||| F I C T I O N |||

เสียงขับกล่อมเบา ๆ จากผู้เป็นแม่ต่อเด็กน้อยในอ้อมแขน ดวงหน้าของเธออิ่มเอิบมีน้ำมีนวล นัยน์ตาอ่อนโยนแลดูผิวขาวจัดบอบบางในอกอย่างทนุถนอม ข้อมือเล็กป้อมกับลูกตายิบหยีกำลังส่งเสียงหัวเราะกังวาน ลูกชายของเธอ เธอจะดูแลเขาให้เติบใหญ่ ให้โตเป็นเด็กมีสัมมาคารวะ ลูกของเธอจะรูปงามเพราะพ่อของเขามีคิ้วคมเข้มและใบหน้าคมสัน ทุกคนที่พบเขาเป็นครั้งแรกจะเข้ามาหยิกแก้มเขาด้วยความเอ็นดู เมื่อลูกของเธอเป็นหนุ่มใหญ่ เขาจะเป็นที่ต้องตาแก่เด็กสาว อัธยาศัยน้ำใจดีของเขาจะทำให้เขาเป็นที่รักของทุกคน เธอยิ้มน้อย ๆ แนบแก้มลงกับกระหม่อมบาง เธอจะสั่งสอนลูกให้เป็นคนดี


......ลูกรักของแม่






"คุณคะ จะไปจริง ๆ หรือคะ"


เสียงแหบจัดจากหญิงคนหนึ่งที่ยังสวยสะพรั่ง ลูกของเธอเดินได้แล้วและนั่งเล่นอยู่ไม่ห่าง เธอวิงวอนเขาด้วยดวงตาแห้งผาก พยายามรั้งด้วยทุกอย่างไม่ให้เขาจากไป เขาจะต้องฟังเธอ ลูกของเขา เขาจะไม่รักไม่ห่วงเลยหรือ แต่ชายตรงหน้ายังคงมีสีหน้ารำคาญใจ เขาดึงมือเธอออก เธอทรุดลง หากขาดเขาแล้ว เธอจะอยู่ได้อย่างไร


"ได้โปรดเถอะค่ะคุณ คุณไม่รักฉันแล้วหรือ.......... แล้วคาซึยะล่ะ คาซึยะเป็นลูกของคุณนะคะ"


"ลูกของฉัน?" เขาหัวเราะเสียงขึ้นจมูก "คิดว่าฉันโง่หรือ!  ไอ้เด็กนั่นมันเป็นลูกของใครที่ไหนก็ไม่รู้!"


"ไม่จริง! เขาเป็นลูกของคุณ  ลูกของคุณจริง ๆ  ฟังฉันก่อน ให้โอกาสฉันเถอะ! ฉันจะไม่ทำอย่างนั้นอีกแล้ว!"


"พอได้แล้ว!" เขาตวัดเสียงห้วน "เห็น ๆ อยู่ หน้ามันเหมือนฉันเสียที่ไหน!"


ประตูเปิดออก ชายผู้นั้นก้าวฉับ ๆ ออกไปโดยไม่ไยดี เธอกรีดร้องร่ำไห้เสียงดัง แล้วฉับพลันสีหน้าของเธอก็บิดเบี้ยว


"คุณจะกลับไปหานังนั่นใช่มั้ย!!"   เธอตะโกนไล่หลังอย่างเคืองแค้น  "ฉันไม่ยอม!! คุณทำกับฉันอย่างนี้ไม่ได้นะ!! กลับมาเดี๋ยวนี้นะ ฉันบอกให้กลับมา!!! กลับมาเดี๋ยวนี้!!!!"


ชายหนุ่มชะงักไป เขาบิดรอยยิ้ม.....ไม่ทันขาดคำแท้ ๆ  เจ้าหล่อนก็วีนเอาเสียแล้ว


สมน้ำหน้าตัวเองดีไหม  ที่เลือกผู้หญิงคนนี้โดยไม่ฟังคำเตือนของใคร   หล่อนอยากได้อะไรไม่เคยมีที่หล่อนจะไม่ได้....รวมถึงตัวเขาด้วย  
 แล้วเป็นยังไง ตอนนี้ เธอควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้ด้วยซ้ำ  ดีแต่จะวางตัวอย่างผู้อยู่เหนือกว่า ก่อนหน้ายังคบกันความรักของหล่อนแจกจ่ายให้ชายอื่นเสียอีก เขาแต่งงานกับหล่อนหวังว่าหล่อนจะปรับปรุงตัว แต่นิสัยหล่อนไม่เปลี่ยนสักนิด


ครั้งหนึ่งเขาเคยคิดว่าเขาทนได้ นั่นคือภาพวาดฝันของวัยที่ยังกรุ่นรัก นับแต่นี้เขาจะไม่ทนอีกแล้ว
เขาเดินจากไป ในขณะที่เด็กน้อยเริ่มร้องไห้จ้า เพราะกลัวในบรรยากาศอารมณ์อันขมุกขมัว และเสียงดังของผู้เป็นแม่ที่กรีดร้องไม่หยุด


.............
......................
...............................................................

 


ดวงตาเลื่อนลอยของเธอจับจ้องไร้จุดหมาย เสียงฝีเท้าเข้ามาใกล้ ลูกชายของเธอกลับจากโรงเรียนแล้ว เด็กชายสะพายกระเป๋าติดหลังอย่างเด็กประถม เดินเข้ามาดูมารดาตนอย่างเป็นห่วง คาเมะเม้มปากแน่น แม่ของเขาเป็นอย่างนี้อีกแล้ว ยานั่นทำให้เป็นแบบนี้ทุกที  สักวันนะ จะเอาไปทิ้งให้หมดเลย


"กลับมาแล้วฮะ"


ร่างจ้อยพูดช้ากว่าเด็กธรรมดาทั่วไป จึงยังออกเสียงไม่ค่อยชัด เขาเดินลงมาชั้นล่างเพื่อทำการบ้าน ก่อนหน้าที่เขาจะดูแลตัวเองเป็นเขาก็อยู่กับพี่เลี้ยงมาตลอด แม่เปลี่ยนท่าทีตั้งแต่พ่อจากไป แม่ที่อบอุ่น แม่ที่ยิ้มใจดี ครั้งหนึ่งเหมือนจะเป็นแบบนั้นแต่ก็เลือนลางเหลือเกินในความทรงจำ


เกิดเสียงตึงตังขึ้นด้านบน..... คาเมะขมวดคิ้ว เขารีบวิ่งขึ้นไปดู


แม่เขากำลังเกรี้ยวกราดคุ้ยหาบางสิ่งในลิ้นชัก คาเมะมองภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก หญิงสาวที่ทรุดโทรมลงไปจนแทบไม่มีเค้าเดิมหันมาเห็นเขาจึงชะงักแล้วยิ้มฝืน


"คาซึยะ...."


"แม่หาอะไรอยู่หรือฮะ"


เธอนิ่งงัน เธอมองภาพลูกชายตนซ้อนกับผู้ชายอีกคน ผู้ชายที่บอกว่จะรักเธอตลอดไปแต่กลับทิ้งไปในยามที่เธอต้องการเขามากที่สุด ทั้งที่เธอยอมทิ้งมรดกเพื่อมาใช้ชีวิตคู่อยู่กับเขา ผู้ชายเห็นแก่ตัว ผู้ชายคนนั้นสมควรตายให้สมกับที่ทำให้เธอเป็นอย่างนี้    ....คาซึยะ ลูกของผู้ชายคนนั้น มันสมควรตายเหมือนกัน....! หล่อนดวงตาวาวโรจน์


"แก....เพราะแกคนเดียว!!!"


คาเมะสะดุ้งเฮือกแล้วถอยกรูด แม่ของเขาพุ่งเข้าบีบคอเขาไว้แน่นราวจะให้แหลกคามือ คาเมะตาเบิกโพลงร้องไห้โฮ เสียงร้องนั้นติดขัดขาด ๆ หาย ๆ เพราะหายใจไม่ออก เด็กชายไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับแม่ตน ครั้นเสียงร้องกระทบหู เธอก็รีบปล่อยมืออย่างตกใจ ร่างน้อยล้มลงสูดหายใจค่อกแค่ก


เธอใจหายวาบ เธอทำอะไรลงไป? ผู้เป็นแม่ปากสั่นคอสั่น รีบตรงเข้ากอดเด็กชายไว้แนบแน่น ลูบหัวปลอบโยน พร่ำซ้ำไปมา


"แม่ขอโทษลูก! แม่ไม่ได้ตั้งใจ!"   คาเมะคล้ายจะช็อก ยืนตัวแข็งอย่างเสียขวัญ หล่อนกระชับกอดแน่นเข้าไปอีก


"แม่ขอโทษนะลูก แม่ขอโทษ.......คาซึยะอย่าโกรธแม่นะ แม่ขอโทษ แม่ขอโทษ"


เธอบอกเสียงเครือซ้ำไปซ้ำมา เด็กน้อยค่อยสะอึกสะอื้นซบลงกับอกอุ่นของผู้เป็นแม่


"ไม่เป็นไรฮะแม่.....ไม่เป็นไร"


เพียงครู่เดียวร่างที่กอดเขาไว้ก็กระตุก เธอคุกคลานกลับไปที่ลิ้นชักอีกครั้ง พยายามหาสิ่งที่เธอคิดว่าน่าจะมี


"ไม่มี....ไม่มี........ ทำไมไม่มี"


ริมฝีปากของเธอสั่นระริก คาเมะมองภาพนั้นผ่านม่านน้ำตา


"แม่หาคัตเตอร์อยู่เหรอ"


เป็นภาพชินตาที่คาเมะเห็นแม่ตนใช้คัตเตอร์กรีดข้อมือตัวเองครั้งแล้วครั้งเล่า คาเมะไม่เข้าใจว่าทำไมแม่ถึงทำอย่างนั้น คาเมะไม่รู้หรอกว่าครั้งหนึ่งเธอเคยวาดฝันอนาคตครอบครัวไว้สวยงามเพียงใด เมื่อทุกอย่างพังทลาย เธอจึงโทษตัวเองว่าเป็นต้นเหตุของเรื่องทั้งหมด เธอเกลียดตัวเอง ชีวิตสมบูรณ์แบบของเธอพินาศย่อยยับ รวมถึงลูกชายของเธอที่ไม่เหมือนคนอื่น คาซึยะไม่มีพ่อ เธอผิดเอง เธอเฝ้าแต่โทษตัวเองซ้ำ ๆ จมอยู่กับห้วงอดีตและเริ่มทำร้ายตัวเองด้วยการย้ำคิดย้ำทำ กระซิบบอกอย่างโกรธแค้น กรีดมันลงไป ให้เลือดของนังผู้หญิงร่านตามคำของผู้ชายคนนั้นมันหลั่งออกมา


หล่อนหันหน้าขวับ แววตาดุดันอีกครั้ง ตรงเข้าเขย่าไหล่เล็ก ๆ นั้นจนตัวคลอน


"ทำไมแกรู้ แกเอาไปซ่อนไว้ใช่มั้ย มันอยู่ที่ไหน เอามาเดี๋ยวนี้นะ เอามาให้ฉันเดี๋ยวนี้!!"


แม่กำลังเสียสติ......คาเมะส่ายหน้าแรง ๆ ตะโกนกลับ


"ไม่! ผมไม่ให้แม่ทำอย่างนั้นอีกแล้ว ผมไม่ให้แม่หรอก!"


"เอามา.........ฉันบอกให้เอามายังไงเล่า!!!!"


คาเมะยังคงส่ายหน้า กัดฟัน น้ำตาไหลเป็นทาง คาเมะทำในสิ่งที่ตัวเองคิดว่าถูก แต่นั่นทำให้แม่เขาแทบบ้า หล่อนโมโหแล้วจับร่างจ้อยเหวี่ยงกระแทกพื้นอย่างโกรธจัด ไอ้เด็กบ้า ไอ้เด็กน่ารังเกียจ แกมันเป็นตราบาปที่ทำให้เขาต้องทิ้งฉันไป ทั้งที่ฉันและเขารักกันมากตั้งขนาดนี้ ถ้าไม่มีแกเขาก็จะไม่มีข้ออ้างที่จะจากฉันไป! ....ถ้าไม่มีแกสักคน!


อย่า..... นั่นลูกของเธอเอง ลูกรักของเธอ อย่าทำร้ายเขา....


หล่อนส่ายหน้าอย่างสับสนและวิ่งลงไปในครัว คาเมะรีบยันตัวลุกขึ้นแล้ววิ่งตามไป มีดทำครัวอยู่ในมือ  หล่อนกำข้อมือขึ้น บนแขนนั้นมีรอยแผลอยู่นับไม่ถ้วน  คาเมะส่ายหน้า......ไม่เอา เขาไม่ยอมให้แม่ทำร้ายตัวเองอีกแล้ว เด็กน้อยตรงเข้าพยายามแย่งมีด หล่อนสะบัดมือปัดคาเมะกระเด็น ปลายมีดปาดโดนแก้มใสจนได้รอยเลือดเป็นทางยาว คาเมะร้องลั่น มือเล็ก ๆ กุมแผลตนแล้วนั่งร้องไห้อยู่ตรงนั้น หล่อนชะงัก


........เลือด เลือดของลูกชายหล่อน หล่อนทำให้คาซึยะบาดเจ็บ
พลาดอีกแล้ว หล่อนทำพลาดนับครั้งไม่ถ้วน มันต้องไม่เป็นแบบนี้ ทำไมถึงเป็นแบบนี้


ความผิดของเธอเอง เพราะเธอ......เพราะเธอ นังผู้หญิงไม่ได้ความ!
.......หล่อนกรีดร้องอีกครั้ง


"ออกไป!!! ไปให้พ้น"


"แม่........ " คาเมะหดไหล่ ครางด้วยความหวาดกลัว


"ฉันบอกให้ไป!!! ไสหัวไปซะ!!!!!อย่ามาให้ฉันเห็นหน้าอีก!!! ออกไป!!!!!!"


หล่อนโยนมีดทิ้ง ปิดหน้าร่ำไห้ ตะโกนไล่คาเมะไม่หยุด เด็กชายลุกขึ้นแล้ววิ่งออกไป เขาไปที่สวนสาธารณะ ซุกกายอยู่ในโพรงเด็กเล่นที่เขาใช้ซ่อนตัวตอนกลางคืนเป็นประจำเวลาแม่เกิดคลุ้มคลั่งแล้วไล่เขาออกมา คาเมะกัดปากสูดหายใจถี่ เสียงกลั้นสะอื้นดังแว่วไป  น้ำตาไหลเปรอะแก้มไม่ขาดสาย วันนี้เขาไม่เชื่อฟังแม่จึงโกรธเขา  แต่ไม่เป็นไร ถ้าทำตามคำสั่งแม่ก็จะหยุดร้องไห้ แม่จะหายโกรธ จะไม่ดุไม่ด่า เดี๋ยวแม่ก็จะกลับมารักเขาเหมือนเดิมแล้ว........


ใช่มั้ยฮะ...แม่...



......................................................................................
..................................................................................................



คาเมะเดินถึงบ้านในตอนเช้า เขาเผลอหลับที่นั่น และเมื่อกลับมาก็ต้องงุนงงกับเพื่อนบ้านที่มามุงอยู่เต็มหน้ารั้วรวมถึงตำรวจหลายคนที่ยืนอยู่ คาเมะเดินเข้าไปกลางฝูงคน แล้วทันทีที่ป้าข้างบ้านหันมาเห็นเขา เธอก็รีบเดินเข้ามาอุ้มเขา กอดเขาไว้อย่างปลอบประโลม


"คาซึยะหนูหายไปไหนมา"


เขาไม่ทันตอบ แต่ชะเง้อคอมองความเป็นไปอย่างสนใจยิ่ง
.........เกิดอะไรขึ้น
.....แม่ล่ะ แม่ แม่อยู่ในบ้านรึเปล่า


ป่านนี้ แม่หยุดร้องไห้หรือยัง


"ไม่เป็นไรนะคาซึยะ.... ไม่เป็นไร"


ป้าที่รู้จักลูบหลังเขาไปมา เขางุนงง
ทำไมต้องบอกว่าไม่เป็นไร ก็เขาไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย


เขามองเข้าไปด้านใน ประตูบ้านเปิดทิ้งไว้ ข้างในมีคนเดินอยู่พลุกพล่าน


ที่เจิ่งนองอยู่บนพื้นนั่น
เลือด.....
เลือดใคร


แม่ฮะ....



..........................
..........................................