||| F I C T I O N |||

มองดวงหน้าด้านข้างที่ยืนหันหลังให้ผมในลิฟต์นี่แล้ว ต้องเบือนหน้ากลับมามองอีกครั้งเหมือนมีอะไรติดค้างในใจ

จะว่าคุ้นก็ไม่ใช่ จะว่ารู้จักคงไม่ใช่อีก สันจมูกหักลงพองามยังกับลูกครึ่งแบบนี้ ถ้าเคยเจอไม่น่าจะต้องใช้เวลานึกนาน เสื้อคลุมมีฮู้ดด้านหลังกับกระเป๋าสะพายข้าง ดูยังไงก็แค่เด็กม.ปลายมาเรียนพิเศษ

เสียงกังวานสั้น ประตูลิฟต์เลื่อนออก ผมไหลไปกับคน คนคนนั้นอาศัยว่าตัวเล็ก ซอกแซกไปตามช่องว่างจนเดินนำหน้าคนอื่นไม่ต้องเบียดกับใคร ก่อนหายไปจากครรลองสายตา

ผมยื่นบัตรให้เจ้าหน้าที่สถาบัน แล้วเดินเข้าไปในห้องเรียนอย่างทุกครั้ง เมื่อนั่งลงตรงบริเวณเดิมที่ชอบมานั่ง วันนี้กลับไม่เหมือนเดิม เด็กหนุ่มฮู้ดสีเทานั่งอยู่ตรงหน้าถัดไปอีกสามแถว ท่าเสยผมอันเป็นเอกลักษณ์ฉุดบางอย่างที่นอนนิ่งอยู่ลึก ๆ ในใจผมจนเกือบลืมการมีตัวตนของมันให้ขึ้นมาทีละน้อย

.......ผิวบาง ๆ ตัวขาวจัด ท่าทางจะหอม ขัดกับผิวสีแทนและกลิ่นกายชื้นเหงื่อมากเหลือเกินในความทรงจำ

ผมนั่งอยู่ที่นี่เพราะเพิ่งรู้ตัวว่าภาษาต่างด้าวของผมมันดักดานเต็มทน ไอ้ที่เคยแทรกอยู่ตามเร้นตามหลืบในซอกสมอง ก็เริ่มจะโดนขี้เลื่อยกลืนไปเสียหมด และเมื่อคนที่มาเรียนเกือบทั้งหมดเป็นวัยทำงานทั้งสิ้น เด็กหนุ่มที่นั่งสัปหงกอยู่ด้านหน้าจะสะดุดตาผมจึงไม่ใช่เรื่องแปลกนัก แปลกตรงในยุคที่สถาบันสอนภาษาผุดขึ้นเป็นดอกเห็ด แถมคอร์สเรียนยังแบ่งออกไปได้เป็นสิบเป็นร้อย ยังอุตส่าห์...

ปากกาหลุดจากมือพลันคน ๆ นั้นสะดุ้งตื่น เขาเอี้ยวตัวมาด้านหลังก้มลงเก็บ สายตาเพียงมองผ่านพาดร่างผมไปเท่านั้น  ใจผมหายวูบ

ก็นะ.....ตั้งสามปี จะจำกันไม่ได้ ไม่เห็นแปลก

แต่แค่สามปีเอง ทีผมยังจำเขาได้เลย!

เลิกเรียนคนทยอยกันกลับ ผมลงลิฟต์ลงมาถึงชั้นล่าง เพิ่งสังเกตว่าเขาเดินอยู่ข้างหน้าผม ผมชะลอฝีเท้าลง ใช้โอกาสนี้ลอบสังเกตว่าเขาเหมือนเดิมหรือเปลี่ยนไปมากน้อยขนาดไหน ดูท่าทางการเดิน ดูแขน ดูมือ คราวนี้ขอมั่นใจว่าใช่ เพิ่มสักเจ็ดสิบเปอร์เซน ให้ชัวร์ร้อยเปอร์เซนแล้วลืมตัวทำหน้าเป็นเข้าไปหา เดี๋ยวเขาเดินหนีเพราะคิดว่าเป็นโรคจิตแล้วจะหน้าแตก

แต่ผมไม่คิดจะทักเขาหรอก

ไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย

ผมไม่คิดว่าการที่อะไรก็ตาม ช่วยชักพาให้เราได้พบกันอีกครั้ง จะต้องหมายความว่าเรื่องที่ 'จบ' ลงไปแล้ว เราต้องสานต่อถักทอมันขึ้นมาอีก  ไม่จำเป็นนี่ครับ

เขาเลี้ยวเข้าห้องน้ำทางขวามือ แต่ผมเดินตรงไป รอบที่เรียนมีชดเชยได้หลายรอบ บังเอิญแท้ ๆ ที่พบ เขามาคนเดียว ปกติแล้ว คนมากมายพร้อมจะรายล้อมตัวเขา แม้เขาจะไม่ชอบความวุ่นวาย เผลอ ๆ เป็นมีสาวสวยคอยนั่งให้กำลังใจอยู่ริมสนาม พอเลิกซ้อมก็ส่งผ้าขนหนูผืนเล็กให้ซับเหงื่อ ยื่นน้ำเย็น ๆ ให้ดื่ม เผลออีกทีกลายเป็นว่าสาวเจ้าคนนั้นดันคนละคนกับอาทิตย์ก่อนเสียนี่

'แล้วจะให้ทำยังไง'  เจ้าตัวเคยบ่น หลังจากพบว่าผม....งอน  'ถ้าปฏิเสธตรง ๆ จะไม่ใจร้ายไปหน่อยหรือ'

ก็เข้าใจว่านักกีฬาหน้าตาดีมักจะเสน่ห์แรง แถมเขายังใจดี ไม่ค่อยรู้ตัวว่าตัวเองโปรยฟีโรโมนไปทั่ว เลยไม่เคยโกรธลง  ทั้งที่ตัวก็จ้อยกว่าคนอื่นในทีม แขนขาลีบ ๆ ฉุดทีก็ปลิวไปถึงไหน กอดเอาไว้ก็ได้แต่ดิ้นขลุกขลักทำหน้าแดง ไม่รู้เอาแรงที่ไหนไปเบียดคนอื่นกระเด็นได้

ผมคงเหมือนผู้หญิงพวกนั้นนี่เอง ตอนนั้น ผมแค่ตามไปเชียร์จุนโนะ ไม่ได้ตั้งใจจะทึ่งกับเจ้าคนที่ทำผิดกฎกีฬาคนตัวสูงเพราะดันเตี้ยที่สุดในสนาม แต่ทำฝ่ายตรงข้ามอ้าปากค้างเพราะความไวปานพายุ กะพริบตาสองทีลูกกลม ๆ ส้ม ๆ ก็ลอยละลิ่วลงห่วงไปแล้ว ภาพเมื่อแรกเห็นยังปรากฏชัดเจน เขายิ้มดีใจยังกับคนบ้า......

ถ้าจำไม่ผิด ยิ้มคล้าย ๆ วันแรกที่เราไปเดทกัน

คนตัวเล็กนั่นเดินแซงหน้าผมไป ดูเถอะ ขนาดเดินออกมาก่อนไกลตั้งขนาดนี้ เจ้าตัวยังจ้ำพรวด ๆ จนทัน  แล้วอยู่ ๆ ก็เดินช้าลง เพราะมีผู้หญิงกลุ่มใหญ่เข้ามาทัก วี้ดว้ายดีใจเหมือนไม่ได้พบกันนาน

เสียงหัวเราะของเขาดูสดใส มีความสุขกว่าที่ผมจำได้ตั้งเยอะ

ผมให้เกียรติสุภาพสตรี แต่อดสบถไม่ได้ เพราะพวกหล่อน คน ๆ นั้นถึงได้มาเดินทอดน่องอยู่อย่างนี้  ถ้าไม่จำเป็นว่าต้องไปทางนี้ ผมไม่ทนอยู่ให้หงุดหงิดขนาดนี้หรอก

อยู่ตรงหน้าแท้ ๆ แต่กลับทำอะไรไม่ได้

นึกว่าตัดใจได้สนิทแล้ว เห็นหน้าแค่แป๊บเดียว ไอ้อาการเจ็บเสียดในอกมันกำเริบขึ้นมาได้อย่างไรไม่ทราบ  ผมหลุบตาลง สาวเท้าเร็ว ๆ เดินแซงเขาไป คอร์สภาษาสั้น ๆ ของผมจบวันนี้ ผมคงไม่ได้เข้ามาแถวนี้แล้ว  ผมอาจจะกลับบ้าน หรือไปทำงานในที่ไกลออกไป ที่ ๆ อยู่แล้วเหงาน้อยกว่าในเมืองซึ่งมีคนเป็นล้านเดินขวักไขว่ไม่สนใจใคร

หากว่าผมต้องเห็นน้ำตาไหลรินไม่ขาดสายจากดวงตาคู่นั้นเพราะความไม่ได้เรื่องของผมเป็นครั้งที่สอง ผมคงทนไม่ได้

ผมไม่สนนักหรอก ว่าผมเคยรักเขามากแค่ไหน ผมยังรักเขาอยู่หรือไม่

ผมขอให้เราไม่ได้พบกันอีก

 END