PASSION CH.12
posted on 12 Nov 2008 00:22 by ficblog in long-fic
จินจำไม่ได้แล้วว่ามาลงเอยแบบนี้ได้อย่างไร
รู้แต่เมื่อเขาตื่นขึ้นมาและพบว่าตัวเองไม่ได้อยู่ในห้องตัวเองอย่างที่ควรจะเป็นก็แทบทะลึ่งพรวด ถ้าไม่ติดว่าร่างของคนที่ซุกเกยอยู่จะละเมอรัดกอดแน่นขึ้นจนจินได้แต่เกาหัวแกรก ๆ ไม่รู้จะทำเช่นไร จึงเอื้อมมือหยิบโทรศัพท์ที่วางอยู่ข้าง ๆ เมื่อมันดังขึ้นอีกครั้ง พยายามไม่ให้อีกคนหนึ่งตื่น แต่จู่ ๆ คาเมะกลับลืมตาแล้วถามเขาชัดถ้อยชัดคำ ปราศจากท่าทีงัวเงีย
"ที่บ้านโทรมาหรือ"
"....ใช่"
สายตัดไปพอดี มือที่ค้างอยู่กลางอากาศจึงชะงักไว้แค่นั้น หันมองร่างเปล่าด้านข้างอย่างนึกสงสัยว่าจะทำหน้าอย่างไรดี แต่คาเมะเพียงยันตัวขึ้นกึ่งนั่งกึ่งนอนอย่างเกียจคร้าน ควานหารีโมทเปิดทีวีดูข่าวเช้า ทำราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งที่ใต้ผ้าผืนใหญ่นี่ไม่มีใครมีเสื้อผ้าติดตัวสักชิ้น
แก้มสองข้างของจินกลายเป็นสีเข้มเมื่อคาเมะหันมาสบตา คิดอะไรต่อมิอะไรแล้วชักจะเขินอย่างช่วยไม่ได้ ตั้งใจไต่ลงจากเตียง เพื่อเก็บกวาดข้าวของตน ก่อนจะต้องอยู่ในสภาพข้าวใหม่ปลามันให้จี๊ดหัวใจไปมากกว่านี้
"ครั้งแรกก็งี้แหละ"
คาเมะบอกยิ้ม ๆ ติดขำ
แต่จินแทบจะกัดลิ้นตาย......!
เดี๋ยวสิ ที่จริงเขาไม่ใช่คนที่ต้องอายไม่ใช่หรือ?!
ก็ช่วยไม่ได้ เด็กหนุ่มล้มเลิกความตั้งใจ แก้อายโดยการเอาหน้าซุกบนผ้าห่มเนื้อหนาอุ่น มองอีกฝ่ายที่นั่งเอนกายสบายอารมณ์แล้วคว้าแขนหมับ ร่างน้อยสะดุ้ง หันมามองแทนคำถาม จินเขยิบเข้ามาใกล้ สีหน้าจริงจังขึ้น ใช้มืออีกข้างค่อยพยุงลำแขนที่เหลืออย่างระวัง
“มีอุปกรณ์ทำแผลมั้ย”
คาเมะเองกลับมองอย่างไม่ใส่ใจนัก “จะไปมีได้ยังไง”
จินถอนหายใจ ปกติต้องมีกันไม่ใช่หรือ
“งั้นรีบอาบน้ำ จะได้ไปล้างแผล”
“เดี๋ยวก็หาย”
“จะหายได้ยังไง? เดี๋ยวก็ติดเชื้อตาย” จินเริ่มโวยวาย
“ไม่ตายง่าย ๆ หรอกน่ะ”
“ถ้าเกิดฉันไม่มานายก็ตายไปแล้ว เนี่ยเหรอไม่ตายง่าย ๆ”
คนฟังหรี่ตาลง หันมองอย่างเสียไม่ได้ พึมพำ
“ขี้บ่น”
จินย่นคิ้วเข้าหากัน แล้วหันหลังให้อย่างขี้เกียจจะพูดจะเตือนอะไรอีก แต่เมื่อหัวไหล่ที่เปลือยเปล่าสัมผัสเข้ากับหัวไหล่ที่เกือบเย็นเฉียบของอีกฝ่าย ไออุ่นจาง ๆ จากผิวเนื้อที่ส่งผ่านถึงกันก็ทำให้ร้อนวาบ จินลอบกลืนน้ำลายช้า ๆ มองปลายเท้าเพื่อให้อาการครึ่ง ๆ กลาง ๆ ในอกสงบลง ทว่าความพยายามก็พังครืนเมื่อปลายจมูกนุ่มกดลงบนแก้มของเขา อ้อยอิ่งเอาไว้พร้อมกับลำแขนที่โอบรอบคอเขาช้า ๆ ราวกับรู้ว่าขณะนี้เขาตกอยู่ในสภาพอย่างไร
จินตัวแข็ง หัวใจแทบหยุดเต้น แล้วยังเกือบลืมหายใจ เมื่อลมหายใจร้อน ๆ กระซิบแผ่วเบาอย่างง้องอน
“อะไรกัน แค่ไปก็พอใช่มั้ย”
จะฆ่ากันหรือ?
หัวใจที่หยุดทำงานไปชั่วขณะกลับมาเต้นตึกตักหนักอกจนแทบจุก จินปรายตามองดวงหน้างดงามที่คลอเคลียอยู่ใกล้ ๆ อย่างไม่แน่ใจว่าตนสามารถกลับมาหายใจอีกครั้งหรือยัง เมื่อคล้ายว่าปอดทั้งปอดจะเพิ่งได้รับการสูบอัดจนเต็มกระทั่งหายใจลำบาก
หยอกเย้าเอากำไรจนตัวเองพอใจ คาเมะจึงผละไปพร้อมกับเสียงหัวเราะใสแว่ว ๆ ติดปลายหู
จินถอนหายใจเฮือก!
...............................................................................................................
...............................................................................................................
เขายืนขึ้นเมื่อคาเมะเดินกลับมา และหยุดอยู่ตรงหน้า พร้อมกับถกเสื้อแขนยาวเนื้อนิ่มขึ้นให้เห็นว่าต้นเหตุที่เขาต้องรบเร้าให้อีกฝ่ายมาหาหมอนั้นเรียบร้อยดีแล้ว คาเมะทำหน้านิ่งใส่ราวจะไซโคกลับ จินยักไหล่อย่างนึกขำแล้วจูงคาเมะออกมาด้านนอก ต่อให้กลิ่นคลินิกไม่ฉุนเท่าโรงพยาบาล แต่เห็นท่าทางอึดอัดของคาเมะแล้วจินก็ทนไม่ได้นัก
“เดี๋ยวก่อน”
คาเมะกล่าวก่อนจะเดินถึงรถแล้วลากจินไปอีกทาง จินเกือบจะถาม แต่ต้องเงียบไว้เพื่อกลั้นยิ้ม เมื่อใต้แขนเสื้อยาวจนคลุมมือนี้ ปลายนิ้วได้เกี่ยวกันอยู่ไม่ว่าคาเมะจะตั้งใจหรือไม่ก็ตาม ถึงไม่ได้ประกาศให้ใครเห็นว่าสองมือกำลังเกาะกุมแสดงความเป็นเจ้าของ จินก็ต้องแปลกใจเหลือเกินว่าตัวเองชอบอยู่แบบนี้มากเพียงใด
จินพบตัวเองอยู่ในร้านขายของใช้ทั่วไปที่ตกแต่งในโทนสดใส ในวันหยุดคนหนาตาพอสมควร แต่ร่างบางยังเดินลิ่ว ๆ ไม่สนใจใคร ในขณะที่ผู้เดินตามลอบสังเกตเห็นว่าใครหลายคนมองตามคาเมะจนเหลียวหลังให้จินนึกหงุดหงิด คาเมะหยุดอยู่แถบเซรามิก ด้อม ๆ มอง ๆ อยู่พัก ถ้วยเนื้อบางใบหนึ่งก็ถูกยกขึ้นให้ดูจนเกือบชิดหน้า
“สวยมั้ย” ถามแกน ๆ ยังไม่ทันได้คำตอบก็วางลงที่เดิม หยิบอีกใบที่หนากว่าขึ้นมาดู “แต่สวยแล้วเปราะ ก็ช่วยอะไรไม่ได้หรอก”
คาเมะวางถ้วยตัวอย่างลง หยิบเอามาทั้งกล่อง “ใบที่ใช้อยู่มันแตกแล้ว ชงกาแฟไม่ได้”
แตกไปเมื่อวันนั้น....
จินเม้มปากเบา ๆ เมื่อเจ้าตัวพาดพิงถึงเรื่องที่ผ่านมาโดยไม่มีทีท่าสะทกสะท้านต่ออาการของตัวเองที่เกิดขึ้น ราวกับเป็นเรื่องที่อาจเกิดเมื่อไหร่ก็ได้... เป็นธรรมดา
“คาเมะจัง”
เสียงเรียกหวาน ๆ ชวนคุ้นหู คาเมะหันไป และครั้นจินหันไปบ้างก็ต้องนิ่งงัน.....เช่นเดียวกับเด็กสาวผู้เอ่ยชื่อคาเมะออกมา เธอเพิ่งสังเกตเห็นว่าข้างกายคาเมะยังมีใครอีกคนที่เธอเคยคุ้นเคยอยู่ด้วย
".....จิน"
เผลอเรียกออกไป เงียบไปชั่วอึดใจ แต่จินยังเฉย ไม่มีการทักทายใดกลับมา ก่อความกังวลในใจอีกฝ่ายให้ทบทวี
คาเมะทำเป็นไม่รู้สึกถึงบรรยากาศตึงเครียดจาง ๆ ที่ก่อตัวขึ้น เขายังคงยิ้มให้เด็กสาวอย่างทุกครั้ง
"อายะจัง มาซื้ออะไรหรือ"
"ฉันแค่ผ่านมาน่ะค่ะ ตั้งใจมาซื้อไหมพรม กำลังถักเสื้ออยู่"
"ให้แฟน?"
คาเมะเปรยถาม แต่ราวกับจงใจให้ใครได้ยินเต็มสองหู จินปรายตามาทางคนถามก็พบกับแววตาพราวระยับขบขันในท่าทางนั้น ขณะที่อายาเสะลอบมองอดีตคนรักแล้วตอบรับเบา ๆ
"ค่ะ"
จินถอนหายใจคล้ายจะระอาในนิสัยจงใจยั่วโมโหของใครบางคน อย่าคิดว่าเขาจะไม่รู้ตัว ทว่าจินเพียงถามตามมารยาทเสียงเรื่อย
"สบายดีหรืออายาเสะ"
"สบายดีค่ะ" ร่างสูงยิ้มบาง ๆ ในขณะที่เด็กสาวยิ้มตอบแบบฝืนเต็มที
"ฉันขอตัวก่อน....."
อายาเสะหน้าเสียไปนิด จนแผ่นหลังนั้นห่างออกไป ใต้สีหน้าสลด อายาเสะนึกสงสัย ว่าเหตุใดจินที่ตัดเยื่อใยจากเธอไปแล้วยังคงสนิทสนมกับผู้ชายอีกคนที่ตกอยู่ในฐานะชายที่เธอนอกใจไปหา หากเขาสองคนนี้เป็นเพื่อนกันมาก่อน......แสดงว่าจินยอมเสียเธอไป...ยังดีกว่ายอมแตกหักกับคาเมะงั้นหรือ?
"เขาเกลียดฉัน....."
เห็นท่าทีห่างเหินนั้นแล้วหล่อนนึกเสียใจ จริงอยู่เธอเป็นคนผิด แต่เธอทำใจไม่ได้ที่คนเคยรู้จักเคยทักทายจะเปลี่ยนไปถึงเพียงนี้ สายตาของเขามองเธอเหมือนไม่อยากเห็นหน้า จนต้องเดินหนีไปให้ไกล นัยน์ตาแดงขึ้นมา แล้วต้องสะดุ้งเมื่อมีสัมผัสอุ่นมาเคลียอยู่ที่ข้างแก้ม คาเมะใช้ปลายนิ้วไล้ผิวหล่อนเบา ๆ อย่างปลอบโยน ไม่จาบจ้วง
"เข้าใจผิดแล้ว หมอนั่นเกลียดใครไม่เป็นหรอก" โฮสต์หนุ่มยิ้ม "ถึงเกลียด คนถูกเกลียดยังไม่ทันรู้ตัวก็คงหายเกลียดแล้วล่ะ"
เธอเบิกตากว้างขึ้น ก่อนหัวเราะ ส่ายหน้าน้อย ๆ "ว่าแต่.....ตอนนั้นเขาไม่ได้ทำอะไรคุณจริง ๆ นะคะ?"
"ผมไม่ได้เป็นอะไร"
คาเมะกล่าวพลางคิดทวนคำพูดตัวเอง ไม่ได้โกหกนี่ หมอนั่นแทบไม่เคยทำอะไรเขาได้สักครั้ง มีแต่เขาที่ไปทำทางนั้นประสาทเสียอยู่ฝ่ายเดียว
"กับเขาคนนั้น ไปได้ดีสินะครับ"
"ค่ะ.... ขอบคุณคาเมะจังด้วยที่ให้กำลังใจฉันมาตลอด"
คาเมะยิ้ม ตอนนี้เขากับอายาเสะห่างออกมาในระยะสัมพันธ์ที่เรียกว่าคนรู้จักกัน หล่อนมีเจ้าของแล้ว เขารู้หน้าที่ดีเมื่อความต้องการในตัวเขาจากหล่อนเปลี่ยนไป ทว่า....คนอื่น..จะว่ายังไง คาเมะก็อยากรู้เหมือนกัน
เด็กหนุ่มลอบมองคนทั้งคู่เป็นระยะ เสียงหัวร่อต่อกระซิกที่ลอยมาพาให้หมั่นไส้ยังไงพิลึก เขาไม่ปฏิเสธว่าเขาหงุดหงิด หมอนี่ติดต่อกับอายาเสะมาตลอดทำไมไม่เคยเล่าให้เขาฟังสักคำ
จินเพิ่งนึกได้
คาเมะเองไม่ใช่หรือที่แย่งแฟนเขาไป
แล้วทำไมตอนนี้.............เขาถึงมาคบกับเจ้านี่ได้ล่ะเนี่ย!
"ไง สุภาพบุรุษ"
คนที่กำลังนึกนินทาเดินตรงมาถากถาง แถมยิ้มเยาะให้อีก
“ทนเห็นหน้าแฟนเก่าไม่ได้ กลัวถ่านคุหรือ” ฟังคำพูดแล้วน่าจับบีบคอนัก “หรือว่ายังหึงอยู่”
“เปล่า” จินถอนหายใจ ขี้เกียจต่อคำ จึงเฉยเสีย ทว่าคาเมะเดินเข้ามาเฉียดไหล่ มองด้วยสายตาที่คนถูกมองแทบร้อนไปทั้งร่าง ปลายนิ้วแตะคางจินให้หันมา
“งั้นก็ดี” แววตาที่มองมา....เฉย เหมือนไม่ได้ล้อเล่น คาเมะ..สั่ง “ห้ามมองผู้หญิงคนไหนแล้ว เข้าใจรึเปล่า?”
ต่อให้จินสงสัยว่าแค่เป็นการหยอกเล่นหรือไม่ แก้มสองข้างก็ขึ้นสีเข้มอย่างห้ามไม่อยู่ ราวกับถูกสะกดให้ละสายตาไปไหนไม่ได้ แต่....เขาจะยอมให้คาเมะควบคุมอารมณ์ได้ตามใจชอบอย่างนี้ไปถึงเมื่อไหร่ คิดดังนั้นแล้วก็หงุดหงิดเล็ก ๆ มองดวงหน้าที่อยู่ใกล้เพียงลมหายใจแล้วนึกหมั่นไส้ จึงดีดหน้าผากผึง
“โอ๊ย” ร้องเพราะตกใจเสียมากกว่า คาเมะตวัดสายตาโกรธ แต่คนทำหัวเราะหึ ก็ขยันยั่วนักทำไม?
โดยไม่สนใจ จินพูดต่อ
"ฉันไม่ได้หึงอายาเสะ" เขากระแอมเบา ๆ "ฉันก็แค่....สงสัย"
"สงสัยอะไร?"
จินไม่รู้จะเริ่มต้นอย่างไร จึงตั้งใจปล่อยให้หัวข้อนี้ผ่านไป แต่คาเมะถามซ้ำ เปิดทางให้
"ข้องใจอะไรอยู่ใช่มั้ย?" ยังคงยิ้มติดหัวเราะ ท่าทางอารมณ์ดี ถึงไม่โมโหนานที่ไปเล่นกับใบหน้าที่เจ้าตัวหวงนักหวงหนา "ถามมาสิ ฉันจะตอบ"
.......................................
"นอนกับแขกทุกคนเลยหรือ"
จินเริ่มคำถามแรกทันทีที่ประตูรถปิดทั้งสองฝั่ง แล้วก็ชะงักไปเสียเองเมื่อเพิ่งนึกได้ว่าคำถามนี้อาจให้ความหมายในการดูถูก คาเมะยังไม่มีปฏิกิริยาอะไร จินยิ่งไม่แน่ใจว่าตนรุกไวไปหรือไม่ แต่มีอะไรอีกมากมาย ที่เขาอยากรู้ และยังไม่มีโอกาสได้ถาม รวมถึงผู้ชายคนนั้น ที่ทำให้จินเกือบตัดสินใจจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับคาเมะอีก.....ผู้ชายที่จินไม่รู้ว่าคือใครและยังไม่กล้าสรุปในใจว่าเป็นแขกของคาเมะที่มาติดพันหรือว่ามีความสัมพันธ์อื่น
"เป็นความพอใจทั้งสองผ่าย ก็แล้วแต่เขา" คาเมะถอยรถออกจากที่จอด หักพวงมาลัยไปเรื่อย ๆ กระทั่งออกสู่ถนนหลัก
"พวกเขาเองมาหาฉันเวลาต้องการ แลกเปลี่ยนร่างกายฉันด้วยเงิน นึกดูแล้วไม่ต่างอะไรกับผู้ชายขายตัวอย่างที่ใครเขาคิดหรอก"
แวบหนึ่งจินนึกถึงเรียว แต่จินไม่แน่ใจว่าคาเมะตั้งใจเจาะจงผู้ชายคนนั้นหรือไม่
"ถ้าเขากอดฉัน ก็เป็นหน้าที่ฉันต้องกอดตอบ ให้สมราคาที่พวกเธอยอมจ่าย...ไม่ใช่หรือ?"
คนฟังไม่พูดอะไรสักคำ หากแต่มองหน้าคาเมะเงียบ ๆ
"บางคนแค่มาเที่ยวเพราะอยากรู้ บางคนมานั่งคุยแก้เหงา คนอายุมากแล้วก็มี เธอก็เอ็นดูฉันเหมือนลูกชายสักคน ฉันก็มีหน้าที่ทำให้พวกเขามีความสุข มีอะไรอีก?"
เงียบอยู่ครู่ใหญ่ก่อนคนที่ตัดสินใจอยู่นานจะเอ่ยคำถามอื่น อย่างแนบเนียน
จินอยากรู้ว่าผู้ชายคนนั้นคือใคร แต่เขาไม่อยากถามตรง ๆ ......และไม่อยากยอมรับว่ากลัวคำตอบ
".....นายไม่เคยรับแขกผู้ชายจริงหรือ" ร่างบางมองคนถามแวบหนึ่งก่อนจะเบือนหน้ากลับ ความเงียบเป็นคำตอบว่าใช่ จินจึงถามต่อ "ทำไม?"
"จะรู้ไปทำไม?"
"ไหนนายว่าฉันสงสัยอะไรก็จะบอก”
ร่างบางยักไหล่ "ถ้าเป็น 'งาน' ล่ะก็ ยังไม่เคย"
เอาแล้วสิ
แต่จินยังเก็บงำเอาไว้ก่อน ไม่ใช่เรื่องที่ดีหากถามหาผู้ชายปริศนาคนนั้นในตอนนี้ เมื่อใบหน้านั้นหันมามองราวจะหยั่งเชิง จินก็แค่ทำหน้ารับรู้ คาเมะจึงขยายความต่อ....สั้น ๆ
"ก็ฉันไม่ชอบผู้ชาย"
แทบตกเบาะ คนฟังทำหน้าเหมือนถูกบังคับให้กินอะไรขม ๆ จินไม่กล้าถามซ้ำ เพราะไม่แน่ใจอย่างที่สุด ว่าคราวนี้คาเมะพูดจริงหรือเล่น
รถจอดลงหน้าบ้านพอดี ประตูล็อกจากด้านหน้า จินคุ้ยกระเป๋าตัวเองว่ากุญแจบ้านยังอยู่ดีหรือไม่
คาเมะหัวเราะเบา ๆ "แต่อย่างว่า ก่อนหน้านี้ฉันยังเคยรับผู้หญิงคนแรก หากสักวัน ฉันจะขอโอนเนอร์รับผู้ชายขึ้นมาบ้างก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร"
สิ้นคำ ร่างสูงชะงัก จับจ้องดวงหน้างามของคนพูดไม่ยอมวาง
ชายหนุ่มยืดหลังตรง ระงับความหึงหวงเอาไว้ในอก ก่อนกล่าวเสียงเรียบ
“หมายความว่า.....ถึงไม่ชอบผู้ชาย ก็ยังจะมีผู้ชายคนต่อ ๆ ไปงั้นหรือ” จินบิดรอยยิ้ม “แปลกดีนะ”
ความเงียบเป็นอีกครั้งที่ดังที่สุด บรรยากาศอึมครึมแผ่อยู่ชั่วอึดใจ ก่อนจินจะเปิดประตูลงจากรถ คาเมะก็เอ่ยขัดขึ้นลอย ๆ
“อุตส่าห์มาส่ง จูบลายังไม่มีเลย..”
ไม่ทันสิ้นคำ คาเมะก็งันไปเมื่อริมฝีปากนั้นทาบลงเบา ๆ ก่อนจะแนบลงอีกครั้งอย่างเนิบช้า จินสอดมือเข้าท้ายทอย ประคองเข้าหาตัวเพื่อเก็บรสหวานติดปลายลิ้นจนทุกหยดหยาด มีกลิ่นบุหรี่จาง ๆ
เขาผละออกและคิดไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะหน้าแดง มองเขาอย่างนึกอึ้ง
จริงสินะ เขาเป็นฝ่ายเริ่มก่อน......
ก็อยากมาหยอดเองทำไม คงคิดว่าเขาไม่กล้า แล้วดู...มองเขาเหมือนโดนขโมยจูบเป็นครั้งแรกอย่างนั้น ตัวเองก็น่าจะเคยชินไม่แพ้พวกเสือผู้หญิงเลยแท้ ๆ
"อะไรเล่า"
ชายหนุ่มถามเสียงห้วนอย่างเริ่มประหม่าเมื่อคาเมะจ้องเขาตาไม่กะพริบ พยายามคุมสีหน้าให้คงที่คงทาง ไม่ให้อีกฝ่ายจับได้ว่าขณะนี้มือเย็นเฉียบเพราะตัวเองก็ตื่นเต้นจนแทบจะหาที่เก็บไม้เก็บมือไม่ถูก
คาเมะส่ายหน้าดิกแล้วหันไปทางอื่น ถ้าปกติคงบิดมุมปากยิ้มเยาะเขาไปนานแล้ว หาข้อเหน็บแนมต่าง ๆ อย่างเช่นว่าดีปคิสไม่ได้เรื่องบ้างล่ะ......
เขามองเอวคอดบางราวผู้หญิงที่อยู่ใต้ผ้านิ่มแนบเนื้อ คอเสื้อเปิดกว้าง จึงเห็นผิวใสขาวจัดกับรอยจูบจาง ๆ ผิวแก้มนั้นยังคงระเรื่อ....เหมือนตอนที่เคลื่อนไหวอยู่บนตัวเขา...และเขาสามารถมองอีกฝ่ายชัดที่สุด.... เนื้ออ่อนๆ แดงซ่าน ลมหายใจร้อนผ่าวราวกับไฟลน......กายเสียดสีกันยามขยับแนบชิดแล้วถอยออกห่าง.....เสียงครึมครางอ่อนหวานยังติดหู.......จินหลับตาลง จะฟุ้งซ่านกันไปใหญ่แล้ว ให้ตายสิ!
เขาคว้าแขนนั้นเอาไว้....เมื่อคาเมะก้มหน้าก้มตาจะสตาร์ทรถ
"อะไร.... "
“ฉันยังไม่หมดคำถาม” ชายหนุ่มโน้มตัวเข้ามาใกล้ “อยู่ก่อนได้มั้ย”
ใกล้จนริมฝีปากจะแตะ แต่หยุดไว้ราวจะรอคำตอบ...สำหรับคำถามนี้ รอจนคาเมะจูบตอบ แล้วลำแขนนั้นโอบรอบคอเขา จินจึงสอดมือเข้าโอบเอว ดวงตาที่หลุบลงราวกับตั้งใจมองไปทางอื่น จินอยากจะคิดเข้าข้างตนเองเหลือเกินว่าอีกฝ่ายเองก็นึกเขินขึ้นมาบ้างจนไม่กล้าสบตา......กวาดสายตาสำรวจอีกฝ่ายจนถึงดวงตาคู่สวย..............ไม่รู้ว่าทำไม วันนี้คาเมะจึงดูน่ารักกว่าทุกวัน......จนอยากจะรัก..ให้สาสม
อีกไม่นาน......
เขาอาจหลงร่างนี้จนโงหัวไม่ขึ้นอย่างที่เจ้าตัวเคยประกาศไว้จริง ๆ ก็ได้
tbc.
รู้แต่เมื่อเขาตื่นขึ้นมาและพบว่าตัวเองไม่ได้อยู่ในห้องตัวเองอย่างที่ควรจะเป็นก็แทบทะลึ่งพรวด ถ้าไม่ติดว่าร่างของคนที่ซุกเกยอยู่จะละเมอรัดกอดแน่นขึ้นจนจินได้แต่เกาหัวแกรก ๆ ไม่รู้จะทำเช่นไร จึงเอื้อมมือหยิบโทรศัพท์ที่วางอยู่ข้าง ๆ เมื่อมันดังขึ้นอีกครั้ง พยายามไม่ให้อีกคนหนึ่งตื่น แต่จู่ ๆ คาเมะกลับลืมตาแล้วถามเขาชัดถ้อยชัดคำ ปราศจากท่าทีงัวเงีย
"ที่บ้านโทรมาหรือ"
"....ใช่"
สายตัดไปพอดี มือที่ค้างอยู่กลางอากาศจึงชะงักไว้แค่นั้น หันมองร่างเปล่าด้านข้างอย่างนึกสงสัยว่าจะทำหน้าอย่างไรดี แต่คาเมะเพียงยันตัวขึ้นกึ่งนั่งกึ่งนอนอย่างเกียจคร้าน ควานหารีโมทเปิดทีวีดูข่าวเช้า ทำราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งที่ใต้ผ้าผืนใหญ่นี่ไม่มีใครมีเสื้อผ้าติดตัวสักชิ้น
แก้มสองข้างของจินกลายเป็นสีเข้มเมื่อคาเมะหันมาสบตา คิดอะไรต่อมิอะไรแล้วชักจะเขินอย่างช่วยไม่ได้ ตั้งใจไต่ลงจากเตียง เพื่อเก็บกวาดข้าวของตน ก่อนจะต้องอยู่ในสภาพข้าวใหม่ปลามันให้จี๊ดหัวใจไปมากกว่านี้
"ครั้งแรกก็งี้แหละ"
คาเมะบอกยิ้ม ๆ ติดขำ
แต่จินแทบจะกัดลิ้นตาย......!
เดี๋ยวสิ ที่จริงเขาไม่ใช่คนที่ต้องอายไม่ใช่หรือ?!
ก็ช่วยไม่ได้ เด็กหนุ่มล้มเลิกความตั้งใจ แก้อายโดยการเอาหน้าซุกบนผ้าห่มเนื้อหนาอุ่น มองอีกฝ่ายที่นั่งเอนกายสบายอารมณ์แล้วคว้าแขนหมับ ร่างน้อยสะดุ้ง หันมามองแทนคำถาม จินเขยิบเข้ามาใกล้ สีหน้าจริงจังขึ้น ใช้มืออีกข้างค่อยพยุงลำแขนที่เหลืออย่างระวัง
“มีอุปกรณ์ทำแผลมั้ย”
คาเมะเองกลับมองอย่างไม่ใส่ใจนัก “จะไปมีได้ยังไง”
จินถอนหายใจ ปกติต้องมีกันไม่ใช่หรือ
“งั้นรีบอาบน้ำ จะได้ไปล้างแผล”
“เดี๋ยวก็หาย”
“จะหายได้ยังไง? เดี๋ยวก็ติดเชื้อตาย” จินเริ่มโวยวาย
“ไม่ตายง่าย ๆ หรอกน่ะ”
“ถ้าเกิดฉันไม่มานายก็ตายไปแล้ว เนี่ยเหรอไม่ตายง่าย ๆ”
คนฟังหรี่ตาลง หันมองอย่างเสียไม่ได้ พึมพำ
“ขี้บ่น”
จินย่นคิ้วเข้าหากัน แล้วหันหลังให้อย่างขี้เกียจจะพูดจะเตือนอะไรอีก แต่เมื่อหัวไหล่ที่เปลือยเปล่าสัมผัสเข้ากับหัวไหล่ที่เกือบเย็นเฉียบของอีกฝ่าย ไออุ่นจาง ๆ จากผิวเนื้อที่ส่งผ่านถึงกันก็ทำให้ร้อนวาบ จินลอบกลืนน้ำลายช้า ๆ มองปลายเท้าเพื่อให้อาการครึ่ง ๆ กลาง ๆ ในอกสงบลง ทว่าความพยายามก็พังครืนเมื่อปลายจมูกนุ่มกดลงบนแก้มของเขา อ้อยอิ่งเอาไว้พร้อมกับลำแขนที่โอบรอบคอเขาช้า ๆ ราวกับรู้ว่าขณะนี้เขาตกอยู่ในสภาพอย่างไร
จินตัวแข็ง หัวใจแทบหยุดเต้น แล้วยังเกือบลืมหายใจ เมื่อลมหายใจร้อน ๆ กระซิบแผ่วเบาอย่างง้องอน
“อะไรกัน แค่ไปก็พอใช่มั้ย”
จะฆ่ากันหรือ?
หัวใจที่หยุดทำงานไปชั่วขณะกลับมาเต้นตึกตักหนักอกจนแทบจุก จินปรายตามองดวงหน้างดงามที่คลอเคลียอยู่ใกล้ ๆ อย่างไม่แน่ใจว่าตนสามารถกลับมาหายใจอีกครั้งหรือยัง เมื่อคล้ายว่าปอดทั้งปอดจะเพิ่งได้รับการสูบอัดจนเต็มกระทั่งหายใจลำบาก
หยอกเย้าเอากำไรจนตัวเองพอใจ คาเมะจึงผละไปพร้อมกับเสียงหัวเราะใสแว่ว ๆ ติดปลายหู
จินถอนหายใจเฮือก!
...............................................................................................................
...............................................................................................................
เขายืนขึ้นเมื่อคาเมะเดินกลับมา และหยุดอยู่ตรงหน้า พร้อมกับถกเสื้อแขนยาวเนื้อนิ่มขึ้นให้เห็นว่าต้นเหตุที่เขาต้องรบเร้าให้อีกฝ่ายมาหาหมอนั้นเรียบร้อยดีแล้ว คาเมะทำหน้านิ่งใส่ราวจะไซโคกลับ จินยักไหล่อย่างนึกขำแล้วจูงคาเมะออกมาด้านนอก ต่อให้กลิ่นคลินิกไม่ฉุนเท่าโรงพยาบาล แต่เห็นท่าทางอึดอัดของคาเมะแล้วจินก็ทนไม่ได้นัก
“เดี๋ยวก่อน”
คาเมะกล่าวก่อนจะเดินถึงรถแล้วลากจินไปอีกทาง จินเกือบจะถาม แต่ต้องเงียบไว้เพื่อกลั้นยิ้ม เมื่อใต้แขนเสื้อยาวจนคลุมมือนี้ ปลายนิ้วได้เกี่ยวกันอยู่ไม่ว่าคาเมะจะตั้งใจหรือไม่ก็ตาม ถึงไม่ได้ประกาศให้ใครเห็นว่าสองมือกำลังเกาะกุมแสดงความเป็นเจ้าของ จินก็ต้องแปลกใจเหลือเกินว่าตัวเองชอบอยู่แบบนี้มากเพียงใด
จินพบตัวเองอยู่ในร้านขายของใช้ทั่วไปที่ตกแต่งในโทนสดใส ในวันหยุดคนหนาตาพอสมควร แต่ร่างบางยังเดินลิ่ว ๆ ไม่สนใจใคร ในขณะที่ผู้เดินตามลอบสังเกตเห็นว่าใครหลายคนมองตามคาเมะจนเหลียวหลังให้จินนึกหงุดหงิด คาเมะหยุดอยู่แถบเซรามิก ด้อม ๆ มอง ๆ อยู่พัก ถ้วยเนื้อบางใบหนึ่งก็ถูกยกขึ้นให้ดูจนเกือบชิดหน้า
“สวยมั้ย” ถามแกน ๆ ยังไม่ทันได้คำตอบก็วางลงที่เดิม หยิบอีกใบที่หนากว่าขึ้นมาดู “แต่สวยแล้วเปราะ ก็ช่วยอะไรไม่ได้หรอก”
คาเมะวางถ้วยตัวอย่างลง หยิบเอามาทั้งกล่อง “ใบที่ใช้อยู่มันแตกแล้ว ชงกาแฟไม่ได้”
แตกไปเมื่อวันนั้น....
จินเม้มปากเบา ๆ เมื่อเจ้าตัวพาดพิงถึงเรื่องที่ผ่านมาโดยไม่มีทีท่าสะทกสะท้านต่ออาการของตัวเองที่เกิดขึ้น ราวกับเป็นเรื่องที่อาจเกิดเมื่อไหร่ก็ได้... เป็นธรรมดา
“คาเมะจัง”
เสียงเรียกหวาน ๆ ชวนคุ้นหู คาเมะหันไป และครั้นจินหันไปบ้างก็ต้องนิ่งงัน.....เช่นเดียวกับเด็กสาวผู้เอ่ยชื่อคาเมะออกมา เธอเพิ่งสังเกตเห็นว่าข้างกายคาเมะยังมีใครอีกคนที่เธอเคยคุ้นเคยอยู่ด้วย
".....จิน"
เผลอเรียกออกไป เงียบไปชั่วอึดใจ แต่จินยังเฉย ไม่มีการทักทายใดกลับมา ก่อความกังวลในใจอีกฝ่ายให้ทบทวี
คาเมะทำเป็นไม่รู้สึกถึงบรรยากาศตึงเครียดจาง ๆ ที่ก่อตัวขึ้น เขายังคงยิ้มให้เด็กสาวอย่างทุกครั้ง
"อายะจัง มาซื้ออะไรหรือ"
"ฉันแค่ผ่านมาน่ะค่ะ ตั้งใจมาซื้อไหมพรม กำลังถักเสื้ออยู่"
"ให้แฟน?"
คาเมะเปรยถาม แต่ราวกับจงใจให้ใครได้ยินเต็มสองหู จินปรายตามาทางคนถามก็พบกับแววตาพราวระยับขบขันในท่าทางนั้น ขณะที่อายาเสะลอบมองอดีตคนรักแล้วตอบรับเบา ๆ
"ค่ะ"
จินถอนหายใจคล้ายจะระอาในนิสัยจงใจยั่วโมโหของใครบางคน อย่าคิดว่าเขาจะไม่รู้ตัว ทว่าจินเพียงถามตามมารยาทเสียงเรื่อย
"สบายดีหรืออายาเสะ"
"สบายดีค่ะ" ร่างสูงยิ้มบาง ๆ ในขณะที่เด็กสาวยิ้มตอบแบบฝืนเต็มที
"ฉันขอตัวก่อน....."
อายาเสะหน้าเสียไปนิด จนแผ่นหลังนั้นห่างออกไป ใต้สีหน้าสลด อายาเสะนึกสงสัย ว่าเหตุใดจินที่ตัดเยื่อใยจากเธอไปแล้วยังคงสนิทสนมกับผู้ชายอีกคนที่ตกอยู่ในฐานะชายที่เธอนอกใจไปหา หากเขาสองคนนี้เป็นเพื่อนกันมาก่อน......แสดงว่าจินยอมเสียเธอไป...ยังดีกว่ายอมแตกหักกับคาเมะงั้นหรือ?
"เขาเกลียดฉัน....."
เห็นท่าทีห่างเหินนั้นแล้วหล่อนนึกเสียใจ จริงอยู่เธอเป็นคนผิด แต่เธอทำใจไม่ได้ที่คนเคยรู้จักเคยทักทายจะเปลี่ยนไปถึงเพียงนี้ สายตาของเขามองเธอเหมือนไม่อยากเห็นหน้า จนต้องเดินหนีไปให้ไกล นัยน์ตาแดงขึ้นมา แล้วต้องสะดุ้งเมื่อมีสัมผัสอุ่นมาเคลียอยู่ที่ข้างแก้ม คาเมะใช้ปลายนิ้วไล้ผิวหล่อนเบา ๆ อย่างปลอบโยน ไม่จาบจ้วง
"เข้าใจผิดแล้ว หมอนั่นเกลียดใครไม่เป็นหรอก" โฮสต์หนุ่มยิ้ม "ถึงเกลียด คนถูกเกลียดยังไม่ทันรู้ตัวก็คงหายเกลียดแล้วล่ะ"
เธอเบิกตากว้างขึ้น ก่อนหัวเราะ ส่ายหน้าน้อย ๆ "ว่าแต่.....ตอนนั้นเขาไม่ได้ทำอะไรคุณจริง ๆ นะคะ?"
"ผมไม่ได้เป็นอะไร"
คาเมะกล่าวพลางคิดทวนคำพูดตัวเอง ไม่ได้โกหกนี่ หมอนั่นแทบไม่เคยทำอะไรเขาได้สักครั้ง มีแต่เขาที่ไปทำทางนั้นประสาทเสียอยู่ฝ่ายเดียว
"กับเขาคนนั้น ไปได้ดีสินะครับ"
"ค่ะ.... ขอบคุณคาเมะจังด้วยที่ให้กำลังใจฉันมาตลอด"
คาเมะยิ้ม ตอนนี้เขากับอายาเสะห่างออกมาในระยะสัมพันธ์ที่เรียกว่าคนรู้จักกัน หล่อนมีเจ้าของแล้ว เขารู้หน้าที่ดีเมื่อความต้องการในตัวเขาจากหล่อนเปลี่ยนไป ทว่า....คนอื่น..จะว่ายังไง คาเมะก็อยากรู้เหมือนกัน
เด็กหนุ่มลอบมองคนทั้งคู่เป็นระยะ เสียงหัวร่อต่อกระซิกที่ลอยมาพาให้หมั่นไส้ยังไงพิลึก เขาไม่ปฏิเสธว่าเขาหงุดหงิด หมอนี่ติดต่อกับอายาเสะมาตลอดทำไมไม่เคยเล่าให้เขาฟังสักคำ
จินเพิ่งนึกได้
คาเมะเองไม่ใช่หรือที่แย่งแฟนเขาไป
แล้วทำไมตอนนี้.............เขาถึงมาคบกับเจ้านี่ได้ล่ะเนี่ย!
"ไง สุภาพบุรุษ"
คนที่กำลังนึกนินทาเดินตรงมาถากถาง แถมยิ้มเยาะให้อีก
“ทนเห็นหน้าแฟนเก่าไม่ได้ กลัวถ่านคุหรือ” ฟังคำพูดแล้วน่าจับบีบคอนัก “หรือว่ายังหึงอยู่”
“เปล่า” จินถอนหายใจ ขี้เกียจต่อคำ จึงเฉยเสีย ทว่าคาเมะเดินเข้ามาเฉียดไหล่ มองด้วยสายตาที่คนถูกมองแทบร้อนไปทั้งร่าง ปลายนิ้วแตะคางจินให้หันมา
“งั้นก็ดี” แววตาที่มองมา....เฉย เหมือนไม่ได้ล้อเล่น คาเมะ..สั่ง “ห้ามมองผู้หญิงคนไหนแล้ว เข้าใจรึเปล่า?”
ต่อให้จินสงสัยว่าแค่เป็นการหยอกเล่นหรือไม่ แก้มสองข้างก็ขึ้นสีเข้มอย่างห้ามไม่อยู่ ราวกับถูกสะกดให้ละสายตาไปไหนไม่ได้ แต่....เขาจะยอมให้คาเมะควบคุมอารมณ์ได้ตามใจชอบอย่างนี้ไปถึงเมื่อไหร่ คิดดังนั้นแล้วก็หงุดหงิดเล็ก ๆ มองดวงหน้าที่อยู่ใกล้เพียงลมหายใจแล้วนึกหมั่นไส้ จึงดีดหน้าผากผึง
“โอ๊ย” ร้องเพราะตกใจเสียมากกว่า คาเมะตวัดสายตาโกรธ แต่คนทำหัวเราะหึ ก็ขยันยั่วนักทำไม?
โดยไม่สนใจ จินพูดต่อ
"ฉันไม่ได้หึงอายาเสะ" เขากระแอมเบา ๆ "ฉันก็แค่....สงสัย"
"สงสัยอะไร?"
จินไม่รู้จะเริ่มต้นอย่างไร จึงตั้งใจปล่อยให้หัวข้อนี้ผ่านไป แต่คาเมะถามซ้ำ เปิดทางให้
"ข้องใจอะไรอยู่ใช่มั้ย?" ยังคงยิ้มติดหัวเราะ ท่าทางอารมณ์ดี ถึงไม่โมโหนานที่ไปเล่นกับใบหน้าที่เจ้าตัวหวงนักหวงหนา "ถามมาสิ ฉันจะตอบ"
.......................................
"นอนกับแขกทุกคนเลยหรือ"
จินเริ่มคำถามแรกทันทีที่ประตูรถปิดทั้งสองฝั่ง แล้วก็ชะงักไปเสียเองเมื่อเพิ่งนึกได้ว่าคำถามนี้อาจให้ความหมายในการดูถูก คาเมะยังไม่มีปฏิกิริยาอะไร จินยิ่งไม่แน่ใจว่าตนรุกไวไปหรือไม่ แต่มีอะไรอีกมากมาย ที่เขาอยากรู้ และยังไม่มีโอกาสได้ถาม รวมถึงผู้ชายคนนั้น ที่ทำให้จินเกือบตัดสินใจจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับคาเมะอีก.....ผู้ชายที่จินไม่รู้ว่าคือใครและยังไม่กล้าสรุปในใจว่าเป็นแขกของคาเมะที่มาติดพันหรือว่ามีความสัมพันธ์อื่น
"เป็นความพอใจทั้งสองผ่าย ก็แล้วแต่เขา" คาเมะถอยรถออกจากที่จอด หักพวงมาลัยไปเรื่อย ๆ กระทั่งออกสู่ถนนหลัก
"พวกเขาเองมาหาฉันเวลาต้องการ แลกเปลี่ยนร่างกายฉันด้วยเงิน นึกดูแล้วไม่ต่างอะไรกับผู้ชายขายตัวอย่างที่ใครเขาคิดหรอก"
แวบหนึ่งจินนึกถึงเรียว แต่จินไม่แน่ใจว่าคาเมะตั้งใจเจาะจงผู้ชายคนนั้นหรือไม่
"ถ้าเขากอดฉัน ก็เป็นหน้าที่ฉันต้องกอดตอบ ให้สมราคาที่พวกเธอยอมจ่าย...ไม่ใช่หรือ?"
คนฟังไม่พูดอะไรสักคำ หากแต่มองหน้าคาเมะเงียบ ๆ
"บางคนแค่มาเที่ยวเพราะอยากรู้ บางคนมานั่งคุยแก้เหงา คนอายุมากแล้วก็มี เธอก็เอ็นดูฉันเหมือนลูกชายสักคน ฉันก็มีหน้าที่ทำให้พวกเขามีความสุข มีอะไรอีก?"
เงียบอยู่ครู่ใหญ่ก่อนคนที่ตัดสินใจอยู่นานจะเอ่ยคำถามอื่น อย่างแนบเนียน
จินอยากรู้ว่าผู้ชายคนนั้นคือใคร แต่เขาไม่อยากถามตรง ๆ ......และไม่อยากยอมรับว่ากลัวคำตอบ
".....นายไม่เคยรับแขกผู้ชายจริงหรือ" ร่างบางมองคนถามแวบหนึ่งก่อนจะเบือนหน้ากลับ ความเงียบเป็นคำตอบว่าใช่ จินจึงถามต่อ "ทำไม?"
"จะรู้ไปทำไม?"
"ไหนนายว่าฉันสงสัยอะไรก็จะบอก”
ร่างบางยักไหล่ "ถ้าเป็น 'งาน' ล่ะก็ ยังไม่เคย"
เอาแล้วสิ
แต่จินยังเก็บงำเอาไว้ก่อน ไม่ใช่เรื่องที่ดีหากถามหาผู้ชายปริศนาคนนั้นในตอนนี้ เมื่อใบหน้านั้นหันมามองราวจะหยั่งเชิง จินก็แค่ทำหน้ารับรู้ คาเมะจึงขยายความต่อ....สั้น ๆ
"ก็ฉันไม่ชอบผู้ชาย"
แทบตกเบาะ คนฟังทำหน้าเหมือนถูกบังคับให้กินอะไรขม ๆ จินไม่กล้าถามซ้ำ เพราะไม่แน่ใจอย่างที่สุด ว่าคราวนี้คาเมะพูดจริงหรือเล่น
รถจอดลงหน้าบ้านพอดี ประตูล็อกจากด้านหน้า จินคุ้ยกระเป๋าตัวเองว่ากุญแจบ้านยังอยู่ดีหรือไม่
คาเมะหัวเราะเบา ๆ "แต่อย่างว่า ก่อนหน้านี้ฉันยังเคยรับผู้หญิงคนแรก หากสักวัน ฉันจะขอโอนเนอร์รับผู้ชายขึ้นมาบ้างก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร"
สิ้นคำ ร่างสูงชะงัก จับจ้องดวงหน้างามของคนพูดไม่ยอมวาง
ชายหนุ่มยืดหลังตรง ระงับความหึงหวงเอาไว้ในอก ก่อนกล่าวเสียงเรียบ
“หมายความว่า.....ถึงไม่ชอบผู้ชาย ก็ยังจะมีผู้ชายคนต่อ ๆ ไปงั้นหรือ” จินบิดรอยยิ้ม “แปลกดีนะ”
ความเงียบเป็นอีกครั้งที่ดังที่สุด บรรยากาศอึมครึมแผ่อยู่ชั่วอึดใจ ก่อนจินจะเปิดประตูลงจากรถ คาเมะก็เอ่ยขัดขึ้นลอย ๆ
“อุตส่าห์มาส่ง จูบลายังไม่มีเลย..”
ไม่ทันสิ้นคำ คาเมะก็งันไปเมื่อริมฝีปากนั้นทาบลงเบา ๆ ก่อนจะแนบลงอีกครั้งอย่างเนิบช้า จินสอดมือเข้าท้ายทอย ประคองเข้าหาตัวเพื่อเก็บรสหวานติดปลายลิ้นจนทุกหยดหยาด มีกลิ่นบุหรี่จาง ๆ
เขาผละออกและคิดไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะหน้าแดง มองเขาอย่างนึกอึ้ง
จริงสินะ เขาเป็นฝ่ายเริ่มก่อน......
ก็อยากมาหยอดเองทำไม คงคิดว่าเขาไม่กล้า แล้วดู...มองเขาเหมือนโดนขโมยจูบเป็นครั้งแรกอย่างนั้น ตัวเองก็น่าจะเคยชินไม่แพ้พวกเสือผู้หญิงเลยแท้ ๆ
"อะไรเล่า"
ชายหนุ่มถามเสียงห้วนอย่างเริ่มประหม่าเมื่อคาเมะจ้องเขาตาไม่กะพริบ พยายามคุมสีหน้าให้คงที่คงทาง ไม่ให้อีกฝ่ายจับได้ว่าขณะนี้มือเย็นเฉียบเพราะตัวเองก็ตื่นเต้นจนแทบจะหาที่เก็บไม้เก็บมือไม่ถูก
คาเมะส่ายหน้าดิกแล้วหันไปทางอื่น ถ้าปกติคงบิดมุมปากยิ้มเยาะเขาไปนานแล้ว หาข้อเหน็บแนมต่าง ๆ อย่างเช่นว่าดีปคิสไม่ได้เรื่องบ้างล่ะ......
เขามองเอวคอดบางราวผู้หญิงที่อยู่ใต้ผ้านิ่มแนบเนื้อ คอเสื้อเปิดกว้าง จึงเห็นผิวใสขาวจัดกับรอยจูบจาง ๆ ผิวแก้มนั้นยังคงระเรื่อ....เหมือนตอนที่เคลื่อนไหวอยู่บนตัวเขา...และเขาสามารถมองอีกฝ่ายชัดที่สุด.... เนื้ออ่อนๆ แดงซ่าน ลมหายใจร้อนผ่าวราวกับไฟลน......กายเสียดสีกันยามขยับแนบชิดแล้วถอยออกห่าง.....เสียงครึมครางอ่อนหวานยังติดหู.......จินหลับตาลง จะฟุ้งซ่านกันไปใหญ่แล้ว ให้ตายสิ!
เขาคว้าแขนนั้นเอาไว้....เมื่อคาเมะก้มหน้าก้มตาจะสตาร์ทรถ
"อะไร.... "
“ฉันยังไม่หมดคำถาม” ชายหนุ่มโน้มตัวเข้ามาใกล้ “อยู่ก่อนได้มั้ย”
ใกล้จนริมฝีปากจะแตะ แต่หยุดไว้ราวจะรอคำตอบ...สำหรับคำถามนี้ รอจนคาเมะจูบตอบ แล้วลำแขนนั้นโอบรอบคอเขา จินจึงสอดมือเข้าโอบเอว ดวงตาที่หลุบลงราวกับตั้งใจมองไปทางอื่น จินอยากจะคิดเข้าข้างตนเองเหลือเกินว่าอีกฝ่ายเองก็นึกเขินขึ้นมาบ้างจนไม่กล้าสบตา......กวาดสายตาสำรวจอีกฝ่ายจนถึงดวงตาคู่สวย..............ไม่รู้ว่าทำไม วันนี้คาเมะจึงดูน่ารักกว่าทุกวัน......จนอยากจะรัก..ให้สาสม
อีกไม่นาน......
เขาอาจหลงร่างนี้จนโงหัวไม่ขึ้นอย่างที่เจ้าตัวเคยประกาศไว้จริง ๆ ก็ได้
tbc.