I l l u s i o n CH.2
posted on 10 Jul 2008 18:30 by ficblog in long-fic
ชายหนุ่มพลิกตัวกระสับกระส่ายไปมา ใบหน้าเรียวยาวมีเม็ดเหงื่อผุดขึ้นทั่ว ยูอิจิพยายามลืมตาตื่นหากพบว่าทำได้ยากยิ่ง มือสองข้างจิกที่นอนแน่นสีหน้าบิดเบี้ยวทรมาน
....หายใจไม่ออก
ครั้นจะผลักสิ่งที่ทับตัวเองอยู่ออกไป ตรองดูแล้วคงไม่สามารถทำได้
"ยา....มะพี"
สิ้นคำสามคำน้ำหนักหนักอึ้งที่โถมในคราแรกก็หายวับราวปาฏิหาริย์ ร่างสูงลุกขึ้นนั่งหอบหายใจสูดอากาศเข้าเต็มปอดแล้วจึงมองซ้ายมองขวาอย่างคาดโทษ
ไม่มี
ไปซ่อนอยู่ที่ไหนนะ ไอ้ผีบ้า!
"นายจะฆ่าฉันหรือไง! ออกมาเดี๋ยวนี้นะ!!"
ยูอิจิตวาดลั่น ความโกรธขึ้งที่ซ่อนอยู่ในน้ำเสียงเรียกให้ยามะพีไม่เต็มใจจะปรากฏกายเท่าไหร่นัก อากาศว่าง ๆ ตรงหน้าก่อเป็นรูปเงาจาง ๆ รวมตัวกันเป็นร่างน้อยน่าเอ็นดูคล้ายคนธรรมดาทุกกระเบียดนิ้ว ริมฝีปากอวบอิ่มสีแดงงอนเชิดได้น่าจับถ่วงน้ำที่สุดในความคิดยูอิจิ อาการสำนึกผิดแสดงออกมาทางท่าทางได้ยังไม่พ้นหนึ่งลมหายใจ เจ้าตัวก็กระแซะเข้ามาออดอ้อนคลอเคลียส่งเสียงหวาน ๆ ชวนขนลุก
"ก็ฉันอยากได้ยูอิจิไปอยู่ด้วยกันนี่... ไปอยู่ด้วยกันนะ นะ"
คนฟังพยายามผ่อนลมหายใจให้ใจเย็นที่สุดเท่าที่ทำได้ แต่เหมือนจะไม่สำเร็จ
"เลิกตอแยฉันสักที!! เป็นผีก็อยู่ส่วนผีไป๊!"
ยามะพีสะดุ้ง ปล่อยให้ยูอิจิสะบัดแขนออก
ร่างสูงคว้าผ้าเช็ดตัวผลัดเปลี่ยนชุดนอนเหลือแค่ผิวเนื้อเปล่าเปลือยใต้ผ้าขาวผืนหนาพันท่อนล่าง
ยามะพีเอามือปิดตาแต่เหลือช่องระหว่างนิ้วเอาไว้ พอยูอิจิหันมาก็รีบเอานิ้วชิดติดกัน ชายหนุ่มขมวดคิ้วไม่ไว้ใจ
"อย่าแม้แต่จะคิดเชียวนะ!"
ยามะพีพยักหน้าหงึกหงักอย่างรวดเร็ว
ไม่ทันจะอ้าปากพูดอะไร เสียงปิดประตูปังที่ดังเกินควรก็แทรกเอาเสียก่อน ใบหน้าหวานจึงงอง้ำพึมพำกับตัวเอง
"ถ้าไม่ทำแค่คิดก็ไม่เป็นไรใช่มะ"
แล้วยามะพีก็แวบหายไปพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์
ตามมาด้วยเสียงแหกปากเหมือนถูกผีหลอกของยูอิจิ
.....................................................................
.......................................................
เด็กหนุ่มร่างบางฮัมเพลง ใช้ผ้าผืนเล็กเช็ดแก้วอยู่ในเคาน์เตอร์ ก่อนต้องเลิกคิ้วแปลกใจ เมื่อเสียงผิวปากกังวานอันคุ้นหูดังมาตั้งแต่หน้าประตู
แล้วร่างใสแจ๋วนั้นก็ถลาเข้ามา หมุนตัวสามรอบก่อนกระโดด เกาะแขนสองข้างลงบนโต๊ะ ทักเสียงใส
"สวัสดี!"
คาเมะเลิกคิ้วข้างหนึ่ง มองอีกฝ่ายอย่างแปลกใจ
"ทำอะไรมา อารมณ์ดีแต่เช้า"
เขาต้องเอ่ยปากถาม ปกติแล้ว ตอนเช้า ยามะพีไม่ค่อยอยู่ให้เห็นหน้าเห็นตากันนัก มาทีก็ตอนสาย ๆ
จะไปไหนเสียอีก ก็ขลุกอยู่กับพ่อยอดขมองอิ่มของมันนั่นแหละ ถึงเขาจะได้ข่าวว่าทางนั้นไม่เต็มใจเท่าไหร่ก็เถอะ
"ทำอะไรมาน่ะเหรอ" ยามะพีทวนคำ ยิ้มกว้าง ยันตัวขึ้นนั่งบนเคาน์เตอร์
“แกล้งยูอิจิมาล่ะ โวยวายใหญ่เลย สนุกชะมัด!"
นัยน์ตาพราวระยับบอกความสนุกสนานชัดเจน คาเมะถอนใจระอา ใครบอกว่ามีแต่เด็กประถม ที่ชอบแกล้งคนที่ตัวเองชอบ ไอ้หมอนี่มันโตจนไม่รู้จะโตยังไงแล้ว ยังเป็นอยู่เลย
“แกล้งเขาบ่อย ๆ งี้สิน๊า ถึงได้โดนเกลียด” คาเมะเปรย
“เกลียดก็เกลียดไปสิ” ยามะพียังยิ้ม ไม่อนาทรร้อนใจ “สักวันจะทำให้เลิกเกลียดจนได้”
ท่าทางมั่นอกมั่นใจนักหนา แล้วก็ไม่รู้ว่าไปแกล้งเขาอีท่าไหนมา ถึงได้หัวเราะชอบใจขนาดนี้
คาเมะส่ายหน้า เช็ดแก้วต่อจนใสปิ๊ง ยกขึ้นดูอย่างพอใจ ร้องเพลงอารมณ์ดีไม่แพ้กัน นั่นทำให้ยามะพีต้องเลิกคิ้วบ้าง .....วันนี้คาเมะดูแปลก ๆ ไปน้อ?
"แล้วนายล่ะ รออะไร" ยามะพีถาม
คาเมะสะดุ้งโหยง
นั่นไง.... มีพิรุธนี่หว่า
“เปล่า….ฉันจะรอใคร เอ๊ย..รออะไรล่ะ”
ทีนี้ คาเมะยิ่งก้มหน้าก้มตาเช็ดเอาเป็นเอาตาย
วุ้ย...ใบนั้นน่ะ เช็ดรอบที่สามแล้วนะ
“ไม่เชื่อ วันนี้ไม่ต้องเข้ากะเช้าสักหน่อย ทำไมเปลี่ยนกะล่ะ ดูซิ ....ที่ห้องก็ไม่อยู่ ไปมหาลัยก็ไม่เจอ"
“ก็อยากตื่นเช้า ๆ บ้าง สดชื่นดีออก”
คาเมะบอกปัด เอาถาดแก้วไปเก็บ แล้วทำนู่นทำนี่ต่อ ปล่อยให้ยามะพีนั่งเล่นนอนเล่นไป แล้วเพียงชั่วครู่ เสียงกรุ๋งกริ๋งก็ดังหน้าประตู คาเมะชะเง้อคอยาว พอเห็นว่าเป็นใครก็รีบกวาดข้าวของที่วางเต็มโต๊ะเข้าข้างใน หยิบสมุดเตรียมรับออเดอร์พร้อม ก้าวพรวด ๆ จะไปหาคุณลูกค้า แต่ต้องชะงัก...........เมื่อยามะพีโผล่พรวดให้ตรงหน้า ยิ้มประหลาด ๆ ทำเสียงกรุ้มกริ่ม
"โธ่เอ๊ย นัดไว้ก็บอก"
คาเมะยิ้มเขิน ๆ ได้แต่ปัดยามะพีทิ้ง ร่างนั้นทิ้งเสียงหัวเราะใส ๆ ก่อนจะกลายเป็นกลุ่มควันหายไป แล้วก็ดันโผล่มาข้างหลังอีก เดินตามต้อย ๆ ไม่ยอมไปไหน
คิดจะแอบฟังอะไรหรือไงเนี่ย เจ้าผีสอดรู้สอดเห็น!
“รับอะไรดีครับ” เขาชะโงกหน้าถาม จินเงยหน้าขึ้น พอเห็นว่าเป็นใครก็ยิ้ม “นั่งก่อนสิ”
แถมมีการมาผายมือให้นั่ง เขาน่ะพนักงาน แล้วทางนั้นน่ะลูกค้าไม่ใช่หรือไงฮึ?
วันนี้แต่งตัวไม่ขรึมเท่าวันก่อน ดูน่าค้นหากว่าใคร ๆ มอง ๆ ไปนึกว่าดาราวัยรุ่นที่ไหนหลุดออกมาจากนิตยสาร คนอะไร ยิ่งมองยิ่งดูดีชะมัด
แล้วก็ยิ้มอีกแล้ว โอ๊ย....อย่า อย่ายิ้มแบบนั้น เดี๋ยวใจละลาย
"ร้านยังว่างไม่ใช่หรือ.....หรือเจ้าของร้านดุ?"
“แน่ะ.....” เขาร้อง แต่ก็ทิ้งตัวลง นั่งฝั่งตรงข้าม "นั่งฟรีเดี๋ยวร้านเจ๊งนะคุณ"
จินหัวเราะน้อย ๆ
"สั่งแล้วน่า"
หืม? สั่งตอนไหน? ก็เพิ่งเดินเข้ามาไม่ใช่หรือ ไม่ทันสิ้นความสงสัย กาแฟดำ กับโกโก้อุ่น ๆ ก็เสิร์ฟลงตรงหน้าเขา เพื่อนร่วมงานยิ้มให้ ก่อนเดินออกไป ท่ามกลางความแปลกใจของเขาเอง
“ไม่ได้สั่งเองหรอก”
จินบอก เมื่อคาเมะยังทำหน้างง ครั้นจะถามต่อว่าฝากใครสั่ง กลับคร้านเสียดื้อ ๆ
"สูตรร้านนี้กลมกล่อมดี นายคงชอบ"
รู้อีก เคยดื่มหรือไง เห็นมาทีไรก็สั่งแต่กาแฟ แล้วรสชาตินี้เขาก็ต้องรู้จักดีอยู่แล้วน่า สูตรเขาทำเองนี่
คาเมะลอบยิ้ม แต่ก็ใช่..........เขาชอบที่สุด
“วันนี้อากาศดี”
ชายหนุ่มพึมพำ มองออกไปด้านนอก คาเมะมองตาม แล้วเพิ่งสังเกต........
วันนี้อากาศเบา ๆ สบาย ๆ ไม่หนัก ไม่พลุกพล่านเหมือนทุกวัน ไม่รู้ว่าคนบนถนน ที่ปกติจะเดินกันยั้วเยี้ยไปหมด หายไปไหน
ยังกับฟ้าดินเป็นใจ....
“ว่างหรือเปล่า ไปเดินเล่นกันมั้ยคุณจิน”
คาเมะกล่าวขึ้นมาเฉย ๆ ไม่มีปี่มีขลุ่ย จินยิ้มรับ
"ตามใจสิ"
".....ผมจะถือว่าเป็นเดทนะ"
ร่างบางชักจะรุกเต็มสตรีม แต่พูดแล้วตัวเองก็หน้าแดงเอง จินเลยกลั้นยิ้ม
"ไม่ถามสักคำเลยหรือ ว่าฉันมีแฟนหรือยัง"
"มีแฟนหรือยัง" ถามทันที
"ยัง"
"นั่นปะไร" คนถามทำหน้ารู้ทัน
"หมายความว่าไง นั่นปะไร"
"ก็ว่าแล้วต้องไม่มีแฟน ถ้ามีคงไม่ยอมนั่งให้ผมจีบหรอก"
ว่าแล้วก็ยิ้มแต้ จินยังทำไม่รู้ไม่ชี้
"ฉันอาจจะคิดนอกใจเขาก็ได้....ใครจะรู้"
คาเมะดีดนิ้วเปาะ
"ถ้างั้นผมยอมเป็นชู้"
คนฟังแทบสำลัก พอเห็นจินทำหน้าแปลก ๆ คาเมะเลยหัวเราะ "ล้อเล่นน่า....ยุให้เลิกก่อนก็ยังทัน"
"โธ่" จินว่า หัวเราะตามในที่สุด "ฉันไม่มีใครหรอก นายล่ะ"
"กำลังจะมีมั้ง?"
ท่วงท่าซุกซนทำให้จินส่ายหน้าอย่างขบขัน ครั้นแล้วสายตาคมก็วาดผ่านไปด้านหลัง ร่างที่ยืนอยู่จึงก้าวถอยโดยไม่รู้ตัวทั้งที่มั่นใจว่าอีกฝ่ายมองไม่เห็น
ยามะพีถอนหายใจ ก่อนค่อย ๆ เลือนหายไป
แปลก.......
เขาไม่ค่อยถูกชะตา แล้วก็รู้สึกว่า คนที่ชื่อจินคนนี้ ไว้ใจไม่ได้ยังไงพิลึก
ยามะพีเดินแกว่งแขน ฮัมเพลงไปตามทางเดิน พระจันทร์ดวงกลมโต หมาตัวเล็กตัวน้อยหอนส่งรับกันเกรียว
หญิงสาวคนหนึ่ง จูงสุนัขตัวโตผ่านสวนสาธารณะ พอได้ยินเสียงหอนมาก ๆ เข้า เธอก็หยุดกึก นี่แค่หัวค่ำนะ คงไม่มีอะไรหรอกมั้ง?
เสียแต่ความน่ารักของมัน ทำเอายามะพีต้องหยุดตาม ก้มลงลูบหัวอย่างอดไม่ได้
“น่ารักจัง!”
มันนั่งลง ยื่นขาให้ แถมเลียนิ้วยามะพีแผล็บ ๆ เล่นเอาเจ้าของขนลุกเกรียว ดึงสายเชือกใหญ่ “เล่นกับใครน่ะโมชิโร่!”
“ชื่อโมชิโร่เหรอ?” ยามะพีตบหัวอีกสองสามที
“รีบพาเจ้านายกลับบ้านเร็ว กลางค่ำกลางคืน เป็นผู้หญิง เดินคนเดียวอันตรายรู้มั้ย?”
โมชิโร่...พยักหน้าหงึกหงักเหมือนเข้าใจ แล้วก็รีบลากเจ้าของที่ทำหน้าเหมือนจะร้องแหล่ไม่ร้องแหล่กลับบ้านไป
ยามะพียิ้ม เดินตรงกลับห้อง ทิ้งความหวาดผวาไว้ให้คนอื่นโดยไม่ได้ตั้งใจอีกแล้ว
เขาเงยหน้ามองดาว แสงระยิบระยับ ดึกแล้ว..........วันนี้ยามะพีเหงา ๆ ไม่รู้จะอยู่กับใคร
คาเมะกับผู้ชายอีกคนที่เขานึกไม่ชอบขี้หน้าไปเดทกันสองคนกะหนุงกะหนิง ผีถูกทิ้งอย่างเขาก็ต้องเดินเร่ร่อนไม่มีอะไรทำไปคนเดียว จะไปกวนยูอิจิตอนนี้ เรื่องเมื่อเช้าก็ยังไม่หายโกรธเลย ไปยั่วตอนนี้เดี๋ยวยิ่งโกรธเข้าไปใหญ่.....
เขาเดินขึ้นบันได แสงไฟลอดใต้ประตูออกมา คาเมะคงกลับห้องมาแล้ว แล้วก็คงล้างสตรอเบอร์รี่ เตรียมไว้ให้เขากินเยอะ ๆ ด้วย ยามะพีผิวปาก แต่แล้วเสียงผิวปากนั้นก็ค่อยลง เขารู้สึกแปลก ๆ ......ยามะพีเพิ่งสังเกต ว่าเสียงรอบตัวนั้นเงียบ.....เงียบสนิท ไม่มีสัญญาณของสิ่งมีชีวิตใด
ประตูบานนั้นยิ่งแปลกไปใหญ่ เหมือนไม่ใช่ประตูห้องที่เขาเคยอาศัย ห้องที่อบอุ่น มีเสียงหัวเราะของเขาและคาเมะ เพื่อนที่ไม่ทิ้งเขา ไม่กลัวเขา แม้ว่าเขาจะเหลือแต่วิญญาณ ตอนนี้ให้ความรู้สึกหนาวเยือก แต่ละย่างก้าวกลับยากเย็น จนไม่กล้าเข้าไปมากกว่านี้ แม้สักก้าว
มีไอบางอย่าง ไอควันคมกริบ พร้อมจะทำร้ายเขา หากเขาเข้าไปใกล้
ยามะพีหันซ้ายแลขวา ไม่รู้จะทำอย่างไร ลองมุดเข้าทางห้องข้าง ๆ แต่ทุกด้านเหมือนมีกำแพงใสกั้นไว้
นึกร้อนใจจัด กลับมายืนอยู่หน้าประตูอีกครั้ง ตะโกนเรียกคาเมะ แต่เท่าไหร่ คาเมะก็ไม่ได้ยิน
เกิดอะไรขึ้น?
“สวัสดี….” เสียงนั้นทักขึ้นท่ามกลางความงุนงงของยามะพี เขาหันไป “มีอะไรให้ฉันช่วยมั้ย”
ใบหน้านั้นยิ้ม แต่ยามะพีกลับหนาววูบไปทั้งสรรพางค์กาย สัญชาตญาณบอกเขาว่าให้หนี...หนี... ให้เร็วที่สุด
แต่ขาสองข้างกลับขยับไม่ได้ เหมือนถูกตรึง!
จินเดินเข้ามาใกล้ มองยามะพี ที่เหงื่อผุดเต็มหน้า
หมอนี่ดักรอเขา!
“…..ไปก่อเรื่องอะไรไว้อีก เขาถึงได้เร่งมา ทั้งที่ฉันเองก็อยากใจเย็น ไม่ให้ทรมาน”
ยามะพีได้ยินเสียงต่ำ ๆ อันเย็นเยียบเรียกชื่อตน.....ความหวาดกลัวแล่นวาบจับใจ...... หนี ต้องหนี!
หากพลันดวงตายามะพีก็บอดสนิท ทุกอย่างกลายเป็นสีดำ ดำยิ่งกว่าความมืดใดในโลกนี้ และคล้ายร่างของตนกลับเบาหวิว เสียหลัก ลอยละลิ่วตกลงสู่เบื้องล่างที่มองไม่เห็นก้นบึ้ง
ยามะพีร้องให้ช่วย ร้องจนเสียงหลง ทั้งที่รู้ว่าใครก็ช่วยเขาไม่ได้ กระนั้น ในใจยังอ้อนวอนอย่างสิ้นหวัง
....เขายังมีเรื่องต้องทำ ได้โปรด ขอเวลาให้เขาอีกสักนิด อย่าเพิ่งให้เขาไป....
แต่แรงมหาศาลนั้นไม่ฟัง กลับฉุดดึงเขา ให้ไปยังสถานที่ที่เขาไม่รู้จัก ยามะพีทั้งหวีดร้อง รั้งตนเองสุดชีวิต
เสียงคำสวดบางอย่างยังดังต่อเนื่อง แล้วเสียงแหลมของอะไรบางอย่างก็ดังเสียดหูมากขึ้น กลบเสียงของยามะพีจนหมด
แล้วในวินาทีสุดท้ายก่อนชีวิตจะดับสูญ บานประตูก็กลับเปิดผลัวะ ทุกอย่างจึงพลันเงียบสนิท เสียงแมลงกลางคืนร้องระงมอีกครั้ง
...........พร้อมกับร่างของยามะพีที่หายวับไปได้ทัน!
เป็นคาเมะ…....ที่เปิดประตูออกมา ทำหน้าเหรอหราเมื่อเห็นจินยืนอยู่ตรงหน้า
“จิน ลืมของหรือ?”
ชายหนุ่มมองหน้าคาเมะ ดวงตาไม่ฉายแววใด นิ่งไปชั่วครู่ ค่อยยิ้มออกมา "วันนี้เพลียมาก คงกลับไม่ไหวแล้ว ค้างด้วยได้มั้ย?"
คนฟังหน้าแดง เขินอาย แต่ก็พยักหน้า ยอมให้จินเข้ามาโดยดี
กลิ่นไอวิญญาณแรงจัดกระทบจมูกเขาเป็นสิ่งแรก
กลิ่นชัดเจนอย่างนี้ เขาคงหาให้เจออีกได้ไม่ยาก
......แล้วยิ่งชัดเจนที่สุด ที่ร่างกายแบบบางนั่น
พลาดไปนิดเท่านั้น สำหรับเจ้าผีนั่น......แต่ครั้งต่อไป ไม่พลาดแน่
เสียอย่างเดียว หาตัวยากเย็น วันนี้เหนื่อยเปล่า.......แต่คงไม่เสียแรงเท่าไหร่
ก็ในเมื่อผิวเนียนนุ่มนั้น.....คงจะหอมตรึงใจน่าดูไม่ใช่หรือ?
เขายังยิ้ม ก้าวผ่านประตู ที่ขอบประตูนั้น มีสัญลักษณ์อย่างเครื่องรางอย่างหนึ่งเขียนติดอยู่ โดยเจ้าของห้องก็ไม่สังเกตเห็น
.............................................................................
..........................................................................................
เช้าวันนี้ คาเมะมาทำงานเหมือนเคย หัวใจอิ่มเอิบจากรักที่กำลังเติบโต
อารมณ์ดีจนใครต่อใครล้อเลียนว่าแฟนมาส่งถึงร้าน จินท่าทางอ่อนโยนและเพียบพร้อม ดูแลคาเมะอย่างดีจนทุกคนอิจฉา พากันบ่นขรมว่า ต้องทำบุญสักเท่าไหร่ ถึงจะได้คนรักแบบนี้
คาเมะนั่งอมยิ้ม เช็ดแก้วอยู่ดี ๆ แล้วจู่ ๆ ใบหน้าของเพื่อนร่วมห้องที่หายไปวันเต็ม ๆ ก็โผล่ออกมาจากที่แขวนผ้ากันเปื้อน ยามะพีหลุกหลิก มองซ้ายมองขวา ครั้นไม่เห็นใคร ค่อยเดินออกมาจากผนัง กระนั้น ยังระแวดระวังจนคาเมะประหลาดใจ
"ทำยังกับหนีหมอผีมางั้นแหละ!"
เขาออกปากแซว หัวเราะน้อย ๆ ในใจคิด....มันคงไปหายูอิจิมา แล้วติดลมจนไม่ยอมกลับห้อง
"ใช่!"
ยามะพีโพล่ง สีหน้าที่ปกติก็ซีด ๆ วันนี้ยิ่งซีดจนไม่มีสี คาเมะงุนงง เมื่อโดนจับไหล่สองข้างให้หันมาประจันหน้า ร่างเล็กตากลม พูดกับเขาด้วยน้ำเสียงจริงจัง ร้อนใจ
“เลิกยุ่งกับหมอนั่นซะคาเมะ”
“ใคร?”
“มันเข้าหานายแบบมีเจตนา มันไม่หวังดี คาเมะ! เขาจะฆ่าฉัน!”
“อะไร? ใครจะฆ่านาย?” ร่างบางเบิกดวงตากว้าง ตกใจ
“อาคานิชิ จิน คนที่นายคบอยู่นั่นแหละ!”
คาเมะอึ้งไปนิด ก่อนจะหัวเราะขบขัน “จินเนี่ยนะ? บ้าหรือเปล่า แล้วนายก็ตายไปแล้ว จะถูกฆ่าอีกยังไง”
“ฉันไม่ได้ล้อเล่นนะคาเมะ!” ยามะพีบอกเสียงเครียด คาเมะเริ่มหน้าตึง แต่ยามะพีไม่สนใจ
"ตื่นสักที นายจะให้มันหลอกไปถึงไหน คาเมะ หมอนั่นไม่ได้รักนาย สิ่งที่นายเห็น ที่นายรู้สึก มันไม่ใช่เรื่องจริง หมอนั่นทำได้ทุกอย่าง มันกำลังหลอกนาย......!"
"นายนั่นแหละหยุดได้แล้ว ฉันไม่ขำ" คาเมะบอกอย่างหงุดหงิดเต็มที "ฉันไม่รู้ว่าทำไมนายถึงไม่ชอบจิน แต่ถ้านายจะพูดแต่อะไรไร้สาระแบบนี้ก็อย่าคุยดีกว่า ฉันไม่อยากทะเลาะกับนาย!"
ยามะพีนิ่งไปอย่างผิดหวัง เขาสูดหายใจเข้า ค่อย ๆ พูดต่อ
"คาเมะ......ฉันไม่ขอให้นายเชื่อ แต่เรื่องของนายสองคนมันเร็วเกินไป ลองคิดดูสิ ว่าทำไม...."
"น่ารำคาญ ตายไปแล้วแท้ ๆ ยังจะจุ้นเรื่องคนอื่นอีก!"
คาเมะตะโกน แล้วต้องชะงัก ตกใจในคำพูดตัวเอง ยามะพีเองก็อึ้งไป แต่คนพูดกลับกัดริมฝีปาก สะบัดหน้าไปทางอื่น เรื่องอะไรเขาจะต้องเอ่ยปากขอโทษ เขาไม่ใช่คนผิด ยามะพีนั่นแหละที่หาเรื่องจินก่อน น่าโมโหน้อยเสียเมื่อไหร่
"คาเมะ"
ยามะพีส่งเสียงเรียกอีก แต่คาเมะไม่ได้หันมา "เขากำลังบังคับให้ฉันไปทั้งที่ฉันไม่เต็มใจ และฉันอาจจะต้องเจ็บตัวเพราะความดื้อด้านของฉันเอง.......แต่ฉันยังไม่อยากไปไหน ฉันเป็นห่วงนาย"
"ห่วงฉันหรือหวงยูอิจิกันแน่" คาเมะเหน็บเข้าให้ ยามะพีสะอึกไปนิด ก่อนพยายามยิ้ม
"นายไม่ฟังฉันแล้ว" เขายิ้มเศร้า "ฉันพยายามหนีอยู่ แต่ถ้าเขาหาฉันเจอ เราคงไม่ได้เจอกันอีก..........ถึงบอกอย่างนี้ นายก็ยังไม่เชื่อสินะ"
ร่างของยามะพีค่อย ๆ เลือนไป เสียงกระซิบสุดท้ายราวกับเป็นเพียงสายลมพัดผ่านหู
"คาเมะ ฉันรักนาย มากเท่าที่เพื่อนคนหนึ่งจะรักได้ที่สุด.........นี่คือสิ่งสุดท้ายที่ฉันอยากให้นายรู้"
เสียงของยามะพียังก้องอยู่ในหูคาเมะ.....................คาเมะอยากหันไปมอง เสียงนั้นเศร้าสร้อยเหลือเกิน
แต่เขาก็แค่ปล่อยให้ยามะพีจากไปเงียบ ๆ
....................................................................................
.................................................................................................
นานแล้ว....
เวลาผ่านไปหลายวัน จนนี่ล่วงเกือบสัปดาห์
คาเมะชักจะกังวล ตั้งแต่วันนั้น ยามะพีหายตัวไป แต่เพราะยังโกรธอยู่ เขาจึงไม่ได้ออกตามหา ไม่สนว่าจะเป็นตายร้ายดียังไง เขาไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงโกรธยามะพีได้ขนาดนั้น ทั้งที่ยามะพีไม่ได้ทำผิดร้ายแรงเลยสักนิด
จะว่าไป พักนี้เขารู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเองเลย หลายสิ่งทำลงไปโดยไม่รู้ตัว ทั้งที่ปกติแล้วไม่ใช่นิสัย หรือเขาจะคิดไปเอง?
ยังไงเพื่อนก็คือเพื่อน ตอนนี้ คาเมะนึกห่วงจับใจ หรือยามะพีจะอยู่กับยูอิจิ แต่เขาไม่รู้จักกับยูอิจิ จึงไม่รู้ว่ายูอิจิอยู่ที่ไหน แต่............คาดการณ์แล้วยูอิจิคงไม่ยอมให้ยามะพีอยู่ในห้องด้วยหรอกล่ะมั้ง
คาเมะคนซุปอย่างเหม่อลอย แทบไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ ก่อนต้องสะดุ้งเพราะสัมผัสอุ่นที่ไหล่
จินกอดเขาจากด้านหลัง วางคางลงบนตำแหน่งที่ยามะพีชอบวาง ......
"จิน...."
"คิดอะไรอยู่หรือ"
"เปล่าสักหน่อย"
คาเมะบอก หันมาสบตา ชายหนุ่มยิ้ม แล้วทาบริมฝีปากลงมาอย่างอ่อนหวาน คาเมะเคลิ้มไปกับรสสัมผัสนั้น
.......จินไม่เคยบอกรักเขาสักครั้ง
แต่ทำไมนะ เขาถึงไม่เคยเก็บเรื่องนี้มาคิดมาก
เหมือนมีใครคอยกระซิบ......ไม่ต้องคิดอะไร มีจินอยู่ก็พอแล้ว
คาเมะจำไม่ได้ว่ากี่ครั้งแล้ว ที่จินตักตวงความสุขจากเขาด้วยความเต็มใจของเขาเอง
...........แต่วันนี้ จินร้อนแรง ต่างจากเคย
เขากำลังจะคลั่ง เมื่อร่างนั้นยังพาเขาขยับไหว หลายครั้งที่เขาร้องสุดเสียง แต่เสียงนั้นกลับกลายเป็นเสียงครางกระเส่าอย่างน่าอาย
ครั้งนี้....ใบหน้าเขาร้อนจนแทบระเบิด น้ำตาคลอเบ้าและมันก็ค่อย ๆ ไหลลงมาเพราะสุขสม คาเมะบิดกายเร่า ฝังซีกหน้าลงกับหมอนนุ่ม ใบหน้าแสดงความปรารถนาชัดเจนจนไม่อาจกลั้นแบบนี้ ไม่อยากให้จินเห็นสักหน่อย.... เขา อาย... จนไม่รู้จะทำยังไง
แต่จินก็กุมมือเขาเอาไว้ สอดประสานนิ้วทุกนิ้วของเขาเข้าด้วยกัน คาเมะหันกลับมามองร่างด้านบนอีกครั้ง ทั้งสองหายใจแรง
สายตานั้นเปี่ยมไปด้วยความปรารถนาและบางอย่างที่เขาไม่เข้าใจ สายตาแบบที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน.........คาเมะหวั่นใจขึ้นมาทันที เขามีความสุข แล้วจินล่ะ เขาทำให้จินมีความสุขหรือเปล่านะ?......ร่างกายนี้ จินพอใจกับมันหรือเปล่า?
จินไล้มือบนแก้มเขาอย่างนุ่มนวล แววตาอ่อนโยนลง โน้มตัวลงจูบปากเขา และจูบปลายนิ้วเบา ๆ ดวงตาสองคู่สบกัน แล้วจู่ ๆ คำเตือนของยามะพีก็เข้ามาในหัวเขาอย่างสาเหตุไม่ได้
คำเตือนที่ตอนนั้น เขาไม่คิดจะฟัง
น่าแปลก ความคิดนั้นเข้ามากวนใจในเวลาแบบนี้ ก็ไม่เคยเลยสักครั้ง ที่ยามะพีจะหายไปนานขนาดนี้
เพราะไม่มีใครมองเห็น จึงไม่เหลือใคร ถึงจะขี้แกล้ง แต่ยามะพีเป็นเพื่อนที่ดี ไม่มีวันโกหกหรือยุแยงให้เขาแตกกับใครแน่ ๆ แต่อะไรบางอย่างสั่งไม่ให้เขาเชื่อยามะพี
เรื่องที่ยามะพีพูดต้องไม่จริง จินไม่มีวันเข้ามาหาเขาเพียงเพื่อกำจัดยามะพี ใช่มั้ย?
จินเป็นเพียงคนธรรมดาคนหนึ่ง ไม่ใช่คนทรงบ้าบออะไรที่ไหน.........ใช่มั้ย?
จินไม่ได้โกหกเขา ใช่มั้ย....
อยู่ ๆ ดวงตาของจินก็กลับเย็นชาจนเขาหนาววูบ แต่เพียงชั่วขณะ เขาคงตาฝาดไปเอง
แล้วราวกับรู้ว่าเขากำลังคิดถึงเรื่องอื่น จินขยับกายแรงขึ้น และครั้งนี้ คาเมะแทบลืมทุกสิ่ง ได้แต่กอดจินไว้เพื่อพยุงตัว
หัวใจเขามันบอกว่าเขารักจิน แต่อะไรสักอย่างเหมือนจะคอยค้านอยู่ เสียงเล็ก ๆ เบายิ่งกว่าเสียงกระซิบ มันบอกอะไรสักอย่างที่เขาไม่ได้ยิน และไม่สนใจฟัง
คาเมะนอนซบอกอุ่น แต่กลับตื่นขึ้นมากลางดึกอย่างกระสับกระส่าย กลอกตาไปโดยรอบ หวังค้นหาร่องรอยของเพื่อนร่วมห้อง เขาส่งเสียงเรียกในใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า หวังว่าจะได้ยินเสียงตอบกลับมาบ้าง แต่เพียงความเงียบเท่านั้นในห้องมืดนี่
........ยามะพี
นายอยู่ที่ไหน?
tbc.
เป๊ะในใจพอดีกับผมหยอยๆ
และท่าเต้นแด๊ดแด๋ในคอนไพเรท
ส่วนพี่ยู ยังติดตากับการ์ตูนคัตตุนเซนได
สลายภาพไอดอลแสนเท่ห์เป็นหนุ่มปอดแหก
เลยอ่านไปขำไป ขอบทแมนๆให้พี่แกหน่อยนะ
จะได้ลบภาพแหยๆได้ไวๆ
แต่ถึงยังไงก็รักพี่ยูนะจ๊ะ
อีจินน่ากลัวกว่าผีอ่ะ
อย่ามาหลอกให้น้องชั้นเสียใจเชียว
เด๋วโดน
มาทีเดียวสองตอนดีจังเลย
โครงเรื่องแปลกน่าสนใจมาก
แต่ขอแฮปปี้เอนดิ้งนะจ๊า
ดีจังเลยที่มาลง
เดี๋ยวนี้ขาดแคลนฟิกอคาเมะสนุกๆ
เฉาใจเป็นบ้า
ขอบคุณนะค้า
#1 By inpurplethief (124.121.159.21) on 2008-08-24 06:23