดตามที่ยูอิจิถาม  นั่นสิ  โกรธทำไม?


"จิน!"  


ทั้งคู่ หันไปมอง  ร่างสูงโปร่งร่างหนึ่งวิ่งเหยาะ ๆ ข้ามสนามมา  
เขาเพิ่งสังเกต พวกบ้าบอลในสนามเริ่มแยกย้ายกันแล้ว อะไร.....อาจารย์มิโดริลาคลอดไม่ใช่หรือ?


"มีคนเข้าแทน'จารย์มิโดริ.........ขึ้นเดี๋ยวนี้เลย เช็คชื่อเรียงตัว!"


จุนโนะตอบให้เสร็จทั้งที่ยังไม่ได้ตะโกนถาม ก่อนจะวิ่งกลับไปเอากระเป๋าอีกฝั่ง แล้วเสียงเนือย ๆ ของยูอิจิก็พูดขึ้น


"สงสัยจะอาจารย์คนใหม่ เขาลือกันว่าโหดนักโหดหนา.......ขนาดโคคิมันยังไม่เล่นด้วยเล๊ย"


"เพราะไม่สวยมากกว่า”   จินบอก  นั่งลง  กระพือเสื้อให้ลมเข้าเพื่อขับเหงื่อ  “ไปตามยูยะมา ฉันนั่งรออยู่นี่”


กระดิกเท้าให้ดู เตือนถึงคดีที่ยังไม่ทันสะสาง ยูอิจิเลยยอมลุก......แหม ก็พวกนักฟุตบอล เท้ามันไวกว่าคนอื่น





พวกที่กะเล่นบอลข้ามวันทั้งหลาย เดินเรื่อย ๆ ทยอยกันกลับเข้ามาในห้อง ผ่านเพื่อนคนอื่น เขาก็บ่นกันเป็นรังผึ้งว่าเหม็นเหงื่อ แทนจะเดินหนีไกล ๆ กลับได้ใจ เอาตัวเข้าไปใกล้ ๆ ให้พวกผู้หญิงร้องวี๊ดว้าย  ห้องวุ่นวายน่าดู  แต่เสียงเจี๊ยวจ๊าวก็เงียบสงบลงพลันเมื่อใครคนหนึ่งกระชากประตูดังครืด แล้วร่าง ๆ หนึ่งก็ปรากฏอยู่ตรงนั้น


ใบหน้าเรียบเฉย.......ไม่แสดงอารมณ์สักเท่าไหร่  มือข้างหนึ่งถือหนังสือ  เดินเข้ามาในห้อง  จังหวะฝีเท้าได้ยินชัดเจน  จนมาหยุดอยู่โต๊ะกลางหน้าห้องสำหรับอาจารย์ วางหนังสือลง ดวงตาดุเข้มตวัด กราดมอง แล้วยังไม่ทันเอ่ยอะไร นักเรียนที่ยืนทื่ออยู่ทีแรกก็กลับไปนั่งที่ตัวเองโดยอัตโนมัติ  


ผู้มาใหม่หันหลัง หยิบชอล์กเขียนชื่อตนบนกระดานแกรก ๆ


"น่ากลัวชิบเป๋ง"  ยูอิจิกระซิบ


ร่างนั้นหันขวับ ยูอิจิหุบปากฉับ ทีนี้ห้องทั้งห้องเงียบเป็นเป่าสากอย่างไม่ได้นัดหมาย เสียงที่พูดขึ้นจึงกังวานทั่ว


"ช่วงนี้ฉันแค่มาสอนแทน...........แต่ปีหน้าพวกเธอก็ต้องเรียนกับฉันเหมือน กัน"  มุมปากนั้นยกยิ้มเล็กน้อย แต่ชวนหนาว ๆ ร้อน ๆ ไงพิกล  “เพราะงั้น รู้จักกันไว้ก่อนก็ดี”


ไม่รู้ว่าคนอื่นคิดอะไร แต่จินขมวดคิ้วน้อย ๆ  
รอยยิ้มแบบนั้น สีหน้าแบบนั้น มันคุ้น ๆ แปลก ๆ  เหมือนเคยเห็นที่ไหน ชนิดซ้อนทับกันได้พอดี  แต่จินนึกไม่ออก   


นิชิกิโด เรียว  งั้นหรือ?


..............................................................................................................................
.............................................................................................................................................



ในที่สุด ไอ้ตัวดีมันก็ได้ชัยชนะ...........หลักฐานคือหน้าตายิ้มน้อย ๆ อย่างมีความสุข กอดหมอน นอนฝันกลางวัน
จุนวักน้ำในอ่างเล็กขึ้นล้างหน้า  ซับจนแห้ง  หันมอง ก่อนจะเปิดประเด็น


"กับยามะ.........เป็นไงบ้าง?"


เขาแกล้งเกริ่น ๆ   ร่างน้อยนั้นยังนอนหลับตานิ่งเหมือนคนไม่ตื่น แต่เขารู้ว่ามันไม่ได้หลับ
คนถูกถามลืมตาขึ้น  เลิกคิ้วขึ้นหยั่งคำถาม


"วันก่อนแกทำตัวทะมึนใส่มาแต่ไกล.......จะเอาไงแน่  คิดจะทำอะไร?"


คาเมะทำเสียงอ้อในลำคอ ขยี้หัวตัวเอง ผมที่ไม่ได้เซ็ทไว้เสียทรงไม่เป็นรูปเข้าไปอีก  
ก็น่ารักดี....จุนเริ่มคิดอะไรแผลง ๆ ....น่าจะให้มันออกรับแขกตอนหน้าง่วง ๆ เสื้อลุ่ย ๆ บ้าง  เผื่อจะฮอตขึ้นอีกนิด


"เรื่องของผม"  คาเมะบอกเรียบ ๆ  โอนเนอร์จุดยิ้มมุมปาก จิบไวน์ วางแก้วลง


"แล้วเด็กคนนั้นล่ะ?"  คาเมะชะงัก เงยหน้ามอง  "ที่แกตามเทียวไล้เทียวขื่ออยู่  ผู้ชายไม่ใช่หรือ?  ไหนแกเคยบอกว่าไม่เอาแล้ว  อย่าบอกนะว่า.......?"


คาเมะเงียบไปนาน สบตากับจุน  แล้วรอยยิ้มก็ผุดขึ้นอีกครั้งที่ริมฝีปากของโอนเนอร์ มองหน้าคล้ายจะรอคำตอบ  คาเมะกลับกลอกตาไปทางอื่น  


"ไม่ได้คิดอะไรถึงขั้นนั้น"


"หือ?"


"….อยากได้เฉย ๆ "   


บอกทีเล่นทีจริง  พลางดึงโทรศัพท์ออกมาพิมพ์ข้อความบางอย่างลง  
นอนพลิกไปมาอยู่ชั่วครู่ก็ยิ้มบาง ๆ ผิวปากอารมณ์ดีจนจุนลอบมองอย่างสงสัย

 

................

 

 

 



เด็กหนุ่มฮัมเพลง เสียงนุ่มสดใสก้องตามทางเดินทอดยาว บ่งว่าอารมณ์ดีสุด ๆ วันนี้เขามีนัด....


ที่นี่


ยูยะหยุดกึกลงที่หน้าประตูบานหนึ่ง ควักพวงกุญแจออกมา เสียงกระทบกันดังกรุ๋งกริ๋ง เด็กหนุ่มเม้มปากนิด ๆ พิจารณา ทำไมกุญแจมีหลายดอก ดอกไหนหว่า?


ว่าแต่คาเมะจะเซอร์ไพรส์มั้ยน้อ....


เขาเคยมาที่นี่แล้ว คาเมะทิ้งกุญแจสำรองไว้ให้เขาอีกต่างหาก ยูยะกลั้นยิ้มไม่ค่อยจะไหวเมื่อนึกถึง คาเมะในความคิดของยูยะ เป็นคนน่ารัก ใจดี อยู่ใกล้แล้วอบอุ่น บอกว่าเหงา ๆ เบื่อ ๆ ไม่มีอะไรทำ มาหาเขาที่ห้องเมื่อไหร่ก็ได้ จะทำอะไรให้กิน ไม่เคยทำอะไรน่าเกลียดอย่างที่จินว่าสักหน่อย....คิดถึงตรงนี้ หัวคิ้วสองข้างขมวดนิด ๆ จินนะจิน คิดทำลายภาพพจน์คาเมะของเขางั้นหรือ ฝันไปเถอะ!


เซนส์การจำทางของยูยะค่อนข้างต่ำ ประตูห้องหับก็เหมือนกันซะทุกห้อง ยังดี มีเลขห้องติดไว้บนกุญแจ ในเมื่อกุญแจเป็นของคาเมะ ไขเข้าไปได้ ก็ห้องคาเมะแหละ


เสียงลูกบิดดังกริ๊ก ยูยะแทรกตัวเข้าไป ปิดประตูลงสนิท แล้วต้องชะงัก เมื่อมองไปรอบ ๆ แล้วไม่ใช่ห้องที่เคยมา
หรือนี่ก็ห้องคาเมะเหมือนกัน?


ยูยะกราดสายตาไปรอบ ๆ อีกครั้ง ก่อนได้ยินเสียงก่อกแก่กหน้าประตู คาเมะหรือ.... แต่เขามาก่อนล่วงหน้าเป็นชั่วโมง ............คาเมะจริง ๆ หรือ?


ยูยะลากเท้ากลับไปหน้าประตู พร้อมกับที่บานประตูนั้นเปิดออกผาง


ร่างสูงกำยำนั้นชะงักไป ไม่มั่นใจ ว่าตัวเองเข้าห้องถูกหรือไม่ แต่ครั้นดูเลขหน้าห้องแน่ชัดแล้ว ก็ต้องหันมาถามเด็กหนุ่มที่ตัวแข็งเป็นหินอยู่หน้าประตูว่า "นี่คุณเข้ามาได้ยังไง.....?"


ใบหน้าคม ๆ จับจ้องมายังเขา ดวงตากลมโต ผิวสีแทน รูปหน้าคางจมูกคิ้วลงตัวเหมาะเจาะ
ยูยะมองคนตรงหน้านิ่ง พูดอะไรไม่ออก แล้วเหมือนจะหายใจไม่ออกด้วย


เขาลืมคาเมะไปชั่วขณะ แล้วอะไรสักอย่างก็พอง ๆ อยู่ในอก เหมือนมีดอกไม้ผลิบานในหัวใจ


 



 

tbc.