||| F I C T I O N |||

หลังจากวางของชิ้นสุดท้ายลงในตะกร้าหิ้ว ของก็พูนออกมาจนตัวเอียง ใครเห็นคงตกใจกับปริมาณของกินในนั้นเทียบกับหุ่นบาง ๆ ของคนถือ  
เด็กหนุ่มปาดเหงื่อ สาปแช่งใครบางคนในใจ............มันเคยช่วยเขาถืออะไรเสียที่ไหน ดีแต่ใช้แรงงาน!  


ก้าวตรงไปแคชเชียร์  อยู่ ๆ ก็ต้องหันหลังเดินกลับมา เพิ่งนึกออกว่าลืมอะไรไปตอนที่หมอนั่นเตือนนี่แหละ  


ผู้ชาย!  ชอบกินสตรอเบอรี่!


คาเมะนึกนินทา  ก่อนคว้าสตรอเบอรี่ลูกโต ๆ ติดมือมาอีกแพ็ค


แล้วต้องชะงัก......
ง่า  ไอ้นั่นน่ากินจัง....     


แลบลิ้นออกแตะริมฝีปาก ลูกพลับตัวอ้วนจ้ำม่ำคงจะหวานฉ่ำลิ้น


"โถ่เอ๊ย.... แล้วว่าแต่เรา"


มาซื้อของทีไรก็เป็นแบบนี้  แล้วพอจ่ายเงินปุ๊บกระเป๋าก็เบาโหรงเหรง  อันเป็นเรื่องที่หมอนี่ชอบพูดว่าดีแล้ว คราวหน้าคราวหลังจะได้ใช้เงินให้ประหยัดลง  
แล้วจะหยิบยังไง  ข้าวของเต็มไม้เต็มมือ  


คาเมะกระเตงทุกอย่างไว้ที่แขนข้างขวา  แต่ไอ้นั่นทำท่าจะร่วง  ไอ้นี่ก็ทำท่าจะหล่น  คว้าเอาไว้แทบไม่ทัน...


"เอ้า"


หือ..?


กลิ่นหอมอ่อน ๆ อย่างหนึ่งลอยแตะจมูก  แล้วลูกพลับสีสดก็ลอยอยู่ตรงหน้า.....เฮ่ย ลูกพลับจะลอยได้ไงเล่า
คาเมะเงยหน้า  อ้าปากค้าง  ละล่ำละลั่กพูด


"ขอบคุณครับ"


นัยน์ตาสวยประหลาดฉายรอยยิ้มเหมือนขอบปาก
คาเมะก้มหน้าก้มตารับของจากชายแปลกหน้ามาไว้แนบอก เดินไปไกลแล้วแต่ยังไม่วายมองตาม


“ตาละห้อยเชียวนะ เห็นว่าหล่อล่ะไม่ได้เล๊ย!”


คาเมะหันขวับขว้างค้อนปึง  เดินหนี เทของทั้งหมดลงแคชเชียร์  เสียงบาร์โค้ดดังเป็นระยะ แต่เสียงแซวอย่างปากเสียยังไม่ยอมหยุด  
ยามะพีเดินดักล้อมหน้าล้อมหลัง


"....อ๊ะ อ๊ะ  เขินล่ะสิ  ฉันไปถามชื่อให้เอาเปล่า"


แล้วความอดทนก็เลยชักจะหมด


"หยุดสักที ฉันรีบ!"


"ข..ขอโทษค่ะ!!"   


เด็กหนุ่มหน้าเหวอ ชะงักค้างกับเสียงแหลมสูง แล้วพอหันมาก็เห็นพนักงานก้มหัวปะหลก ๆ  คิดเงินให้เขาเป็นการใหญ่
แล้วพอคิดเสร็จก็ก้มอีกสักสิบรอบได้ พูดยังไงก็ไม่ฟัง ขอโทษกันไปขอโทษกันมา ฝ่ายแรกชักจะประสาทเสีย ก็ไอ้ตัวต้นเหตุมันยืนยิ้มร่าอยู่นั่น  แล้วดูทำหน้าทะเล้นเข้า เดี๋ยวปั๊ด...


คาเมะรีบหอบถุงเดินหนีพนักงาน ใบหน้าสวย ๆ ระเรื่อขึ้นทั้งที่บูดบึ้ง หลังจากตกเป็นเป้าสายตาของคนเกือบทั้งสโตร์


"เมื่อกี้เขาว่าเธอเหรอ? "   พนักงานที่อยู่เคาน์เตอร์ข้าง ๆ กระซิบถาม  เด็กสาวที่เพิ่งเข้างานพาร์ทไทม์วันแรกยังยืนหน้าซีด


"ก็...ก็ไม่รู้  แต่ถ้าเขาเกิดวีนขึ้นมาฉันก็โดนไล่ออกน่ะสิ!"


"คิดเงินด้วยครับ"


บุหรี่หนึ่งซองวางลง  สองสาวละจากเรื่องคุยรีบกลับมาทำงานต่อ พอเงยหน้าขึ้นมอง  ก็ชะงักก่อนยิ้มหวาน บอกราคาอย่างเอียงอาย  


คนอะไร๊ หล่อชะมัด

เสียงหวาน ๆ ฮัมเพลงคลอตามวิทยุ  ลูกพลับชิ้นสุดท้ายเรียงตัวสวยบนจาน  คาเมะวางมีดบนเคาน์เตอร์ ยกไปไว้ในครัว
คว้าผ้าออกมาเช็ดโต๊ะด้านหน้า  อะไรก็น่ารื่นรมย์ไปหมด  เว้นแต่หางตาจะเหลือบเห็นอะไรสักอย่างลอยเข้ามา


หายไปพักเดียว กลับมาอีกที ออร่ารอบ ๆ ตัวทำไมมันหม่นแสงพิลึก
คาเมะเดาสาเหตุได้ไม่ยากหรอก


"โดนยูอิจิตะเพิดมาอีกล่ะสิ"


ยามะพีทำหน้าเซ็ง  นั่งลงบนเก้าอี้แล้ววางคางแปะลงบนโต๊ะ  


"รักคนที่เขาไม่ได้รักก็อย่างนี้ ตัดใจซะเถอะ จะได้ไปผุดไปเกิดกับเขาสักที"


พูดไปอย่างนั้น  พูดไปร้อยรอบแล้ว ยามะพีก็ยังตามตื๊อยูอิจิอยู่ร่ำไป  แล้วก็ไม่พูดอะไรนอกจากหายใจเฮือก ๆ เช่นทุกวัน
เสียงกระดิ่งหน้าประตูดังขึ้นพร้อมกับลูกค้าคนหนึ่งก้าวเข้ามา หน้าที่พนักงานคนอื่นหันไปต้อนรับ คาเมะจึงไม่เห็นว่าเป็นใคร  
แต่รีบจัดแจงเก็บผ้าและยิ้มให้กว้าง ๆ เมื่อคุณลูกค้าเลือกโต๊ะที่ตัวเองจัดอยู่   ยามะพีรีบกระเถิบก่อนจะโดนทับ


"รับอะไรดี....ครับ"


เหมือนคำสุดท้ายจะหลุดหายไปในลำคอยังไงชอบกลเสียงถึงเบาหวิวขนาดนั้น ร่างเล็กขมวดคิ้วสงสัยแต่เมื่อหันไปมองคนข้าง ๆ ก็ถึงบางอ้อ
.....พ่อรูปหล่อเมื่อเช้านี่เอง


สงสัยพรหมลิขิตจะดลบันดาลเสียแล้ว ยามะพีหายจ๋อยทันควัน  ตอนนี้ชักนึกสนุก ส่งแววตาวิบวับมีเลศนัยไปให้เพื่อนก่อนจะได้การขึงตากลับมาเหมือนทุกครั้ง
จะบอกว่าไม่มีอะไรงั้นหรือ?  ไม่เชื่อหรอก  ว่าแล้วก็ลองกระแซะเข้าไปใกล้ชายหนุ่ม  ซบไหล่ออเซาะลองยั่วอารมณ์ใครบางคน


“เขาตามมาถึงร้านเลยแน่ะคาเมะ ทำเป็นกลั้นยิ้ม ดีใจล่ะสิ”


สีหน้าคาเมะไม่หลุดเก๊กแม้แต่นิด  จนยามะพีแอบร้องว้าในใจ แต่พอช้อนขึ้นมองไรผมสีเข้มเรื่อยเรื่อยไปถึงนัยน์ตาคมคู่นั้น  ตัวทั้งตัวก็เย็นวาบ
ยามะพีดีดตัวออกแทบจะทันที ทั้งที่แค่บังเอิญสบตากัน....ไม่สิ ผู้ชายคนนี้กำลังมองเขาต่างหาก  

มองอย่างตำหนิด้วย!
เห็นหรือ?


โล่งใจเมื่อทางนั้นเบือนหน้ากลับไปหาบริกรหน้าสวยตามเดิม  แต่ไม่ไว้ใจ...ต้องทดสอบ...
โบกมือผ่านหน้าให้ว่อน  แลบลิ้นปลิ้นตาใส่ ทำหน้าตลก ๆ  หลอกล่อ


เออ คิดไปเองนี่หว่า ยังนั่งเป็นหุ่นอยู่เลย
ตกใจหมด.....


จนคาเมะส่งซิกไล่นั่นจึงส่งจูบแถมให้   ก่อนจะหายวับไปยังทิ้งท้าย


“ถึงจะมีใจก็อย่าเพิ่งไปให้ท่าเขาล่ะ”


"เดี๋ยวเถอะ!"    คาเมะดุเบา ๆ  


"อะไรนะ?"


จินเอ่ยถามเมื่อเห็นเด็กเสิร์ฟทำปากทำตาขยุกขยิกพิกล คาเมะรู้สึกตัวปฏิเสธเป็นพัลวัน


"เปล่าฮะเปล่า....   ตกลงจะรับอะไรดีครับ"


"นี่เราทำงานที่นี่หรือ"


"ครับ พาร์ทไทม์ครับ......"   คาเมะยิ้มบาง ๆ


เขาเดินกลับไปที่เคาน์เตอร์เสียบบิลเอาไว้บนแท่งหมุด ผินหน้าหันกลับไปมองคุณลูกค้าคนนั้นแล้วต้องทึ่งกับตำราเล่มหนาปึกในมือ
เหมือนเจ้าตัวจะรู้ว่าโดนแอบมองเลยเงยหน้าขึ้นให้คาเมะสะดุ้งเล่น จินยิ้มบางส่งผลให้ใบหน้าเคร่งขรึมดูอ่อนลงหลายเท่าตัว


ก็หน้าตาดีอย่างที่ยามะพีว่าอยู่หรอก
 

"ได้แล้วครับ"


สิ้นเสียงหวานกาแฟสดหอมควันกรุ่นก็เสิร์ฟวางอยู่บนโต๊ะ ชายหนุ่มยกมันขึ้นผ่อนลมจากปากให้เย็นลงแล้วค่อยจิบในทันที
ร่างผอมยังยืนกอดถาดอยู่ข้างโต๊ะไม่ขยับไปไหนเสียที คาเมะยิ้มตาหยี ความใจกล้าหน้าด้านมาจากไหนไม่ทราบ ทั้งที่ปกติคาเมะไม่ชอบยุ่มย่ามกับลูกค้าเท่าไหร่


"ทำอะไรอยู่หรือครับ ท่าทางซีเรียสจัง"


คนถามชะเง้อหน้าไป ก่อนขมวดคิ้วเมื่อหน้าที่เปิดไว้เป็นกระดาษเปล่า ไม่มีตัวหนังสือสักตัว.......


"งานฉันน่ะ...."  


จะถามอะไรต่อแต่พอจินมองเอามาก ๆ ก็ลูบหัวหัวเราะเก้อ ๆ เดินไปทางอื่นเสียอย่างนั้น


เสียงกรุ๋งกริ๋งของประตูร้านกาแฟดังขึ้นอีกครั้ง คาเมะเหลือบหางตาไปแล้วก็ส่ายหน้า
กระทั่งคนที่ไม่อยากเห็นหน้าเท่าไหร่เดินเข้ามาหยุดอยู่ข้างหลังพอดิบพอดี  หนุ่มคนนั้น ทำตาเชื่อมยื่นสตรอเบอร์รี่ถุงเบ้อเริ่มให้


"คาเมะจัง นี่ครับ เห็นว่าชอบเลยซื้อมาฝาก"


ที่ชอบน่ะไม่ใช่เขาสักหน่อย ยามะพีต่างหากเล่า  
แล้ว....คิดไปเองหรือเปล่านะ ..........ว่าคนที่เอาแต่จิบกาแฟอ่านหนังสือแปลก ๆ แอบมองมาทางนี้


"ขอบคุณครับ  แล้วก็...คุณเอาของมาฝากคุณยายตรงนั้นบ้างจะดีกว่า  ท่านอุตส่าห์ดูแลที่นี่มาตั้งนาน"


คนฟังสะดุ้ง หน้าเจื่อนไปทันที


"คาเมะจังชอบพูดอะไรน่าขนลุกอยู่เรื่อย"


คนถูกทักหัวเราะร่า ลูกเจ้าของร้านส่ายหน้าน้อย ๆ เพราะนึกว่าโดนอำ  แล้วต้องรีบเปลี่ยนเรื่อง


"เย็นนี้คาเมะจังว่างรึเปล่า.......คือ...ไป"


"ไม่ว่างหรอกครับ นัดกับเพื่อนไว้"


ตอบทันที ทำเอาอีกคนขมวดคิ้วมุ่น


"เพื่อนคนไหน ผู้ชายหรือผู้หญิง"


พอโดนซักไซ้เอาก็อึกอัก  กลอกตามองซ้ายมองขวาเจอหัวดำ ๆ นั่งอยู่ทนโท่ก็ทึกทักเอาไว้ก่อน


"คนนั้น....น่ะครับ  คนตัวสูง ๆ ...."


คาเมะพยักเพยิดไปทางโต๊ะของชายหนุ่มหน้ามน ร่างสูงขาวหล่อจัด แทบเป็นคู่แข่งที่น่ากลัวที่สุดเท่าที่เคยมีมา
อีกฝ่ายถึงกับอ้าปากค้าง  ทั้งที่คาเมะออกปากว่าเป็นแค่เพื่อนเท่านั้น  คาเมะถอนใจระอา  ปฏิเสธรอบแล้วรอบเล่าก็ไม่สำเร็จ
จะใช้ไม้แข็งก็ทำได้ไม่ถนัดเพราะอีกฝ่ายเป็นลูกเจ้าของร้าน   แล้วจึงสบโอกาส  รีบเดินไปหาจินเมื่อทางนั้นเรียกเช็คบิล


"ฉันจำไม่เห็นได้ว่าเรานัดอะไรกันตอนไหน"   จินเปรย


คาเมะหัวเราะอาย ๆ   เมื่อกี้ได้ยินด้วยหรือ?


"....แล้ว...ว่างมั้ยละครับ"  

อีกประมาณครึ่งชั่วโมงถึงจะได้เวลาเลิกงานของคาเมะ แต่คนแปลกหน้าที่เพิ่งเจอกันกลับนั่งรออย่างเต็มใจ
แล้วก็เป็นหนึ่งในไม่กี่ครั้งที่คาเมะกระตือรือร้นแขวนผ้ากันเปื้อนผูกเอวไว้บนฝาหนังแล้วรีบวิ่งออกมาด้านนอกเพราะกลัวใครจะรอนาน


สำหรับเด็กหนุ่มอายุยังไม่เต็มยี่สิบดีอย่างคาเมะแล้ว  การถูกชะตาใครสักคน  และอีกฝ่ายเหมือนจะมีปฏิสัมพันธ์ให้   ก็ทำเอาหัวใจเต้นผิดจังหวะขึ้นมาเฉย ๆ

ไม่ได้คิดอะไรมากไปกว่าอยากรู้จักหรอกนะ....จริงจริ๊ง!

"ยังไม่ได้เล่าให้ผมฟังเลยว่าตกลงทำงานอะไรกันแน่"


อากาศตอนกลางคืนอาจจะหนาวเย็นอยู่บ้างแต่พอได้ไอร้อนจากน้ำซุปปะทะหน้าแถมมีผู้ชายตัวโตๆนั่งเป็นเพื่อนข้างๆแล้วมันก็อุ่นใจดีเหมือนกัน   
คาเมะถามทวนสิ่งที่ค้างอยู่ในใจก่อนจะคีบเส้นราเม็งเข้าปาก จินกำลังจะเฉไฉเลี่ยงคำถามนั้น แต่พอเจ้าตัวเล็กทำตาปริบไม่ยอมเลิกราง่าย ๆ จึงเลือกตอบแบบเลี่ยงไป


"ไม่รู้จะดีกว่า"


คนฟังก็เดาไม่ได้อยู่ดี คาเมะขมวดคิ้ว


"ผมไม่อยากรู้งั้นหรือ คุณไม่อยากเล่ามากกว่า..... อ๊ะ ถ้าละลาบละล้วงไปก็ขอโทษนะ"


แววตาช่างอยากรู้อยากเห็นยังฉายคุโชน จึงไม่เห็นว่าคนพูดจะสำนึกผิดตามที่บอกแม้แต่นิด
ดวงหน้าน่ารักจนอดคิดเอาเล่น ๆ ไม่ได้ว่าคงไม่เคยมีใครถือสาหาความเอาเสียด้วยกระมัง


หนุ่มน้อยช่างพูดช่างจ้อเสียกระทั่งว่าถ้าเกิดล้ำเส้นเข้ามาอีกนิดแล้วจินเผลอใจกว่านี้อีกหน่อย คาเมะคงเป็นวัตถุไวไฟแล้วก็กำลังเห็นเขาเป็นเชื้อเพลิงชั้นเยี่ยม
...............แต่อย่าได้เสียเวลา  รีบทำงานให้เสร็จไปดีกว่า


คาเมะทำตาโตเหมือนเพิ่งนึกได้


"จริงสิ ยังไม่รู้จักชื่อเลย คาเมนาชิ คาซึยะ แล้วคุณล่ะ"


"อาคานิชิ จิน"


เขาตอบเสียงอ่อนโยน





คาเมะโบกมือลา  จินเพียงยิ้มบาง ๆ   ต่างคนต่างแยกไปคนละทางบนถนนคนละสายไร้ท่าทีอาวรณ์ใด ๆ กระนั้นก็ยังมีบางคนอดรนทนไม่ได้  เมื่อสายตาสองคู่มันประสานกันบ่อยไปจนน่าอิจฉา  
วุ้ย  ....หมั่นไส้!


'อะแฮ่ม อะแฮ่ม ผมคาเมนาชิ คาซึยะ แล้วคุณล่ะ .............อาคานิชิ จิน'


คาเมะเหล่ตาไปด้านข้าง ไอ้ผีตัวนี้มันริอ่านเลียนแบบท่าทางเขาแถมดันใส่จริตจก้านเสียเกินงาม ซ้ำยังเก๊กเสียงหล่อตอบล้อเลียนได้น่าถีบเหลือเกิน


'โหย ตอนแรกทำเป็นไม่สนใจ ปิ๊งเข้าแล้วอะดิ ใช่มะ'


ยามะพีตีลังกากลับหลังห้อยหัวลงมาขวางหน้าคาเมะเอาไว้เมื่อโดนทำไม่รู้ไม่ชี้ใส่
คาเมะเงยหน้าขึ้นดีดนิ้วใส่หน้าผากกลมเข้าอย่างจัง ไม่โดนแต่ก็ทำเอาตกใจถอยกระเด็นไปหลายตลบได้เหมือนกัน


"พูดมากนัก สมน้ำหน้า!!"
 

คาเมะวิ่งหนีไปซะอย่างนั้น ยามะพีโวยวาย รีบถลาตามไปอย่างรวดเร็ว


..................................................................
.............................................................................................

แสงจันทร์สะท้อนหินอ่อนและพุ่มไม้ เกิดรูปเงาประหลาด ๆ  วับไหวคล้ายขยับได้ตามทางที่ก้าวเดิน
ทันทีที่ก้าวเข้าไปด้านใน  พ่อบ้านก็เอาโทรศัพท์มาให้  ครั้นกรอกเสียงลงไปก็มีคนสวนกลับมาอย่างร้อนรน


"จัดการให้ผมหรือยัง"


"ยัง"


ตอบเสียงเรียบ เดินเข้าไปในห้อง บนโต๊ะทำงาน รูปแอบถ่ายเด็กหนุ่มหน้าสวยคนหนึ่งเรียงรายแปะอยู่เต็มผนัง
อาศัยเด็กคนนี้ วิญญาณดวงนั้นจะอยู่ในสายตาเขาตลอดโดยไม่ระวังตัว


คาเมนาชิ  คาซึยะ
ชื่อนี้ เขารู้ก่อนเจ้าตัวจะบอกเสียอีก


............คาเมะ...คาซึยะ ....เรียกผมยังไงก็ได้ครับคุณจิน.....


เสียงสดใส ดวงหน้านั้นยิ้มตาปิด ยามพูดกับเขา  
แต่อย่างไรก็แค่....งาน



"รีบ ๆ หน่อยเถอะ ผมจะทนไม่ไหวแล้วนะ ตามรังควานอยู่ได้"


ภาพร่างใสแจ๋วที่มักจะอยู่ข้าง ๆ คาเมะอยู่เสมอผุดขึ้นมาในมโนภาพของจิน
เขาเงียบไปครู่หนึ่ง


".............ผมไม่เคยพลาด อย่าห่วง"

TBC.